اجرای نهمین دوره طرح «سلامت فرزندان ما» به همت بسیج دندان‌پزشکی کشور

نهمین طرح «سلامت فرزندان ما» بمنظور ارائه خدمات دهان و دندان به ایتام، به همت بسیج دندان‌پزشکی کشور در موسسه خیریه قاسم بن حسن (ع) اجرا شد.
این طرح خیریه و انسان دوستانه بهداشت، پیشگیری، سلامت دهان و دندان، در شش یونیت در درمانگاه خیریه قاسم بن حسن (ع) به اجرا در آمد و در آن دندان‌پزشکان به ارائه خدمات بهداشتی، درمانی به کودکان ایتام و نیازمند به شکل رایگان پرداختند.

عضو شورای مرکزی بسیج جامعه پزشکی کشور درباره اجرای طرح «سلامت فرزندان ما» گفت: این طرح بنیادی‌ترین طرح در حوزه دندان‌پزشکی ایتام است تا بتوانیم فرزندان خود را در آینده برای خدمات دندان‌پزشکی تا ۸۰ درصد بیمه کنیم.
دکتر عباس هنردوست ادامه داد: کودکانی که در طرح «سلامت فرزندان ما» پذیرفته شدند بین شش تا ۱۲ سال سن دارند و بد سرپرست یا بدون پدر هستند.

وی افزود: در ابتدا آموزش‌های عمومی بهداشت و دندان را به آنان ارائه می‌دهیم سپس این کودکان را غربالگری می‌کنیم، پس از این مرحله یک متخصص اطفال نوع ارائه خدمات لازم به این کودکان را مشخص می‌کند و اطلاعات لازم در پرونده این کودکان وارد می‌شود و در ادامه روند درمانی را آغاز می‌کنیم.
رئیس بسیج دندان‌پزشکان کشور با بیان اینکه در بسیج بدنبال این هستیم تا طرح «سلامت فرزندان ما» را همه گیر کنیم اما بودجه‌ای برای آن وجود ندارد، گفت: این دوره‌ها را تا کنون با نذورات خیرین گذرانده‌ایم؛ هر مرحله از برگزاری طرح ۱۴ تا ۱۵ میلیون تومان هزینه دارد، اطبا پولی دریافت نمی‌کنند اما یک بسته لوازم تحریر، دارو و وسایل یکبار مصرف برای هر کدام از کودکان هزینه بر است.

ارائه خدمات دهان و دندان برای کودکان مستضعف افغانستانی

ارایه خدمات دندانپزشکی به کودکان یتیم و مهاجر افعانی
ارایه خدمات دندانپزشکی به کودکان یتیم و مهاجر افعانی

رئیس بسیج دندان‌پزشکان کشور ادامه داد: این کودکان مستضعف افغانستانی هستند و در حواشی تهران زندگی می‌کنند در واقع کسانی هستند که معمولا پایشان به هیچ کلینیکی باز نشده است.
دکتر هنردوست گفت: معمولا هر شش ماه یکبار دوباره این کودکان بازبینی می‌شوند و تحقق هدف در این باره احتیاج به مداومت دارد و اگر این طرح در استان‌ها پیاده شود ما داروهای مربوطه را تامین خواهیم کرد.

وی ادامه داد: وزارت بهداشت اقداماتی پیشگیرانه را در اجرای همگانی طرح پیشگیری از سلامت دهان و دندان کودکان آغاز کرده و بدنبال این هستیم تا این طرح را تبدیل به فرهنگ کنیم که اگر درست اجرا شود در ‌‌نهایت به اقتصاد مقاومتی منجر خواهد شد.
تیم درمانی طرح «سلامت فرزندان ما» شامل ۲۶ نفر، هر ماه بوسیله نذورات مردمی، اجرای طرح خدمات بهداشتی دهان و دندان به ایتام را انجام می‌دهد.

بازبینی دندان ایتام در طرح «سلامت فرزندان ما»؛ هر شش ماه یکبار
دکتر هنردوست، ادامه داد: معمولا هر شش ماه یکبار دوباره این کودکان بازبینی می‌شوند و تحقق هدف در این باره احتیاج به مداومت دارد و اگر این طرح در استان‌ها پیاده شود ما داروهای مربوطه را تامین خواهیم کرد؛ جدیدا وزارت بهداشت اقداماتی پیشگیرانه را در اجرای همگانی طرح پیشگیری از سلامت دهان و دندان کودکان آغاز کرده است و ما به دنبال این هستیم تا این طرح را تبدیل به فرهنگ کنیم که اگر درست اجرا شود در ‌‌‌نهایت به اقتصاد مقاومتی منجر خواهد شد.

دکتر مجید حمید‌زاده، جراح دندان‌پزشکی نیز به عنوان یکی دیگر از مسئولان برگزار کننده طرح «سلامت فرزندان ما»، اظهار داشت: به طور متوسط در آمارهای غیر رسمی هر ایرانی تقریبا پنج دندان‌پوسیده دارد پس ضرورت توجه به موضوع پیشگیری از بیماری‌های دهان و دندان مشخص می‌شود.
وی در ادامه افزود: اولین طرح در این باره را با کمک وزارت بهداشت، وزارت آموزش و پرورش، وزارت دفاع با حضور وزیر بهداشت در کلینیک شهید چمران انجام دادیم پس از آن به شکل ماهانه در روز جمعه در کلینیک قاسم بن حسن (ع) این طرح اجرا می‌شود.
دکتر حمیدی‌زاده، ادامه داد: اگر بخواهیم خدمات دهان و دندان را ارائه دهیم بهترین نوع آن بهداشت و پیشگیری است که قطعا در گروه سنی ۶ تا ۱۲ سال قابل اجرا است؛ دراین طرح کودکان با سرپرستان خود در موسسه حضور پیدا می‌کنند و با استفاده از وسایل کمک آموزشی به آنان ضرورت پیشگیری از بهداشت دهان و دندان را توضیح می‌دهیم و در این مسیر آموزش تغذیه، استفاده صحیح از مسواک، نخ دندان و دهان شویه به آنان داده می‌شود.

الگوبرداری کشورهای همسایه از طرح «سلامت فرزندان ما»

ارایه خدمات دندانپزشکی به کودکان یتیم و مهاجر افعانی
ارایه خدمات دندانپزشکی به کودکان یتیم و مهاجر افعانی

وی با اشاره به اینکه این کودکان توسط گروه بهداشت کار اصلاح رفتاری می‌شوند، تصریح کرد: اجرای این طرح به شکل پایلوت را با موفقیت انجام داده‌ایم حتی این اقدامات برای برخی کشورهای همسایه به شکل الگو تبدیل شده است که از جمله آن می‌توان به عراق، آذربایجان و ترکیه اشاره کرد.
این جراح دندان‌پزشکی خاطرنشان کرد: بهداشت دهان و دندان برای این کودکان باید تکرار شود تا تاثیرگذار باشد حتی در این باره پیشنهاد می‌کنیم که آموزش و پروش یک درس را درباره موضوع بهداشت دهان و دندان در کتاب‌های درسی بگنجاند.

خدیجه رادخوش، بهداشت کار دهان و دندان نیز درباره اقداماتی که در اجرای این طرح انجام شده، گفت: در ابتدا یک سری اطلاعات راجع به ساختار دندان به کودکان ارائه می‌شود سپس نحوه مسواک زدن و نخ دندان کشیدن را با ماکتی به کودکان و والدین آموزش می‌دهیم.
رادخوش، تصریح کرد: در این زمینه والدین نقش زیادی دارند به این دلیل که اگر والدین به کودکان بگویند مسواک بزن اما خودشان مسواک نزنند عملا بی‌فایده است سپس کودکان به کلینیک دندان‌پزشکی می‌روند و در کلینیک معاینه کلی می‌شوند تا مشخص شود که آیا دندان‌پوسیده دارند یا خیر.
وی در ادامه افزود: سپس «فیشورسیلنت» یعنی پیشگیری از پوسیدگی را انجام می‌دهیم در ادامه دندان‌های آنان را «فلورایدتراپی» می‌کنیم و طرح دندان برای کودکان نوشته می‌شود پس از این مرحله پرونده و شماره تلفن‌ها موجود است و در آینده برای درمان به فواصل کودکان را مطلع می‌کنیم.

پس از اجرای اقدامات درمانی در موسسه خیریه قاسم بن حسن علیه السلام هدایایی شامل لوازم تحریر، مسواک و خمیر دندان به کودکان هدیه داده می‌شود به این دلیل که دکترهنردوست معتقد است کودکان از دندان‌پزشکی ترس دارند اما هدیه‌ای که دریافت می‌کنند باعث می‌شود خاطره خوبی برای آنان باقی می‌ماند.
به هر حال آنچه مسلم است این است که این تیم درمانی ۲۶ نفره هر ماه به وسیله نذورات مردمی اجرای طرح خدمات بهداشتی دهان و دندان به ایتام را انجام می‌دهند اما برای ملی کردن این طرح ارگان‌های مختلف باید پای کار بیایند.

منبع:دندانه

 

در نقد بیانیه جامعه دندانپزشکی ایران به مناسبت روز دندانپزشکی

[در همین زمینه بخوانید: نقدی بر مقصر قلمداد کردن مردم توسط نهادهای حرفه‌ پزشکی]

اندیشه‌های اقتصاد سیاسی کلان در سطح جامعه، نمودهای فرهنگی خاص خود را دارند. مثلا کلان روایت راست در جهان عموما بر بنیادهای رقابت، مزیت نسبی و مطلق، بازار آزاد، نژاد، قومیت، ملی‌گرایی، خاک‌پرستی، ضدیت با مهاجران، ضدیت با اقلیتها و دگرباشان، مخالفت با سقط جنین و مواردی مشابه برساخته می‌شود. کلان روایت چپ بر پایه مشارکت، تعاون، مقررات‌گذاری، جهان روایی و دنیاگرایی، همراهی و درک اقلیت‌های قومی و جنسی، طرفداری از حقوق زنان، استقبال از مهاجران و حمایت از آزادی‌های اجتماعی بازشناخته می‌شود.
این دو روایت کلان در پزشکی نیز خود را تداوم می‌دهند. در اندیشه‌های راستگرا پزشکی و سلامت کالایی است که می‌تواند در درجات و انواع مختلف وجود داشته باشد و بازار آزاد است که تعیین می‌کند دسترسی و برخورداری عادلانه (بر اساس توانایی مالی افراد) چگونه میسر شود. در این نگرش افراد هستند که مختارانه استفاده از کالای سلامت، نوع کالا و تعدد استفاده از آن را تعیین می‌کنند و البته بهای آن را می‌پردازند و اگر پولی برای پرداخت ندارند باید به مراکز خیریه مراجعه کنند.
برعکس، در اندیشه‌های چپگرا سلامت و درمان کالا و امتیاز نیست، بلکه حق شهروندی و یا جزو حقوق بشر است. دولت موظف است که پایه‌های بهداشت و درمان جامعه را برای تمامی اقشار فراهم کند و تنوع در ارائه خدمات و استفاده از آنها وجود ندارد. افراد برای برخوردای از امکانات بهداشتی درمانی باید یا در صف انتظار باشند و یا در موارد اورژانس از درمان خارج از نوبت برخوردار شوند. این امکان برای افراد میسر نیست که با پرداخت پول بیشتر از امکانات سریع‌تر و بهتری برخوردار شوند؛ زیرا در نگاه چپگرایان این مسأله تبعیض ایجاد می‌کند… البته همه آنچه گفته شد به صورت خالص وجود ندارد و مثلا از طیف کشورهای شمال اروپا شروع می‌شود و در سر دیگر ماجرا به آمریکا و ایران می‌رسد.

ادبیات و یا به قول فرنگی‌ها رتوریک این دو کلان روایت نیز با یکدیگر متفاوت است. راستگرایان برای توضیح و توجیه نگرش خود بر مسوولیت فردی در حفظ و نگهداری از سلامت تأکید می‌ورزند. آنها می‌گویند که فرد باید مراقب سلامتی خود باشد و اگر مشکلی در آن حادث شده است، قصور فردی بوده است. مثلا افرادی که مسواک نمی‌زنند یا سیگار می‌کشند، مختار و آزادند که رفتارهای متناسب با سلامتی پیشه کنند و اگر نمی‌کنند، خب مقصرند و باید بهای قصور خود را بپردازند.
در مقابل چپگرایان بر این باور هستند که بیماری عموما به خاطر قصور فرد رخ نمی‌دهد بلکه ساختارهای اجتماعی اقتصادی و حتی سیاسی بر بیماری‌زایی موثر هستند. یعنی نابرابری‌های دسترسی و برخورداری از مواهب زندگی، وجود عوامل بیماری‌زا (چون سموم شیمیایی و آلودگی هوا) در فضایی که فرد در آن زندگی می‌کند، وجود یا عدم وجود مکان‌های ورزشی، تفریحی و آموزشی می‌تواند در سلامت و بیماری فرد موثر باشد.

به طور خلاصه، رتوریک یا گفتمانی که هر یک از این دو کلان روایت در زمینه سلامت و بیماری به کار می‌برند، در یک‌سری اصطلاحات تقطیر شده است. در گفتمان راست، مسئولیت فرد، خودمراقبتی، مقصر شمردن بیماران به دلیل عدم مراقبت از خود قابل تشخیص است. در گفتمان چپ ساختار، نابرابری، عدالت توزیعی و اصطلاحات مشابه به چشم می‌خورد.

چندی پیش در بیانیه‌ جامعه دندانپزشکی به مناسبت روز دندانپزشکی در سال۹۸، به حذف درمان‌های دندانپزشکی از سبد خانوار اعتراض شده بود. به نظر می‌رسد، لحنی که در این بیانیه استفاده شده، از گفتمان راست تغذیه کرده بود. استفاده از اصطلاحاتی که قربانیان یک وضعیت را مقصران آن شرایط نشان بدهد و از شرایط و ساختارها صحبتی نکند، چندان در چشم مخاطبان و جامعه خوشایند نیست.
از آنجا که یکی از وظایف جامعه دندانپزشکی، تبیین مسایل برای مخاطبان است، ضروری است که نویسندگان بیانیه‌های عمومی جامعه دندانپزشکی از آبشخور و منشأ ادبیات به کار رفته در این اعلانات آگاه باشند و آگاهانه از ادبیاتی که مخاطبان را برآشفته کند پرهیز کنند. وقتی در بیانیه‌های رسمی پزشکان و دندانپزشکان، مردم به خاطر بیماری و دیگر مشکلات سرزنش شوند، اثر مطلوبی بر افکار عمومی نخواهد گذاشت و فاصله فعلی مردم و پزشکان باز هم گسسته‌تر خواهد شد.

منبع:دندانه

 

وقتی کاردان‌ بهداشت دهان به بهداشت‌کار تبدیل می‌شود
مینا دارابی/ سپید

تربیت تکنسین یا بهداشت‌کار سلامت دهان و دندان برای خدمت در مناطق محروم تدبیر وزارت بهداشت برای برطرف کردن نیازهای مردم مناطق محروم به خدمات سطح اول دندانپزشکی است.

عضو شورای سلامت دهان وزارت بهداشت می‌گوید که خودش این طرح را به وزیر پیشنهاد داده است و اولین ارائه دهنده این پیشنهاد خود اوست.
دکتر علی یزدانی، به حذف بهداشت‌کار‌ها از نظام سلامت کشور اعتراض می‌کند و می‌گوید: «این اقدام اشتباهی بود که رخ داد. بهداشتکاران بهترین کسانی هستند که می‌توانند در این زمینه خدمت ارائه دهند. من از این طرح کاملا پشتیبانی می‌کنم چون هیچ دندانپزشکی بعد از فارغ‌التحصیلی برای خدمت به مناطق محروم نمی‌رود، بنابراین برای تامین نیاز مردم این مناطق دورافتاده و محروم، این بهترین راه حل است.»

این استاد دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی با تاکید بر اینکه من باعث شکل گرفتن این طرح بودم، افزود: «این تنها راهی است که می‌توان خدمات بهداشت دندان را به روستا‌ها و مناطق محروم برد. در گذشته که بهداشتکاران در روستا‌ها خدمات درمانی ارائه می‌کردند، سطح سلامت دهان و دندان کشور بالا‌تر بود.»

نیمه خرداد سال جاری، اداره سلامت دهان و دندان وزارت بهداشت با ارسال نامه‌ای‌ به معاونین بهداشتی دانشگاه‌های علوم پزشکی، شرایط تبدیل وضعیت کاردان‌های بهداشت دهان به بهداشتکار دهان و دندان شرح داده است.
ازجمله شرایطی که کاردان بهداشت بایدبرای تبدیل وضعیت به بهداشت‌کار دندان داشته باشد این است که، باید نیروی استخدامی دانشگاه، تعهد رسمی نسبت به روستای محل خدمت داشته، تعهدات دروه کاردانی را گذرانده و مدرک کاردان بهداشت دهان را دریافت کرده باشد.

رئیس هیئت مدیره انجمن دندانپزشکان عمومی ایران شاخه البرز، در نامه‌ای به وزیر بهداشت از او خواست که این طرح متوقف شود.
به گفته دکتر حسن رمضانی، براساس این طرح قرار است تعدادی از کاردان‌های بهداشت دهان در مناطق محروم، به عنوان بهداشت‌کار خدمات ابتدایی درمانی نظیرفیشور سیلانت ارائه دهند.

وی با اشاره به موانع قانونی در استفاده از نیروی ارائه کننده خدمات بهداشتی به عنوان ارائه‌کننده خدمات درمانی، می‌گوید: «این موضوع به نوعی ظلم به مناطق محروم هم است. چرا یک پزشک نباید به مردم مناطق محروم خدمات درمانی ارائه دهد.»

دکتر رمضانی تعداد دانشجویان دندانپزشکی موجود در کشور را کافی می‌داند و اضافه می‌کند: «به نظر می‌رسد حتی تعداد دندانپزشکان موجود بیش از حد نیاز باشد بنابراین در چنین شرایطی دیگر نیازی نیست نیرویی تربیت شود. همچنین راه حل دیگر این است که از دانشجویان دندان پزشکی که با سهمیه بومی پذیرفته شده‌اند، برای ارائه خدمات درمانی در این مناطق استفاده کنیم.»

او با تاکید بر اینکه ما همچنان به تمام کاردان‌های بهداشت دندان نیاز داریم، اضافه می‌کند: «اگر این نیروهای بهداشتی وارد حوزه درمانی شوند، خدمات بهداشتی کاهش پیدا می‌کند. از سوی دیگر به دلیل نبود نظارت این نگرانی وجود دارد که بهداشت‌کاران دهان و دندان، ‌ خدمات خود را از سطح اول به سطوح تخصصی‌تری گسترش دهند.»

وی اضافه می‌کند: «در شرایطی که دو برابر نیاز مناطق محروم، دندانپزشکان فارغ‌التحصیل وجود دارد که باید برای ارائه خدمات به این مناطق بروند، چرا باید نیروهای سطح اول خود را از دست بدهیم؟ ما به این نیروهای سطح اول که در زمینه بهداشتی خدمات ارائه می‌دهند نیاز داریم و باید تعدادشان را بیشتر کنیم. بنابراین به جای این راه می‌توان دندان پزشکانی را که با استفاده از ظرفیت بومی وارد دانشگاه شدند، را به کار گرفت؛ البته ایجاد انگیزه‌های مالی و معنوی برای جذب دندانپزشکان به مناطق محروم هم لازم است و باعث افزایش نیروهای جذب شده می‌شود.»

منبع:دندانه

 

دکتر حسن رزمی، عضو شورای سلامت دهان، ضمن مخالفت با احیاء طرح تربیت بهداشتکاران دهان، به خبرنگار نگین دندان‌پزشکی گفت: عدم بهره‌مندی مناسب مناطق محروم از خدمات سطح ۱ دندان‌پزشکی، سبب شد شورای سلامت دهان تصمیم بگیرد که دانشگاه‌های علوم پزشکی تکنسین‌های سلامت دهان تربیت کنند، اما به‌هیچ‌وجه قرار نبود این افراد به بهداشتکار دهان تبدیل بشوند.

دانشیار دانشگاه علوم پزشکی تهران، افزود: تصمیم شورا، از ابتدا این بود که این تکنسین‌ها پس از ۲ سال آموزش، در خانه‌های بهداشت و در کنار بهورز‌ها خدمات پیشگیرانه انجام بدهند و در درمان مداخله نکنند، اما شرح وظایف بهداشتکاران دهان کاملاً با آن‌ها متفاوت است و با یونیت سروکار پیدا می‌کنند که این اصلاً مدنظر شورای سلامت دهان نیست.

وی تأکید کرد: اگرچه دغدغه وزیر بهداشت، رفع کمبودهای ارائه خدمات دندان‌پزشکی در مناطق محروم است، اما از طرف دیگر ما در حال حاضر در کشور، بدون نیازسنجی دندان‌پزشک و به‌موازات آن هم بهداشتکارانی تربیت می‌کنیم که با هدف دندان‌پزشک شدن وارد این رشته می‌شوند، بنابراین به نظر نمی‌رسد این راهکار برای حل این مشکل مناسب باشد.

آیا راه رساندن خدمات دندان‌پزشکی به مناطق محروم، تربیت انبوه دندان‌پزشک است؟
به نظر می‌رسد احیاء طرح تربیت بهداشتکاران دهان، تکرار تجربه غلط افزایش بی‌رویه دانشکده‌های دندان‌پزشکی و تربیت دندان‌پزشکان بی‌شمار باشد که راه به‌جایی نبرده و مشکل خدمت‌رسانی به مناطق محروم را حل نکرده است.

دکتر رزمی، در بخش دیگری از سخنان خود، حلقه مفقوده ارائه خدمات دندان‌پزشکی به مناطق محروم را، عدم مدیریت صحیح دندان‌پزشکان دانست و گفت: در حال حاضر بیش از ۲ هزار دندان‌پزشک در سال از دانشگاه‌های داخلی فارغ‌التحصیل و تعدادی از فارغ‌التحصیلان خارج از کشور هم به آن اضافه می‌شوند، اما این پتانسیل، مانند دارایی کلانی است که عدم مدیریت صحیح، کشور را از استفاده مناسب از آن محروم کرده است.

وی افزود: نظر اعضای شورای سلامت دهان، این است که ارائه خدمات در شهرهای کم برخوردار، از عهده دندان‌پزشکان حاضر برمی‌آید، اما از آنجایی که هنوز برنامه‌ریزی جدی برای جذب این نیرو‌ها نداریم، این مهم مغفول مانده است.
وی خاطرنشان کرد: اعزام دندان‌پزشکان به این مناطق نیازمند کار کار‌شناسانه و آسیب‌شناسی است و پیش از آن، باید موضوعاتی مانند منابع مالی پایدار برای خرید خدمت، حمایت بیمه‌ها و تعرفه‌های مناسب و قابل‌قبول برای دندان‌پزشکان، مورد بررسی قرار گیرند.

دکتر حسن رزمی در پایان تأکید کرد: دغدغه وزارت بهداشت برای خدمت‌رسانی به این مناطق به‌جا است، اما تربیت بهداشتکاران دهان که در خوشبینانه‌ترین حالت، ۳ سال دیگر وارد عرصه خدمات دندان‌پزشکی می‌شوند، راهکار مناسبی نیست و بهتر است تمرکز بر مدیریت نیروهای موجود و استقرار آن‌ها در مناطق موردنظر با راهکارهایی مانند اخذ تعهد در زمان پذیرش و فارغ‌التحصیلی قرار بگیرد.

منبع:دندانه

 

گفتگو با دکتر علی تاجرنیا، رییس هیات‌مدیره انجمن دندان‌پزشکی ایران درباره طرح احیا بهداشتکار دهان

طرح تبدیل وضعیت کاردان بهداشت دهان به بهداشتکاران دهان و دندان که با نظر مستقیم وزیر بهداشت در حال پیگیری است در طی روزهای اخیر موجب بروز نظرات مختلف کار‌شناسی، برخی اختلافات مدیریتی و بعضا واکنش‌های تند غیر کار‌شناسی شده و فضای حوزه آموزش، بهداشت و درمان دندان‌پزشکی را ملتهب نمود.

در فضای احساسی و ملتهب بسیاری از شخصیت‌های حقیقی و حقوقی از جمله شورای سلامت دهان، انجمن‌های علمی صنفی و مدیران به اتهام محافظه‌کاری و منفعت‌طلبی مورد انتقاد قرار گرفتند.
در رابطه با جزییات این طرح و تبعات اعمال آن با دکتر علی تاجرنیا، رییس هیات‌مدیره انجمن دندان‌پزشکی ایران و عضو شورای سلامت دهان وزارت بهداشت به گفتگو نشستیم که خلاصه آن را در ادامه می‌خوانید:

نکته مهم در این رابطه این است که با تدبیر و میانه‌روی می‌توان نقطه نظرات خود را جهت ساماندهی امور ابراز نموده و در این مسیر از وجود اتهام محافظه‌کاری از طرف برخی افرادی که به دنبال حل مشکلات شخصی و درون‌بخشی هستند و نیز نسبت دادن منفعت طلبی‌های صنفی از طرف دولتی‌ها نهراسید و از اعتدال خارج نشد. در این رابطه ذکر چند نکته ضروری است.

– یکی از توجیهات مدیران وزارت بهداشت درباره لزوم احیا دوباره طرح بهداشتکار دهان، عدم دسترسی مناطق محروم به خدمات دندان‌پزشکی به دلیل عدم همکاری و تمایل دندان‌پزشکان برای حضور در این مناطق است. آیا به نظر شما دلیل محدودیت دسترسی مردم به خدمات دندان‌پزشکی، دندان‌پزشکان هستند؟
– وجود نارسایی در دریافت خدمات بهداشتی، درمانی دندان‌پزشکی توسط مردم و عدم دسترسی عادلانه به این خدمات قابل کتمان نیست؛ لیکن متاسفانه مسئولین دولتی و نزدیک به دولت همواره با فرار به جلو دندان‌پزشکان را مقصر اصلی این وضع معرفی می‌کنند.
ساختار نامطلوب و نا‌عادلانه سهمیه‌بندی پذیرش دانشجو، عدم اهتمام در عمل به قوانین و مقررات توزیع نیروی انسانی، عدم توجه جدی به بخش دندان‌پزشکی در مراکز بهداشتی-درمانی، فرسودگی تجهیزات جهت ارائه خدمات مطلوب دندان‌پزشکی، تعرفهٔ پایین و غیر واقعی دولتی و دریافت مالی ناچیز دندان‌پزشکان مشمول طرح نیروی انسانی، عدم پوشش بیمه‌ای مناسب و مداخلات جدی حاکمیت تنها بخشی از سهم دولت و سازمان‌های در بروز مشکلات ارائه خدمات دندان‌پزشکی در کشور است. متاسفانه عدم توجه چندین دهه مسئولان به امر دندان‌پزشکی مطالباتی را دامن زده و اکنون می‌خواهیم در کوتاه مدت و یک شبه همه مشکلات را حل نمائیم.
اما بدون شک دندان‌پزشکان نیز که محصول همین سیستم آموزشی و رویکرد درمان محور هستند، بخشی از این مشکلات محسوب می‌شوند.

– اصولا وزارت بهداشت طی سه سال گذشته در حوزه دندان‌پزشکی چه کارنامه‌ای داشته است؟ علت عجله در راه‌اندازی این طرح در یک سال باقی مانده از عمر دولت چیست و چه تبعاتی می‌تواند در پی داشته باشد؟
– وزیر بهداشت با حمایت دولت محترم در طی مدت کوتاه قدم‌های موثری در توجه به امور در دندان‌پزشکی برداشته است. تشکیل شورای سلامت دهان، تدوین سند جامع بهداشت دهان و دندان، توافقنامه با وزارت آموزش و پرورش و توجه جدی به امر غربالگری، آموزش بهداشت و خدمات پیشگیری که از سال گذشته آغاز شده و بسیاری از طرح‌های مصوب جهت مداخله مثبت دولت در حوزه بهداشتی و درمانی، توجه جدی به ارتقای ساختاردندان‌پزشکی در وزارت بهداشت از جمله اقدامات بی‌نظیری است که در این مدت توسط دولت تدبیر و امید و همت ایشان ایجاد شده است.
این اتفاقات در کنار چندین دهه بی‌توجهی به سلامت دهان و خدمان دندان‌پزشکی، دستاوردهای کمی نیست. نبایستی این روند آرام ولی درست با تصمیمات نا‌بهنگام و غیر کار‌شناسی ولواز سر احساس نیاز و دلسوزی برای مردم دچار خدشه وانحراف از مسیر گردد.
فشار تقاضاهای مکرر از طرف نمایندگان مجلس، روسای دانشگاه‌های علوم پزشکی ومدیران و مسئولان منطقه‌ای جهت تسهیل ارائه خدمات دندان‌پزشکی بر دوش وزیر بهداشت به خوبی قابل درک است، لیکن باید مراقب بود با تصمیمات خلق الساعه گرفتاری‌های جدیدی بر مشکلات قبلی افزوده نگردد.

– یکی از اشکالات منتقدان به این طرح روند طرح و تصویب آن در وزارت بهداشت است. به نظر می‌رسد در تصویب طرح نظر شورای سلامت دهان، معاونت آموزشی و دبیرخانه آموزش دندان پزشکی لحاظ نشده است. نظر شما در این‌باره چیست؟
– در مورد طرح اخیر تبدیل وضعیت کاردان بهداشت به بهداشتکار دهان و دندان چند اشکال اساسی و کار‌شناسی وجود دارد. شروع این امر با درخواست برخی مسئولین دانشگاهی و اعلام نظر موافق وزیر محترم برای اقدام است. در این گونه موارد بایستی موضوع به بدنه کار‌شناسی ارجاع شده و پس از اخذ گزارش کار‌شناسی اعلام نظرگردد. نه اینکه فی‌البداهه و به مجرد درخواست یک مسئول منطقه‌ای مقام بالا‌تر اعلام موافقت کند.

این گونه برخورد‌ها انسان را به یاد تصمیمات غیر کار‌شناسی در دولت قبل می‌اندازد.
در این رابطه نظر حوزه معاونت آموزشی و دبیرخانه شورای آموزش دندان‌پزشکی و تخصصی به عنوان بدنه اولیه کار‌شناسی به خوبی دیده نشد. ضمن اینکه در وزارتخانه نیز این امر پس از اعلام موافقت وزیر محترم از طریق معاونت بهداشتی و اداره سلامت دهان معاونت مربوطه پیگیری شد که جدا از طی نشدن تشریفات لازم، ظرفیت لازم در معاونت بهداشتی جهت این امر وجود نداشته یا حداقل نیاز به هماهنگی با بخش‌های آموزشی احساس می‌گردد.

– در حال حاضر روند بکارگیری دندان‌پزشکان مشمول طرح نیروی انسانی در مراکز بهداشتی درمانی چگونه است؟ آیا خلا خدمتی در این مورد با حضور بهداشتکاران دهان مرتفع خواهد شد؟
– در طول مدت کوتاهی که اداره سلامت دهان خود را برای بکارگیری دندان‌پزشکان جهت ۱۱۰۰ مرکز بهداشتی درمانی مجهز به یونیت دندان‌پزشکی جزم نموده بر اساس آمارهای ارائه شده توسط خود وزارت بهداشت حدود ۷۰۰ نفر نیروی انسانی مورد نیاز تامین شده است. مسلما با آماده کردن یک سری امکانات پشتیبانی ومدیریت منابع انسانی تکمیل این مراکز دور از دسترس نیست.
آن گونه که از آمارهای ارائه شده توسط مسئولان وزارت بهداشت بر می‌آید. کل کاردانان بهداشتی کشور حدود ۲۶۰ نفر هستند. اگر بخواهیم شرایط اعلام شده توسط مدیریت محترم اداره سلامت وزارت بهداشت را لحاظ نمائیم کمتر از ۱۵ درصد این افراد شرایط لازم را برای این تبدیل وضعیت دارا می‌باشند یعنی چیزی در حدود ۳۰ نفر. آیا به راستی این تعداد افراد تا چه میزان می‌توانند حلال مشکلات درمانی مردم در روستا‌ها، شهرهای کوچک یاحاشیه شهرهای بزرگ باشند؟ آیا ایجاد التهاب در بدنه دندان‌پزشکی کشور و زنده کردن بدعتی قدیمی که هنوز آثار و تبعات زیانبار آن باقیست، ارزش این میزان فایده را خواهد داشت. ممکن است برخی تربیت کاردانهای بهداشت جدید و یا بهداشتکاران دهان ودندان را چاره این کار بدانند. مطمئن باشید که جدا از فشاری که در جذب دانشجو برای این رشته‌ها اجتناب ناپذیر است، تازمانی که قانون مربوطه به نحو درستی اصلاح نشود دور باطل گذشته تکرار خواهد شد.

– نقش انجمن‌های علمی در این میان چگونه باید باشد؟ آیا در مورد ارائه خدمات مناسب و توزیع عادلانه نیروهای متعهد خدمت چرا از توان و خلاقیت انجمن‌ها استفاده شده است؟
– متاسفانه آنچه در این بین مغفول می‌ماند بهره گیری از پتانسیل انجمن‌های علمی و صنفی است انجمن‌های علمی نشان داده‌اند که بار بزرگ آموزش پس از فارغ التحصیلی را به خوبی به دوش کشیده و بدون تحمیل کوچک‌ترین هزینه بر دولت، بخش مهمی از وظایف آن را بر عهده گرفته‌اند. در مورد ارائه خدمات مناسب و توزیع عادلانه نیروهای متعهد خدمت چرا از توان و خلاقیت انجمن‌ها استفاده نمی‌شود؟ تجریه نشان داده است که اهتمام جدی به برقراری و عمل به قوانین وقتی موثر است که با فرهنگ سازی و انجام داوطلبانه و رضایتمندانه به امور باشد. مطمئن باشید هستند همکاران زیادی که حاضرند با اندک اطمینان از حمایت‌های مادی و معنوی در جهت خدمت به مردم تلاش نموده و وظیفه خود را در ارائه سوگندی که خورده‌اند به انجام رسانند. خوشبختانه تاکنون اعتماد کامل و متقابل بین جامعه دندان‌پزشکی و مسئولین ذیربط در حوزه دندان‌پزشکی و شخص وزیر بهداشت وجود داشته است. با ارج نهادن به این اعتماد و بهره گیری از توان نهادهای غیر دولتی بسیاری از ناممکن‌ها امکان پذیر می‌شود.
به نظر من انجمن‌های دندان‌پزشکی آمادگی دارند تا با همفکری وهمکاری با مسئولین ذیربط خواسته‌های به حق دلسوزان کشور را جامه عمل بپوشانند به شرط آنکه این اعتماد از طرف دولت مردان به وجود آمده و حمایتهای ایشان را به دنبال داشته باشد.ا

منبع:دندانه

 

عضو شورای سلامت دهان، احیا طرح بهداشتکاران دهان را توجیهی برای ناتوانی از به‌کارگیری صحیح دندان‌پزشکان فارغ‌التحصیل در کشور خواند و گفت: تربیت دوباره بهداشتکاران، یک مسیر انحرافی است که نمی‌تواند هدفی که برای آن ادعا می‌شود را تأمین کند و در واقع توجیهی برای بی‌عرضگی در اجرای قانون سهمیه مناطق است.

دکتر محمد صادق آخوندی، در گفتگو با دندانه، افزود: وقتی شخصی با استفاده از سهیمه منطقه ۳ و با نمره پایین‌تر دندان‌پزشک می‌شود، به آن منطقه تعهد خدمت دارد، اما این قانون درست اجرا نمی‌شود و این اشخاص یا استریت می‌شوند و تخصص می‌گیرند یا در شهرهای بزرگ مجوز مطب می‌گیرند و در کلینیک‌ها مشغول به کار می‌شوند و خدمتی که موظف هستند را انجام نمی‌دهند.
وی تأکید کرد: دندان‌پزشکانی که با سهمیه مناطق محروم در این رشته پذیرفته می‌شوند، باید قبل از ورود به دوره تخصص، همان‌طور که موظف به گذراندن سربازی و طرح نیروی انسانی هستند، موظف شوند در همان مناطق خدمت کنند و سپس وارد دوره تخصص شوند.

دکتر آخوندی در پاسخ به این سؤال که آیا تسهیلات مورد نیاز برای خدمت دندان‌پزشکان در مناطق محروم فراهم شده است، گفت: قوانین میزان حقوق و نحوه پرداخت آن به دندان‌پزشکان فعال در این مناطق اصلاح شده و تنها مشکلی که وجود دارد، این است که آنان هنوز نمی‌توانند مانند پزشکان در مناطق محروم به استخدام دولت دربیایند.

وی در پایان تصریح کرد: عاقبت احیاء طرح تربیت بهداشتکاران دهان، همان است که پیش از این اتفاق افتاده است و بیشتر آنان مانند گذشته دندان‌پزشک می‌شوند و به شهرهای بزرگ می‌آیند و در مناطق محروم باقی نمی‌مانند.

منبع:دندانه

 

دکتر امیررضا رکن، عضو شورای بهداشت دهان، تربیت دوباره بهداشتکاران را نوعی کج‌فهمی از مشکلات مربوط به ارائه خدمات دندان‌پزشکی در مناطق محروم خواند و گفت: این طرح که در جای خود موفقیت‌هایی هم به‌دنبال داشت، مربوط به دوره‌ای بود که در کشور ۲ تا ۳ هزار دندان‌پزشک داشتیم و امروز که حدود ۳۰ هزار دندان‌پزشک داریم و هر سال ۲هزار نفر به آن‌ها اضافه می‌شوند، راه‌های سریع‌تر، سهل‌الوصول‌تر و ارزان‌تری برای ارائه خدمات در مناطق محروم وجود دارد.

وی افزود: استدلال موافقان این طرح، این است که دندان‌پزشکان به مناطق محروم نمی‌روند، اما این یک اتهام است، چون بسیاری از دندانپزشکان طرح نیروی انسانی خود را در این مناطق می‌گذرانند و از آنجایی که ساز و کار اداری منسجمی برای نظارت بر انجام این طرح وجود دارد، نمی‌توانند از زیر بار تعهدات خود شانه خالی کنند.

وی خاطرنشان کرد: مشکل این است که برای نظارت بر انجام تعهدات دندان‌پزشکان عمومی که با سهمیه مناطق ۲ و ۳ در این رشته قبول شده‌اند و متعهد هستند ۲ برابر مدت تحصیل خود در این مناطق خدمت کنند، ساز و کار منسجمی وجود ندارد و آنان پس از فارغ‌التحصیلی، به دانشگاه علوم پزشکی خود مراجعه می‌کنند و در بسیاری از استان‌ها، به‌راحتی عدم نیاز می‌گیرند. این در حالی است که اگر دندان‌پزشکان متخصص، تعهدات ضریب کا را انجام ندهند، دبیرخانه شورای آموزش دندان‌پزشکی و تخصصی آن‌ها را ممنوع‌الکار و پروانه طبابتشان را باطل می‌کند. پس بهتر است در معاونت درمان وزارت بهداشت اداره‌ای تشکیل شود تا این متعهدین خدمت را در مناطق محروم ساماندهی کند.

محرومیت روستاییان از حضور دندان‌پزشک، بی‌عدالتی است
دکتر رکن، در بخش دیگری از سخنان خود، بر لزوم حضور دندان‌پزشکان در مناطق محروم و روستایی تأکید کرد و گفت: همان‌طور که وزارت بهداشت توانسته است در طرح تحول نظام سلامت، بسیاری از مراکز بهداشتی و درمانی خود را با نیروهای متخصص پزشکی پر کند، می‌تواند با در نظر گرفتن حقوق و تعرفه معقول و صدور مجوزهایی که به دندان‌پزشک اجازه می‌دهد نوبت بعدازظهر را در کلینیک‌های دولتی، به شکل خصوصی کار کند، آن‌ها را در مناطق محروم مستقر کند.

وی افزود: راهکار اصلی که برای حل این مشکل می‌توان متصور شد، فراهم کردن زیرساخت‌های به‌کارگیری جمع کثیری از دندان‌پزشکان عمومی است که متعهد خدمت در مناطق محروم هستند، اما کسی به این موضوعات نمی‌پردازد و به‌یک‌باره می‌گوییم حالا که دندان‌پزشکان به مناطق محروم نمی‌روند، بهتر است بهداشتکار تربیت کنیم. این یعنی سطحی‌نگری و تا جایی که من مطلع هستم، تمام نهادهای کارشناسی وزارت بهداشت مانند معاونت آموزشی، دبیرخانه شورای آموزشی دندان‌پزشکی و تخصصی و شورای سلامت دهان و همچنین انجمن دندان‌پزشکی ایران که یک نهاد غیردولتی باسابقه و برخوردار از بدنه کارشناسی قوی است، با طرح تربیت بهداشتکار مخالف هستند و بنابراین، بعید است این طرح نتیجه خوبی در بر داشته باشد.

امیررضا رکن در پایان گفت: تربیت دوباره بهداشتکاران، صرف هزینه هنگفت اضافه و ادامه سوء مدیریتی است که در رشته دندان‌پزشکی ۵۰ سال قدمت دارد و ضروری است وزیر بهداشت که شخصی فرهیخته هستند و به کار کارشناسی اعتقاد دارند، اجازه بدهند راه حل این مشکل، پس از بررسی‌های کارشناسانه بیشتری مشخص شود.

منبع:دندانه

 

گفتگو با دکتر بهزاد هوشمند رئیس انجمن پریودنتولوژی درباره مهم‌ترین نگرانی‌ها درخصوص اجرای طرح بهداشتکار دهان و دندان

مینا دارابی، روزنامه سپید/ طرح «بهداشتکار دهان و دندان» هنوز درپیچ وخم‌های اجراست اما واکنش‌های متفاوتی را برانگیخته است. دراین میان تنها نکته‌ای که شاید مخالفان و موافقان برآن اشتراک نظر دارند، این است که طرح فعلی تکرار «تربیت بهداشتکار دهان و دندان» که در دهه ۶۰ انجام شده، نیست. موافقان، تربیت تکنسین دهان و دندان را برای تامین نیاز ساکنان مناطق محروم مفید و عملیاتی می‌دانند و مخالفان به مازاد نیروی انسانی ماهر و تربیت شده‌ای اشاره می‌کنند که قرار است در آینده‌ای نزدیک و شاید همین حالا به دنبال فرصت‌های شغلی برای ارائه خدمات بهداشتی-درمانی باشند اما اینجایگاه‌ها به اندازه کافی فراهم نیست.

چرا دندانپزشکان جوان تمایلی به خدمت در مناطق محروم ندارند؟
چرا دندانپزشکان جوان تمایلی به خدمت در مناطق محروم ندارند؟

دراین میان با بهزاد هوشمند رئیس انجمن پریودنتولوژی و عضو هیئت‌ علمی دانشگاه شهید بهشتی، گفتگو کردیم و از او پرسیدیم مهم‌ترین نگرانی‌ها درخصوص اجرای طرح بهداشتکار دهان و دندان چیست.

– طرح تربیت تکنسین سلامت دهان و دندان را که هنوز در پیچ و خم اجراست و گفته می‌شود مشابه آن در دهه ۶۰ نیز اجرا شده چطور ارزیابی می‌کنید؟
بحث بهداشتکار دهان و دندان طرح ناموفقی است که یکبار آزموده شده است. دلیل عدم موفقیت آن هم این بود که وظایف و زیرساخت‌های قانونی که این بهداشتکاران را در مقصد خود نگه‌می‌دارد، دیده نشد و نتوانست به ارتقای فرهنگ سلامت مردم کمک کند. یکی از مشکلات کلان در حوزه مدیریتی، عدم مدیریت صحیح نیروی انسانی و منابع موجود است. این مشکل در حوزه سلامت دهان و دندان وزارت بهداشت هم دیده می‌شود. وقتی برخی تصمیمات خلق‌الساعه و برمبنای نظرات شخصی گرفته شود، نتیجه همین می‌شود که می‌بینید. درست است که ما به نیروی حدواسط که خدمات پیشگیری و بهداشتی را در وهله اول و خدمات درمانی را در مراحل بعدی ارائه بدهد، نیاز داریم اما بستر این کار در کشور ما مهیا نیست. این طرح در گذشته اجراشد، موفق نبود.

– مدت‌هاست که از سوی برخی از دندانپزشکان و فعالان بخش خصوصی نگرانی‌هایی درمورد تعداد بیش از حد متخصص دندان پزشکی می‌شنویم. آیا تعداد دانشجویانی که هر سال از طریق کنکور سراسری وارد دانشکده‌های دندان پزشکی می‌شود، برای تامین نیاز کشور‌ها کافی نیست؟
در روز دندان پزشک اعلام کردند که از هزار مرکز دندان پزشکی، ۷۰۰ مرکز توسط نیروی دندانپزشک کنترل می‌شود. من فکر می‌کنم با وجود این حجم فارغ‌التحصیل به خوبی می‌توان نیروی ۳۰۰ مرکز باقی مانده را هم تامین کرد. در کشور آمریکا باوجود ۳۰۰ میلیون نفر، ۶۲ دانشکده دندان پزشکی در حال فعالیت است، اما در ایران باوجود ۸۰ میلیون نفر، حدود ۷۶ تا ۷۷ دانشکده دندان پزشکی داریم. بنابراین در شرایطی که سالیانه ۱۵۰۰ فارغ التحصیل دندان پزشک داریم که جوان هستند و ۴ هزار دانشجو نیز در خارج از کشور تحصیل می‌کنند، الزامی نداریم که نیروی درمانی سطح بالا تربیت کنیم.

– اما عده‌ای از موافقان اجرای این طرح براین باورند که دندانپزشکان جوان حاضر نیستند در مناطق محروم کار کنند؟
ما باید این واقعیت را بپذیریم که نمی‌توانیم وقتی خودمان سوار اتوبوس شدیم، بگوییم در را ببند و راه بیفت. زمانی که بستر ارائه خدمات برای جوان دندان پزشکی که تحصیل کرده و عمرش را صرف کسب تخصص و مهارت در این زمینه کرده، فراهم نیست، نمی‌توان از او انتظار داشته باشیم که برای ارائه خدمات به این مناطق برود. چرا جوانان به مناطق محروم نمی‌روند؟ زمانی که عدالت در توزیع نیروی انسانی اجرایی شود و ما نقشه جامع توزیع نیروی انسانی داشته باشیم، می‌توانیم با سیاست‌های مبتنی بر شواهد علمی نیروی انسانی موردنیاز را تامین کنیم.

– انجمن‌های تخصصی پزشکی برای تغییر رویکرد سیاست‌های تدوین شده و درنظرگرفتن منافع تمام بازوهای اجرایی این طرح چه نقشی می‌توانند ایفا کنند؟
انجمن‌های تخصصی پزشکی ظرفیت‌های بالقوه‌ای هستند که از آن‌ها بهره گرفته نمی‌شود و از توان علمیشان در زمینه مدیریتی استفاده نمی‌شود. دانشجویانی که فارغ التحصیل شده‌اند قطعا در این مراکز حاضر می‌شوند. ما در کشورمان انجمن‌های علمی_پزشکی داریم که هر زمان که نیاز به بهره‌برداری سیاسی داریم به سراغشان می‌رویم اما باید توجه کرد که این انجمن‌ها بازوهای اجرایی و مشورتی در نظام سلامت هستند و از بدنه کار‌شناسی این حوزه به حساب می‌آیند.

– اگر به عنوان یک عضو انجمن پزشکی برای بهبود شرایط سلامت دهان و دندان از شما نظرخواهی شود، چه پیشنهادی دارید؟
باتوجه به جمعیت روستا‌ها و مناطق آمایش سرزمینی می‌توانیم با طرح ساده‌ای نیروی درمانی مورد نیاز در حوزه سلامت دهان ودندان را اجرا کنیم. مقام معظم رهبری گفتند که در اقتصاد برنامه سلامت نباید سیاستی را پیش بگیریم که در تامین منابع موردنیاز دچار مشکل شویم. به راحتی می‌توانیم با مشورت ظرفیت انجمن‌های دندان پزشکی، بسته‌های خدمتی معقولانه تعریف کنیم.

– فکر می‌کنید که وضعیت فعلی سلامت دهان و دندان کشور، پیامد چه رویکردی است؟
باید واقعیت‌هایی را بپذیریم. این برای اولین بار بود که وزیر بهداشت باشهامت برنامه تحول سلامت را به عنوان راهبرد اصلی خود انتخاب ‌کرد و ما این را هم مرهون شخص رئیس جمهور کشورمان دکتر روحانی هستیم. اما موضوع سلامت دهان از بخش‌های جامانده از سلامت عمومی است. من این موضوع را در نامه‌ای به وزارت بهداشت اعلام کردم چون فکر می‌کنم که اگر امروز در بحث سلامت دهان ضعیف هستیم به این دلیل است که وزارت بهداشت هنوز مقوله سلامت دهان را به عنوان مقوله‌ای از سلامت عمومی تلقی نمی‌کند. یعنی پزشکان عمومی اطلاعات لازم راجع به سلامت دهان و دندان در سلامت عمومی و بالعکس ندارند و تبعات و بار ناشی از ضعف آن، منجر به رواج بیماری‌های دهان و دندان می‌شود که بار سنگینی بر نظام سلامت ایجاد می‌کند.

منبع:دندانه

 

اختلاف چند برابری تعرفه‌های دندان‌پزشکی بخش خصوصی و دولتی در فارس مردم را دچار سردرگمی کرده است.

دکتر امیر عزمی در گفت‌و‌گو با خبرنگار «خبر جنوب» افزود: یکی از دلایل این فاصله، قیمت نجومی مواد و تجهیزات دندان‌پزشکی در استان است که هیچ نظارتی بر آن‌ها وجود ندارد و همین مساله دندان‌پزشکان را دچار مشکلاتی کرده است. وی یادآور شد: دولت می‌تواند بخشی از تعیین تعرفه‌ها را بر عهده بگیرد به شرطی که بر روی مواد و تجهیزات هم نظارت کند، در حالی که قیمت مواد و تجهیزات دندان‌پزشکی نجومی است و هیچ نظارتی هم بر روی آن وجود ندارد که این مساله باعث بروز مشکلات بسیاری شده است.
دکتر عزمی گفت: دولت فشار بسیاری برای تعیین تعرفه‌های دندان‌پزشکی می‌آورد و در حالی که نظارتی بر روی قیمت مواد دندان‌پزشکی وجود ندارد و بازار این مواد و تجهیزات آشفته و نابسامان است.

ریشه فقر در دندان مردم
ریشه فقر در دندان مردم

دبیر انجمن دندان‌پزشکی ایران- شعبه فارس ادامه داد: هزینه‌ای که دندان‌پزشک برای راه اندازی یک مطب و درمانگاه خصوصی می‌کند بسیار بالا است و این هزینه‌ها در بخش دولتی بسیار پایین است که این مساله باعث تفاوت تعرفه‌ها می‌شود و باید برای کاهش این فاصله‌ها راهکارهایی ارائه داد.

دبیر انجمن دندان‌پزشکی ایران – شعبه فارس بر واقعی شدن تعرفه‌های دندان‌پزشکی در استان تاکید کرد و گفت: با وجود گران بودن خدمات دندان‌پزشکی در اکثر مناطق دنیا با حمایت بیمه‌ها و مراکز دولتی باعث می‌شود این تعرفه‌ها تعدیل شود اما در کشور و استان تنها ۳ درصد خدمات دندان‌پزشکی توسط مراکز دولتی ارائه می‌شود و ۹۷ درصد این خدمات توسط بخش خصوصی در حال انجام است که این مساله و مواردی از این قبیل اختلاف تعرفه‌ای مراکز دولتی و خصوصی دندان‌پزشکی را حداقل ۳ برابر کرده است.

دکتر عزمی افزود: همین مساله باعث سردرگمی مردم نسبت به تعرفه‌ها شده است. وی گفت: اگر قرار باشد که براساس قانون عمل کنیم تعرفه‌های مراکز دولتی دندان‌پزشکی باید توسط دولت و مراکز خصوصی توسط سازمان نظام پزشکی تعیین شود. دکتر عزمی ادامه داد: برخلاف قانون مصوب مجلس این اختیار از سازمان نظام پزشکی استان گرفته و به وزارت بهداشت تفویض شده است اما اگر قرار باشد وزارت بهداشت در تعیین تعرفه‌ها دخالت کند باید در مورد تامین هزینه‌های تمام شده و مواردی نظیر اجاره ب‌ها، مواد دندان‌پزشکی، تجهیزات و ابزار مورد استفاده نیز نظارت نماید.

دکتر عزمی ارائه تسهیلات و نظارت دولت به منظور کنترل قیمت‌های بالای مواد و تجهیزات به بخش خصوصی را از جمله راهکارهای کاهش اختلاف تعرفه‌های بخش خصوصی و دولتی دانست.
وی عدم پوشش بیمه‌ای خدمات دندان‌پزشکی را از عمده مشکلات این حوزه دانست و گفت: پوشش بیمه‌ای این خدمات اوضاع را سر و سامان می‌دهد و مردم نیز از خدمات بیشتر استفاده می‌کنند.

دبیر انجمن دندان‌پزشکی ایران- شعبه فارس افزود: با وجود همه فضاسازی‌ها میزان شکایت‌های مردم نسبت به اخذ هزینه‌ها توسط دندان‌پزشکان بخش خصوصی بسیار پایین است. دکتر عزمی در ادامه یادآور شد: ۴۰ درصد اولین مراجعه مردم استان به دندان‌پزشکی برای کشیدن دندان است و این کشیدن زودهنگام دندان‌ها می‌تواند مشکلات متعدد و آسیب‌های جدی برای سلامت فرد به همراه داشته باشد.
منبع:دندانه

 

دکتر نازیلا شهبازی
رئیس هیأت مدیره انجمن دندان‌پزشکی ایران شعبه فارس

موضوع تبدیل وضعیت کاردان بهداشت دهان به بهداشتکار دهان و دندان، به استناد نامه شماره ۴۶۲۹/۳۱۶ مورخ ۱۸/۲/۱۳۹۵ مقام محترم مشاور معاون بهداشت وزارتخانه و رییس اداره دهان و دندان جناب آقای دکتر حمید صمد‌زاده، اخیرا به عنوان چالشی بزرگ در نظام سلامت دندان‌پزشکی مطرح شده است و به گواه شبکه‌های مجازی، نگرانی‌ها و اعتراضات کاملا مستند و بحقی را از سوی صاحبنظران حوزه سلامت دهان و اساتید با سابقه دانشکده‌های دندان‌پزشکی کشور و فعالین صنفی به دنبال داشت.

به طور خلاصه ایرادات و سوالات مرتبط با طرح فوق الذکر از این قرارند:

کاردان بهداشت دهان که به عنوان نیروی حد واسط، به مفهوم نیروی غیر درمانگر و در کنار دندان‌پزشک با محوریت ارتقاء بهداشت و سلامت دهان و دندان تعریف می‌شود را چگونه می‌توان بدون سپری نمودن آموزش‌های لازم و کسب دانش و مهارت‌های عملی و صرفا بر اساس ویژگی‌های پنج گانه مندرج در نامه فوق الذکر که هیچ سنخیتی با مفاهیم پیشگفت ندارد، به نیروی بهداشتکار درمانگر تبدیل وضعیت نمود؟

آیا موضوع شعارگونه «عدالت در سلامت» با اجرای چنین طرحی و تبدیل شهروندان به درجه ۱ و ۲ و دریافت خدمات درمانی توسط نیروهایی با توانمندی کمتر از دندان‌پزشک در مناطق محروم به راستی محقق می‌­گردد؟ آن هم در شرایطی که با افزایشی چشمگیر در تعداد دندان‌پزشک و نیز دانشجویان برخوردار از طرح تعهد خاص در مناطق محروم مواجه هستیم؛ بنابراین ناتوانی وزارت بهداشت و سیستم اجرایی کشور در توزیع عادلانه آن‌ها نمی‌بایست محملی برای تصویب طرح‌های خلق الساعه بدون کار‌شناسی و خارج از روند قانونی تاسیس رشته‌های دانشگاهی مصوب شورای گسترش دانشگاه‌ها باشد.

چگونه است که مسئولین محترم وزارت بهداشت، دخالت افراد با صلاحیت‌های ناکافی در محدوده دهان و دندان و دندان‌پزشکی را مجاز می‌دانند (بهداشتکار دهان و دندان) ولی برای موضوع پزشکی، انواع طرح‌های پزشک خانواده روستایی و … را تعریف و اجرا کرده و قائل بر به کارگیری نیروهایی نظیر بهورزان درمانگر، به عنوان جایگزین پزشکان عمومی نیستند؟ از بزرگان حوزه دندان پزشکی انتظار می‌رود که با ارتباطات بیشتر با وزیر محترم بهداشت، ایشان را از اهمیت حیاتی محدوده دهان و دندان و بیماری‌های مرتبط با آن آگاه ساخته و به ایشان توصیه شود برای تصمیم گیری‌هایی از این دست حداقل از شورای سلامت دهان ساختار یافته توسط خودشان استفاده کنند و نه صرفا با پیشنهاد یکی دو نفر از دندان‌پزشکانی که با شخص خودشان ارتباط ویژه دارند!

از موضوع تبدیل وضعیت کاردان بهداشت دهان به بهداشتکار دهان و دندان، بیم آن می‌رود که پس از چندی، با استناد به قانون سال ۶۶، بهداشتکاران جدید نیز شرایط ورود به دوره دکترای دندان‌پزشکی را کسب نموده و عملا مناطق محروم مورد نظر مسئولین وزارت بهداشت، مجددا هم چون ۲ دهه گذشته، خالی از نیروهای بهداشتکار گردد و این دور و تسلسل باطل تکرار شود.

در انتها پیشنهاد می‌­شود به جای صرف هزینه‌های گزاف و کم بازده برای اجرای طرح‌های خلق الساعه این چنینی، از طرح‌های تشویقی هم چون لحاظ سهمیه برای ورود به دوره تخصصی، اختصاص تسهیلات مناسب زندگی، امکان فعالیت در مراکز درمانی در خارج از ساعات اداری به صورت نیمه خصوصی و … همراه با پیش بینی ساز و کارهای نظارتی برای پایش دقیق و علمی آن‌ها استفاده کرد که مطمئنا نتایج به مراتب بهتر و روند عملیاتی‌تری را داشته و شرایط برخورداری تمامی شهروندان این سرزمین اعم از شهری و روستایی را از خدماتی نسبتا یکسان فراهم می‌سازد.

منبع:دندانه

 

 

ارایه خدمات سلامت دهان به مردم محروم از دغدغه‌های وزارت بهداشت است

دبیر شورای سلامت دهان وزارت بهداشت گفت: ارایه خدمات سلامت دهان به مردم کشورمان بویژه در مناطق محروم و کم برخوردار، از دغدغه‌های مهم مسئولین ارشد وزارت بهداشت است.

به گزارش ایسنا، دکتر سعید عسگری در ادامه افزود: خوشبختانه با اجرایی شدن طرح تحول سلامت دهان از ابتدای سال ۱۳۹۴، اقدامات ویژه‌ای توسط وزارت بهداشت و دانشگاه‌های علوم پزشکی برای ساماندهی ارایه خدمات سلامت دهان به اقشار مختلف مردم و خصوصا گروه‌های هدف انجام شده است، که بسیاری از خانواده‌ها دریافت این خدمات را خصوصا برای فرزندان دبستانی خود از نزدیک تجربه کرده‌اند.

وی در ادامه با اشاره به این نکته که تربیت نیروهای حد واسط در حوزه سلامت دهان مسیری در جهت حصول به اصل عدالت در سلامت بوده و در دنیا تجربه شده است، افزود: ایجاد چندین دوره کاردانی جدید و از جمله تکنسین سلامت دهان در همین جهت برنامه ریزی و از سال گذشته در برخی از دانشگاه‌ها آغاز شده است.

دکتر عسگری در ادامه افزود: این دوره‌ها با شرح وظایف مشخص شده در برنامه آموزشی مربوطه، با حضور وزیر بهداشت به عنوان رییس شورای آموزش دندان‌پزشکی و تخصصی، شورایعالی برنامه ریزی علوم پزشکی و شورای گسترش دانشگاه‌ها به تصویب رسیده و رسما به دانشگاه‌ها ابلاغ شده است.

دبیر شورای سلامت دهان وزارت بهداشت با اشاره به بازتاب‌های خبر تبدیل وضعیت کاردان‌های بهداشت دهان گفت: در جلسه اخیر کمیسیون مشترک شورای سلامت دهان، وجوه گوناگون نامه ارسالی توسط دفتر سلامت دهان در مورد تبدیل وضعیت کاردان‌های بهداشت دهان که در گذشته با برنامه آموزشی متفاوتی تربیت شده‌اند، مورد بررسی قرار گرفت و مقرر شد تا پیشنهادات کار‌شناسی اعضای شورای سلامت دهان به ریاست شورا منعکس شود. بنابراین بیان نقطه نظرات بعضی از اعضای شورای سلامت دهان در برخی رسانه‌ها، دیدگاه‌های شخصی آن‌ها تلقی می‌شود.

منبع:دندانه

 

اظهارات دکتر علی یزدانی درباره موضع حقیقی خود درباره بهداشتکاران دهان

با انتشار خبر تصمیم وزارت بهداشت در احیاء دوباره طرح تربیت بهداشتکاران دهان برای ارایه خدمات دندان‌پزشکی به مردم مناطق محروم، موجی از اعتراض فضای مجاری را فراگرفت. اکثریت جامعه دندان‌پزشکی که احیا طرح بهداشتکار دهان را سه دهه پس از توقف این طرح و درحالی که کشور از نظر سرانه تعداد دندان‌پزشکان به حد اشباع می‌رسد گزینه مناسبی برای توجیح نارسایی در توزیع نیروی انسانی در مناطق مختلف کشور نمی‌دانستند به مخالفت با این طرح برخاستند. دکتر علی یزدانی که روزهای ابتدایی انتشار این خبر، در مصاحبه‌ای گفته بود شخصاً از وزیر بهداشت خواسته است این طرح را احیاء کند، بیش از همه هدف این انتقادات و اعتراض‌ها قرار گرفت. دکتر یزدانی اما در تمام این مدت و در حالی‌که جنجال بر سر موضوع احیا یا توقف این طرح در فضای مجازی و گروه‌های تلگرامی ادامه داشت و بسیاری از صاحب‌نظران حوزه دندان‌پزشکی به مخالفت با آن برخاستند، ترجیح داد سکوت کند.

حالا حدود دو ماه پس از آغاز این داستان پرچالش، این استاد پیشکسوت دندان‌پزشکی و عضو شورای سلامت دهان سکوت را شکسته و در گفتگوی اختصاصی با دندانه به بیان شفاف‌تر موضع خود درباره طرح بهداشتکار دهان پرداخته است.

دکتر علی یزدانی در توضیح دیدگاه خود درباره احیا طرح بهداشتکار دهان می‌گوید: حرف من یک کلام است و آن در خدمت‌رسانی به مردم مناطق محروم خلاصه می‌شود؛ حال این خدمت را متخصصین آسمانی می‌خواهند بیایند و ارائه بدهند که فبهاالمراد و اگر هم نمی‌شود حداقل کسانی به این مناطق بروند که کار مردم را راه بیندازند.

او ادامه می‌دهد: خدا می‌داند که من به بهداشتکاران دهان دین و تعهدی ندارم و شاهد ادعای من هم این است که در این مدت که هدف این همه انتقاد قرار گرفتم، ۱ نفر از ۱۸۰۰ بهداشتکار که حالا دندان‌پزشک شده‌اند از من حمایت نکرده‌اند. من فقط با دیدن نتایج پیمایش ملی سلامت دهان و دندان و حجم خدمات دندان‌پزشکی انجام شده در مراکز بهداشتی و درمانی استان فارس که نشان می‌داد این استان که بهداشتکار تربیت می‌کند، از نظر شاخص‌های سلامت دهان در وضعیت خوبی قرار دارد، نام بهداشتکار را به زبان آوردم. حال هرکه می‌خواهد مردم محروم ما را از درد دندان نجات بدهد، چه بهداشتکار و چه غیربهداشتکار، ما استقبال می‌کنیم.

او اضافه می‌کند: بیش از دو سال از تشکیل شورای سلامت دهان می‌گذرد و حالا وزیر بهداشت که از آن نتیجه‌ای ندیده است، از انجمن‌های تخصصی درخواست کرده که تا آخر مردادماه برای مشکل مردم مناطق محروم چاره‌‌ای بیندیشند و آن‌ها هم شورای راهبردی تشکیل داده‌اند. این قصه سر دراز دارد و مشکل مردم ما همچنان باقی است، چرا که کسانی برای آن‌ها تصمیم می‌گیرند که اکثریت آن‌ها سال‌های متمادی است در وزارت بهداشت پست دولتی دارند و به خانه‌های بهداشت نرفته‌اند که ببینند آنجا واقعاً چه اتفاقی می‌افتد.

واقعیت پشت شعارهای مردم‌فریب پنهان شده است
دکتر یزدانی در بخش دیگری از سخنان خود به شعارهایی که برای مخالفت با طرح بهداشتکاران ارائه می‌شود، اشاره می‌کند و می‌گوید: شعار عوام‌پسندانه مخالفین احیاء طرح تربیت بهداشتکاران، این است که اگر مردم محروم از دندان‌پزشک بی‌بهره باشند [و خدمات درمانی به آنها توسط فرد دیگری غیر از دندان‌پزشکان ارایه شود]، در واقع حقوق خود را از دست می‌دهند. این ادعا مثل این است که بگوییم چرا کسی می‌گوید به گرسنگان نان بدهند، در حالی که مردم شهر بهترین غذاها را دارند، اما حال که کسانی از گرسنگی در حال مرگ هستند چه باید کرد؟ آنان که نگران مظلوم واقع شدن مردم حاشیه‌نشین و روستایی هستند، به مناطقی که من رفته‌ام بیایند و ببینند که آنان سال‌ها است زیر خط فقر در سختی‌ غوطه می‌خورند، از ابتدایی‌ترین خدمات دندان‌پزشکی بی‌بهره هستند و حتی بعضاً فرزندان کمک‌ دندان‌پزشکان تجربی و یا دندان‌سازان دوره‌گرد آن‌ها را معالجه می‌کنند.

او با انتقاد از ناکامی شورای سلامت دهان در دستیابی به اهداف اولیه ادامه می‌دهد: من بعد از دو جلسه دیگر به شورای سلامت دهان نرفتم، چون می‌دانستم از آن نتیجه‌ای عاید نمی‌شود و حالا هم خروجی آن فلورایدتراپی برای دانش‌آموزان دبستانی بوده است که شاید نمود آماری داشته باشد، اما چاره کسانی که زیر خط فقر هستند [فلورایدتراپی دندان‌ها] نیست. کاش در این مدت اعضای شورای سلامت دهان را به مناطق محروم می‌بردند تا از نزدیک لمس کنند که آنجا چه می‌گذرد و مردم از درد دندان چه می‌کشند، شاید در رویکرد آن‌ها تغییری ایجاد می‌شد.

علی یزدانی در پایان تصریح می‌کند: آرزو و خواسته قلبی من به عنوان کسی که سال‌ها در این کشور در انواع و اقسام حوزه‌های آموزشی و درمانی دندان‌پزشکی کار کرده، این است که همه مردم ما تا آخرین حلقه خدمات سلامت که بر پایه خدمات بهداشتی و درمانی یا PHC در خانه‌های بهداشت است تحت پوشش قرار بگیرند و از درمان‌ها و اورژانس‌های دندان‌پزشکی استفاده کنند، چرا که حالا وقت این است که دست به کاری بزنیم، زیرا مردم ما به کمک نیاز دارند.

منبع:دندانه

 

سخنگوی وزارت بهداشت با اشاره به اینکه حداقل۸۰درصد مردم توان مالی مراجعه به دندانپزشکی را ندارند،‌ گفت: «به‌طور متوسط ۱۰ تا ۱۲درصد هزینه‌های دندانپزشکی مربوط به مواد اولیه است.»

به گزارش سپیدآنلاین به نقل از فارس، ایرج حریرچی در نشست خبری درمورد مشکلات مردم در حوزه دندانپزشکی گفت:‌ «دندانپزشکی در همه کشورهای توسعه یافته الگوی مشخصی دارد ولی مسئله اصلی برای کم کردن مشکلات در این زمینه پیشگیری است نباید هزینه دندانپزشکی از کل هزینه سلامت و پرداختی جیب مردم بیشتر باشد.»

وی گفت:‌ «خانوارهای ایرانی هزینه خدمات دندانپزشکی که از جیب پرداخت می‌کنند ۴برابر هزینه‌ای است که به کل پزشکان عمومی و متخصص می‌دهند.» حریرچی با اشاره به اینکه به طور متوسط ۱۰ تا ۱۲درصد هزینه‌های دندانپزشکی مربوط به مواد اولیه است،‌ گفت:‌ «حداقل بیش از ۸۰درصد مردم توان مراجعه به دندانپزشکی جهت دریافت خدمات را ندارند و یا در این زمینه به زحمت می‌افتند.»
وی با تاکید بر اینکه بیمه‌ها باید بخش مهمی از این خدمات را برعهده گیرند‌،‌ گفت:‌ «۹۷درصد بازار ارائه خدمات دندانپزشکی توسط بخش خصوصی اداره می‌شود.»

دکتر حریرچی در ارتباط با نظارت بر سلامت زندان‌ها،‌ اظهار داشت:‌ «وزیر دادگستری اخیراً اعلام کرده که از وضعیت بهداشتی زندان‌ها راضی نیستند که یکی از علت‌های اصلی آن را تراکم زندان‌ها اعلام کرده‌اند.»
وی افزود:‌ «ما معتقدیم مهم‌ترین روش حل این مشکل بهداشتی درمانی کاهش تعداد زندانیان و پیشگیری از ورود به زندان که طی دو سال اخیر اقدامات موثری در این راستا انجام شده است.» سخنگوی وزارت بهداشت با اشاره به اینکه زندانیان نسبت به سایر افراد جامعه بیش‌تر در معرض خطر برخی از بیماری‌ها هستند،‌ گفت:‌ «موضوع اعتیاد و مواد مخدر نیز به این مسئله دامن زده و هر فرد پس از رهایی از زندان می‌تواند بسیاری از بیماری‌ها را منتقل کند.»

حریرچی اضافه کرد: «برای زندانیان کشور باید شرایط بهداشتی درمانی مطابق استاندارد تهیه شود و حتی لازم است بیشتر از سرانه افراد معمولی در این زمینه هزینه شود که ما در این راستا برنامه‌هایی را تهیه کرده‌ایم.» وی افزود: «وزارت بهداشت پیشنهاد کرده که مثلثی از بیمه‌ها، وزارت دادگستری و امور زندان‌ها و وزارت بهداشت برای موضوع سلامت زندانیان ایجاد شود و هر دستگاهی هزینه‌ای را برعهده گیرد.»
سخنگوی وزارت بهداشت تصریح کرد: «ما در زندان‌ها برای ارائه خدمات سرپایی و بستری مناسب حاضریم که مجری شویم و طرح آن را به صورت پایلوت اجرا کنیم.»

منبع:دندانه

 

رئیس سازمان زندان‌ها با اشاره به کاهش تمایل پزشکان به کار در زندان‌ها گفت: وزارت بهداشت باید زندان‌ها را همچون نقاط محروم دانسته و خدمات را به داخل زندان تسری دهد.

اصغر جهانگیر درباره نگرانی های اخیر وزیر بهداشت درباره وضع بهداشت و درمان زندان‌ها افزود: این نگرانی را هم ما نسبت به مجموعه بهداشت و درمان کشور داریم، چرا که متعلق به همه افراد است.

او تاکید کرد: باید برای زندان ها یک محیط بهداشتی در نظر گرفته شود و خدماتی که در بیرون از زندان‌ها به مردم ارائه می‌شود به زندانیان هم داده شود. رئیس سازمان زندان‌ها با تاکید بر ضرورت همکاری دولت در این زمینه گفت: انتظار داریم مجموعه دولت به ویژه وزارت بهداشت طبق قول‌ها و وعده‌هایی که داده‌اند، یاری کرده و به مسائل بهداشت و درمان زندان‌ها توجه کنند.

جهانگیر به بازدیدهای سال گذشته و اخیر وزیر بهداشت از زندان‌ها اشاره و تصریح کرد: امیدوارم وزیر به قول‌های مساعدی که داده،‌عمل کند تا نگرانی‌های ما و وزارت بهداشت نیز برطرف شود.

جهانگیر درباره وضعیت فعالیت و حضور پزشکان در زندان‌ها اظهار داشت: با توجه به طرح پزشک خانواده، با یک ریزش جدی در زمینه حضور پزشکان در زندان‌ها مواجه بودیم. او تاکید کرد: در بیرون از زندان‌ها یعنی در مجموعه دولت پول مناسبی به پزشکان شرکت کننده در این طرح داده می شود. این در حالی است که پزشکان طرف قرار داد با سازمان زندان‌ها یک دهم این مبلغ را دریافت می‌کنند. رئیس سازمان زندان‌ها با بیان اینکه پزشکان تمایلی به حضور در زندان‌ها ندارند، گفت: ریزش پزشک در زندان‌ها می‌تواند خطرساز باشد و مشکلات جدی را به همراه بیاورد.

جهانگیر افزود: از دولت خواسته‌ایم و طرح داده‌ایم که طرح پزشک خانواده را نیز به داخل زندان تسری دهد و زندان‌ها را هم مانند مناطق محروم در نظر گرفته و پزشکانی را که در زندان‌ها فعالیت دارند، همچون سایر پزشکان شرکت کننده در طرح پزشک خانواده بدانند.

وی تصریح کرد: در حال حاضر دولت با این پیشنهاد مخالفت کرده و اعلام کرده است که فعلا این امکان و اعتبار وجود ندارد. با این حال امیدواریم دولت مساعدت‌های لازم را در این زمینه داشته باشد.

منبع:دندانه

 

گفتگوی اختصاصی با نگین دندان‌پزشکی با دکتر محمد شریعتمداری، معاون اجرایی رئیس‌جمهور

توزیع عادلانه خدمات دندان‌پزشکی و برخورداری متناسب مردم همه مناطق از این خدمات، از موضوعات همیشگی مورد بحث و دغدغه‌های مهم وزارت بهداشت است. راهکارهای مختلف مانند تربیت بهداشتکاران و بهبود شرایط اقامت دندان‌پزشکان در مناق کم‌برخوردار، با حواشی و مشکلات خود همراه است و به نظر می‌رسد هنوز راهکار قطعی که بتواند این گره را باز کند تعیین نشده است. با محمد شریعتمداری، معاون اجرایی رئیس‌جمهور درباره رویکردهای دولت برای توزیع عادلانه این خدمات به گفت‌وگو نشستیم.

*با توجه به اینکه معاونت اجرایی در دولت تدبیر و امید، برنامه‌ریزی سفرهای استانی رئیس‌جمهور و دولت و پیگیری مصوبات آن را عهده‌دار است، سئوال ما به عنوان رسانه تخصصی دندان‌پزشکی این است که آیا توزیع نیروی متخصص و خدمات دندان‌پزشکی جایگاهی در این برنامه‌ریزی‌ها و پیگیری‌ها در خلال و بعد از سفر دولت به استان‌ها دارد؟
بله، با توجه به بررسی‌های مقدماتی که قبل از سفر رئیس‌جمهور برای تعیین نیازهای حوزه بهداشت و درمان استان‌های مختلف صورت می‌گیرد مسائل حوزه دندان‌پزشکی نیز مدنظر قرار می‌گیرد و با توجه به بررسی‌های صورت گرفته به نظر می‌رسد ضروری است بحث پیش‌گیری، خصوصاً در شهرستان‌های کوچک و روستاها در اولویت اول قرار گیرد. البته دولت در دوره کوتاه بعد از حل مشکلات مربوط به منابع مالی، تلاش کرده است تا در حوزه بهداشت و درمان قدم‌های مثبتی بردارد و چنانچه از انعکاس مشکلات مناطق محروم برمی‌آید، اگر به پیش‌گیری توجه بیشتری شود، از مشکلات جدی بعدی که دامن‌گیر سلامت دهان و دندان مردم این مناطق می‌شود جلوگیری خواهد شد و به همین دلیل، در دولت یازدهم به این مهم توجه بیشتری شده است. البته یکی دیگر از موضوعات مربوط به حوزه دندان‌پزشکی که مردم همیشه با دولت مطرح می‌کنند، تعرفه‌ها و عدم برخورداری از پوشش بیمه‌ای کامل برای تعدادی از خدمات دندان‌پزشکی است.

رویکرد دولت برای بردن خدمات دندان‌پزشکی به مناطق محروم چیست؟ آیا توزیع نیروی متخصص ساماندهی می‌شود یا بهتر است نیروهای حد واسط به این منظور تربیت شوند؟
با وجود تعدد مراکز آموزشی و افزایش تربیت دندان‌پزشکان، توزیع آن‌ها متعادل نیست و دلیل هم این است که انتظارات دندان‌پزشکان، بیش از این است که بتوانیم آن‌ها را به مناطق محروم ببریم. نظر تعدادی از کارشناسان، همیشه این بوده است که با گماشتن افرادی با سطوح تحصیلی پایین‌تر به امر پیش‌گیری، از به وجود آمدن ضایعات سنگین در حوزه دهان و دندان جلوگیری کنیم. در حال حاضر عملکرد مجموعه آموزشی ما در این زمینه قوی و قابل دفاع نیست و گاهی از جامعه دندان‌پزشکان، نظرات و اعتراضات متضادی مبنی بر مخالفت با این طرح می‌شنویم، اما کسانی که نسبت به این امر دید کلان دارند، با این طرح موافق هستند.

طرح تربیت بهداشتکاران در کشور همیشه با مخالفت و حاشیه همراه بوده است. به اعتقاد شما برای جلوگیری از مشکلات احتمالی آن چه باید کرد؟
به هر حال عدم تربیت بهداشتکاران در کشور، مشکلی جدی به شمار می‌رود و به همین دلیل وزیر بهداشت، موافق احیای آن هستند. اعتقاد شخصی من این است که بهداشتکاران باید تا مرحله کارشناسی تربیت شوند تا بتوانند خدماتی که از آن‌ها انتظار می‌رود را ارائه کنند، اما پس از این مقطع تحصیلی، دیگر نتوانند دندان‌پزشک شوند. البته این تصمیم به طور عام در دولت مطرح نشده و جزو سیاست‌های داخلی وزارت بهداشت است.

منبع:دندانه

 

رئیس اداره بهداشت دهان و دندان وزارت بهداشت از توزیع ۱۰۰ یونیت سیار دندانپزشکی و ۷۰۰ دندانپزشک در ۹۷ مرکز در کشور خبر داد.

دکتر حمید صمدزاده رئیس اداره بهداشت دهان و دندان وزارت بهداشت در گفت‌وگو با خبرنگار حوزه بهداشت و درمان گروه علمی پزشکی باشگاه خبرنگاران جوان؛ به طرح موفق وارنیش فلوراید در کودکان دبستانی کل کشور اشاره کرد و گفت: ‌ سال گذشته هفت میلیون دانش آموز دوره ابتدایی ۲ بار طی دوره تحصیلشان تحت وارنیش فلوراید قرار گرفتند.

وی با بیان اینکه این طرح امسال هم در کلیه مدارس ابتدایی اجرا می‌شود، افزود: اجرای این طرح می‌تواند ۲۵ تا ۴۵ درصد میزان پوسیدگی را کاهش دهد. طبق غربالگری‌های سال گذشته تنها نزدیک به شش درصد دانش آموزان فاقد مشکلات دندانی همچون پوسیدگی بودند که امیدواریم با اجرای این طرح این آمار به نزدیک ۲۰ درصد برسد

صمدزاده به برنامه‌های افزایش دسترسی به خدمات دندانپزشکی در مناطق محروم اشاره و عنوان کرد: طی طرح تحول، توزیع ۱۰۰ یونیت سیار دندانپزشکی در ۹۷ مرکز که عمدتا در مناطق محروم کشور بوده‌اند، صورت گرفت و نزدیک به ۷۰۰ دندانپزشک در این مراکز مشغول به کار شدند. این برنامه گام بزرگی برای دسترسی مردم به خدمات دندانپزشکی و ارتقای بهداشت دهان و دندان ساکنین این مناطق است.

منبع:دندانه

 

دکتر رضا دیسفانی
عضو هیات علمی گروه اندو دانشکده دندان‌پزشکی مشهد
رییس سابق دانشکده دندان‌پزشکی کرمان

افزایش دانشکده‌های دندان‌پزشکی، همان‌طور که اساتید مختلف این رشته هم پیش از این در فرصت‌های مختلف درباره آن صحبت‌ کرده‌اند، معضل دندان‌پزشکی کشور را حل نمی‌کند و به آن نفعی نمی‌رساند. چراکه در حال حاضر ما از نظر تعداد فارغ‌التحصیلان در این رشته کمبودی نداریم. مشکلی که همیشه در دندان‌پزشکی داشته‌ایم توزیع نیروی متخصص است. زیرا شاهد هستیم مناطق محروم ما همچنان محروم مانده‌اند درحالی‌که ازدحام دندان‌پزشکان در شهرهای بزرگ رو به افزایش است. این انگیزه‌ای بوده که افراد تازه فارغ‌التحصیل را برای ارائه خدمات به این مناطق بفرستیم، اما از آنجا که مشکل به طور زیربنایی حل نشده است، همواره به فارغ‌التحصیلان بیشتر و بیشتری نیاز داشته‌ایم. در این زمینه کمتر کار کارشناسی انجام شده و راه‌حل آن، همیشه تأسیس دانشکده فرض شده است.

شاید تأسیس دانشکده خصوصی هم از این جنبه که به‌رغم تعداد دانشکده زیاد، هنوز مشکل مناطق محروم پابرجا است و از طرفی بودجه‌های بالایی برای تکمیل دانشکده‌ها یا ادامه خدمت آن‌ها نیاز است از طرف وزارتخانه مطرح شده است.
نکته‌‌ای که در این باب وجود دارد، این است که در یک صورت می‌توان بخش خصوصی را در این کار مشارکت داد و آن این که وزارت بهداشت در برنامه‌ای درازمدت، بخشی از کار را به بخش خصوصی بسپرد یا این دانشکده‌ها را جایگزین تعدادی از دانشکده‌های دولتی کند، نه اینکه دانشکده‌های خصوصی مازاد در کشور تأسیس شود. در سال‌های گذشته پیشنهادهایی مطرح می‌شد که هر یک از دانشکده‌ها مأموریت‌های مختلفی پیدا کنند و برای مثال، دانشکده‌های بزرگ آموزش‌های تخصصی و تعدادی دیگر از دانشکده‌ها آموزش‌های عمومی را برعهده بگیرند. حال می‌توان طبق برنامه‌های وزارت‌خانه، مأموریت‌هایی را هم به بخش خصوصی داد، اما باید بدانیم صرفاً ساختن دانشکده‌ها توسط بخش خصوصی، مشکلی را از دندان‌پزشکی کشور حل نمی‌کند.

یکی دیگر از راهکارهایی که برای دخالت دادن بخش خصوصی در آموزش عالی گروه علوم‌پزشکی مطرح می‌شود، صرف بودجه این بخش برای ارتقاء کیفی دانشکده‌ها است، اما سوال این است که آیا تزریق بودجه صرف، می‌تواند موجب ارتقای کیفی دانشکده شود؟

معضلی که ما در ارتقای کیفیت دانشگاه‌ها داریم، این است که برنامه‌های آموزش عالی، بسیار تمرکزگرایانه هستند. من به عنوان کسی که در شهرستان حضور دارد، می‌گویم برنامه‌ها به سمتی رفته است که دانشگاه‌های سایر استان‌ها، مدام چشم به سیاست‌های پایتخت دوخته‌اند. در حالی که به اعتقاد من این معضلی است که نباید دانشگاه را به خود گرفتار کند و دانشگاه‌ها و گروه‌های آموزشی در کنار این‌که حداقل‌های استاندارد وزارت بهداشت را رعایت می‌کنند، باید در اجرای برنامه‌های خود تا حدودی آزادی عمل داشته باشند. تزریق بودجه تنها تا حدی می‌تواند تجهیزات مورد نیاز دانشگاه‌ها را تکمیل کند و برای ارتقای کیفی، استاد و گروه مربوطه، باید بتوانند مستقل از اوامر وزارت بهداشت یا دانشگاه، روش آموزش خود را تعیین کنند و برای آن تصمیم بگیرند. این موضوعی است که در سایر کشورها هم در جریان است و کمتر در کشورهای در حال توسعه و توسعه یافته می‌بینیم که برنامه‌های آموزشی دانشگاه‌ها عیناً مانند یکدیگر باشد. بلکه گروه‌های مختلف، برنامه آموزشی خود را با رعایت حداقل استانداردها، به‌صورت مستقل تعیین می‌کنند. حال ممکن است تصمیم‌های غلطی هم در این بین گرفته شود، اما این نقیصه در گذر زمان حل خواهد شد.

البته باید به این نکته هم اشاره کنم که در حال حاضر، بسیاری از دانشکده‌ها مانند دانشکده دندان‌پزشکی مشهد، دچار کمبود بودجه هستند و به روزمرگی افتاده‌اند و نمی‌توانند حتی حداقل‌های مورد نیازشان را تأمین کنند.

منبع:دندانه

 

دکتر احمد بیگدلی، نماینده مردم زنجان در گفتگو با نگین دندان‌پزشکی
تعامل دولت، مجلس و انجمن دندان‌پزشکان راه حل مشکلات جامعه دندان‌پزشکی

«حوزه دهان و دندان و وضعیت جامعه دندان‌پزشکان یکی از دغدغه‌های مهم نظام سلامت ماست. چنانچه طی دوره‌های مختلف برنامه‌ها و طرح‌هایی برای تحول در وضعیت این حوزه در نظر گرفته شد اما همچنان نگرانی‌ها به قوت خود باقی است. در این بین همه ما می‌دانیم فقط انتظار از دولت راه به جایی نمی‌برد و قطعا همراهی مجلس و سایر نهاد‌ها هم برای پیشبرد اهداف نیاز است. از سویی شاهد آن هستیم در دور دهم مجلس سه دندان‌پزشک بر کرسی نمایندگی تکیه زدند و امیدواریم این دردآشنایان حوزه مذکور برای رفع مشکلات آن به میدان آیند. برهمین اساس برای اینکه دریابیم آیا چنین برنامه‌ای مد نظر این نمایندگان هست یا خیر به سراغ احمد بیگدلی، دندان‌پزشک و نماینده مردم زنجان رفته و با او به گفتوگو پرداختیم که در ادامه می‌آید:

*شما نماینده مردم در مجلش شورای اسلامی هستید که از خانواده دندان‌پزشکان جامعه برخاستید. مشکلات هر حرفه‌ای برای فعالان آن حرفه محسوس‌تر و ملموس‌تر است. چه برنامه‌ای برای رفع مشکلات دندان‌پزشکان با حضور در مجلس در پیشخواهید گرفت؟
وقتی به عنوان نماینده وارد مجلس شورای اسلامی شده‌اید، با توجه به فعالیتتان طی سال‌های گذشته ذهنیت و برنامه‌هایی برای بهبود وضعیت مردم و اقشار گوناگون دارید. از طرفی فعالیت در حرفه‌ای خاص تا حدودی موجب می‌شود مشکلات و دغدغه‌های آن حرفه را بشناسید. من هم به عنوان عضوی از جامعه دندان‌پزشکی کشور که در حال حاضر در کمیسیون اجتماعی مجلس فعالیت می‌کنم، از این موضوع استثنا نیستم. همانطور که می‌دانید دو نماینده دندان‌پزشک دیگر نیز در مجلس حاضرند و فکر می‌کنم همه ما این نگاه را داشته‌باشیم که در چنین حوزهای اگر خلئی وجود دارد، برای رفع آن تلاش می‌کنیم. چنانچه اگر در حوزه دندان‌پزشکی نیاز به قانون‌گذاری باشد و مطمئن باشیم به نفع مردم جامعه و دندان‌پزشکان است حتما اقدام می‌کنیم. طی سالهای اخیر ارتباط من با انجمن دندان‌پزشکان به طورمستمر وجود داشت و قطعا این تعامل ادامه پیدا خواهد کرد تا بتوانیم در جریان مشکلات این قشر باشیم و با هم‌اندیشی تصمیمی درست و راهکاری منطقی برای رفع مشکلات بیابیم. حتما به یاد دارید چندی پیش که وزیر بهداشت بر تربیت بهداشتکاران تاکید داشت، بسیاری از اعضای این جامعه نگران و منتقد طرح بودند. ما هم موضعگیری کردیم که اگر این برنامه به ضرر جامعه دندان‌پزشکان و مردم باشد ما به عنوان نماینده دندان‌پزشکان در مجلس به آن ورود پیدا می‌کنیم و برای جلوگیری از ایجاد معضل در جامعه اقدامات لازم را در پیش می‌گیریم.

*به نظر شما در حال حاضر چالش جدی حوزه دندان‌پزشکی در حوزه آموزش چیست؟
بنابر‌‌ همان پیشزمینه ذهنی که پیش‌تر به آن اشاره کردم، یکی از چالش‌هایی که به نظر من در حوزه دندان‌پزشکی و بخش آموزش وجود دارد و خوب است به آن پرداخته شود، موضوع پردیس‌های بین‌الملل است. به نظر من این موضوع در آینده به ضرر جامعه دندان‌پزشکی است؛ چنانچه تعداد دندان‌پزشکان افزایش پیدا می‌کند و ممکن است در آینده معضل بیکاری آن‌ها را داشته‌ باشیم. البته در این زمینه اتفاق‌نظر میان اعضای این جامعه وجود ندارد و نیاز است برای آسیب‌شناسی این موضوع انجمن دندان‌پزشکان ایران اقدام کند.
دندان‌پزشکان تجربی از دیگر دغدغه‌های این حوزه است. ابتدا تصورم این بود، افرادی که به این عنوان فعالیت می‌کنند باقی مانده‌های جریانی است که در گذشته وجود داشته است و بازنشسته می‌شوند و این داستان تمام می‌شود اما متاسفانه بر مبنای اطلاعاتی که به دست آوردم این روند موروثی شده است؛ یعنی به صورت نسل به نسل در خانواده این افراد ادامه پیدا می‌کند. چنانچه می‌دانید در گذشته ما در این حوزه با کمبود نیرو روبرو بودیم اما به برکت انقلاب شاهد بالارفتن نیروی دندان‌پزشک و متخصص این حوزه هستیم پس نیازی به حضور دندان‌پزشک تجربی آن هم با این کیفیت کار نداریم. یک دندان‌پزشک برای دریافت مدرک و شروع فعالیت ۶ سال برای عمومی و چندین سال برای تخصص تلاش می‌کند اما این افراد در کوتاه‌ترین زمان به عرصه فعالیت وارد می‌شوند. این افراد در برخی موارد حق دخالت ندارند اما گاهی حتی از دندان‌پزشکان عمومی هم بیشتر دخالت می‌کنند. مطمئنا برای رفع این مشکل هم باید اقدام لازم انجام گیرد. من به نوبه خودم به عنوان عضوی از خانواده دندان‌پزشکان حساسیت خاصی روی این قشر از جامعه دارم و اگر مشکلی پیش بیاید به جد پیگیری می‌کنیم. باید انجمن دندان‌پزشکان با نماینده‌ها جلسات هم‌اندیشی بگذارند تا بتوانیم با دغدغه‌های واقعی و مشکلات اصلی جامعه دندان‌پزشکان و مردم آشنا شویم و در صورت لزوم طرحی را برای رفع چنین مشکلاتی به مجلس ارائه دهیم.

*یکی از مشکلات اساسی ما در حوزه دندان‌پزشکی هزینه بالای خدمات است. به طوری که بسیاری از بیماران هم از خیر درمان اساسی دندان اجتناب می‌کنند. به عنوان نماینده مجلس و یکی از اعضای جامعه دندان‌پزشکان، چه برنامه‌ای در این زمینه در پیش دارید؟
طبیعتا یکی از دغدغه‌های اصلی جامعه ما بهداشت دهان و دندان است و امیدوارم دندان‌پزشکان، انجمن‌های مرتبط با این حوزه و وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی در برنامه‌ریزی‌هایشان توجه به مناطق محروم را از یاد نبرند. بالاخره مردم مناطق محروم حق بزرگی بر گردن این جامعه دارند. آن دسته از افرادی که در دانشگاه‌های دولتی تحصیل کردهاند که خودم هم یکی از این افراد هستم و یا حتی آن‌ها که در سایر دانشگاه‌ها تحصیل کردهاند از سرمایه‌های این کشور و اینجامعه و مردم استفاده کردهاند. این سرمایه از آن مردم مناطق محروم هم بوده و هست. صحیح نیست که ما شاهد آن باشیم که در شهرهای بزرگ، استانهای توانمند و مناطق مرفه، هر ۵۰۰ متر یا ۱۰۰۰ متر یک مطب دندان‌پزشکی باشد اما در مناطق محروم، این محرومیت هم بر مشکلات آن‌ها بیفزاید. البته این موضوع به کل جامعه پزشکی بازمی گردد اما در دندان‌پزشکی کمی بیشتر شاهد این مشکل هستیم. در چنین شرایطی متاسفانه بیمه‌های ما کارآمدی لازم را هم ندارند و همین موجب می‌شود موقعیت بد و هزینه‌های بالا این بخش از جامعه را در حوزه دهان و دندان روز به روز ضعیف‌تر کند.

*دو عامل اساسی در این زمینه تعیین تعرفه‌ها و نقش‌آفرینی بیمه‌هاست. چه برنامه‌ای برای بهبود وضعیت این حوزه باید در پیش گرفت؟
همانطور که می‌دانید بخش عمدهای از خدمات دندان‌پزشکی تحت پوشش بیمه نیست و تعرفه‌های این حوزه هم در بسیاری موارد دقیق و مشخص نیستند. علت آن هم مواد مصرفی در دندان‌پزشکی است. چون کشور ما تولید کننده این مواد نیست برای همین دایر کردن یک مطب دندان‌پزشکی بسیار هزینه بر است. به عبارتی فارغالتحصیل این رشته به جز مکان مطب حداقل ۱۰۰ میلیون هزینه وسایل و مواد مورد نیاز راه اندازی است، از طرفی حداقل ۶ سال هم عمرش برای آموزش این رشته صرف شدهاست و در ‌‌نهایت هزینه گرداندن این مطب همه و همه موجب می‌شود ارائه خدمات دندان‌پزشکی گران باشد. چندین سال پیش طرحی را به مدیرکل تجهیزات پزشکی دادم که در آن به این مشکل اشاره کردم و راهکار پیشنهادیم هم با تاکید بر سود سرشار واردات این تجهیزات و مواد این بود که حال که ما به وارد کننده صرف تجهیزات و مواد پزشکی بدل شدیم از وارد کنندگان تعهد بگیریم که پس از ۵ سال که از این واردات سود بردهاند موظف باشند علم چنین تکنولوژی و تهیه موادی را که وارد می‌کنند، به کشور بیاورند تا کمی هزینه‌ها کاهش یابد و کمتر به مردم فشار اقتصادی وارد شود. البته این طرح پذیرفته نشد. با همه این اوصاف، ضرورت ایجاد بیمه کارآمد به ویژه در حوزه دندان‌پزشکی هر روز بیشتر از دیروز احساس می‌شود. طی این سال‌ها اگر چه بسیاری به قصد اصلاح امور وارد عرصه شدند اما دولت‌ها و مجالس بسیاری آمدند و رفتند و کاری از پیش نبردند. طبیعی است که این انتقاد بیش از آنکه به عملکرد مجلس بازگردد مربوط به عملکرد دولت است. حال هم ما از دولت می‌خواهیم به این موضوع بپردازد و با مطالعات کامل و استفاده از تجارب جهانی در تهیه بیمه جامع برای افراد لایحهای به مجلس بیاورد تا ما هم با بررسی آن در کمیسیون بهداشت و درمان و کمیسیون اجتماعی آن را بررسی کنیم و به بهترین نحو به قانون بدل کنیم. در غیراینصورت و به تنهایی کاری از دست مجلس برای حوزه سلامت و بیمه بر نمی‌آید.

منبع:دندانه

 

دندان‌پزشکی که خدمات درمانی را به مناطق محروم برد

دکتر بهرام شکری، مردادماه سال ۱۳۳۶ در شهر میانه چشم به جهان گشود. او پس از پشت سر گذاشتن دوران کودکی و تحصیلات ابتدایی، به همراه خانواده به تهران آمد و بعد از طی دوران متوسطه، در سال ۱۳۵۴ وارد دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی شد. در همین سال در آزمون ورودی دانشگاه شریف و دانشکده فنی تبریز نیز پذیرفته شد، اما به دلیل علاقه‌ای که به دندان‌پزشکی داشت و اینکه معتقد بود با تحصیل در رشته‌های گروه پزشکی، به مردم نزدیک‌تر است و بهتر می‌تواند درد آن‌ها را لمس کند، دندان‌پزشکی را انتخاب کرد.

درباره دکتر بهرام شکری، دندانپزشک و شهید سال بسیج جامعه پزشکی کشور
درباره دکتر بهرام شکری، دندانپزشک و شهید سال بسیج جامعه پزشکی کشور

از جمله فعالیت‌های شاخص این شهید می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
راه‌اندازی انجمن اسلامی دانشگاه شهید بهشتی در سال ۱۳۵۴ و نوشتن اساسنامه انجمن و شناسایی و گرد هم آوردن اعضاء؛
راه‌اندازی کلینیک دندان‌پزشکی سپاه در نزدیکی بیمارستان امام خمینی؛
راه‌اندازی کلینیک دندان‌پزشکی در یکی از محروم‌ترین محلات شهر زاهدان؛
راه‌اندازی و اعزام تیم‌های داوطلب دندان‌پزشکی به مناطق محروم سیستان و بلوچستان، ترکمن صحرا، گنبد کاووس، ارومیه، اطراف تهران و غیره؛
تلاش فراوان برای تجهیز مدارس محلات پایین‌شهر به یونیت و سایر تجهیزات دندان‌پزشکی، به طوری‌که یک دندان‌پزشک به طور دائم در این مدارس مستقر بود و رایگان یا با حداقل هزینه به وضع بهداشت دهان و دندان دانش‌آموزان رسیدگی می‌نمود.

فعالیت‌های شهید دکتر شکری در جهت فرهنگ‌سازی در میان خانواده‌های کم‌بضاعت مناطق پایین‌شهر و مدارس برای حفظ و نگهداری از دندان‌هایشان و تلاش برای فراهم کردن امکانات دندان‌پزشکی با حداقل هزینه در این مناطق، آن‌قدر وسیع و بارز بود که دکتر استفان الکسانیان در کتاب خود به نام سلامت دهان و دندان، از او بسیار نام برده است. او در این کتاب از خاطراتش در مراجعه به درمانگاه‌های جنوب شهر می‌نویسد و از خدمات دکتر شکری می‌گوید و معتقد است فعالیت‌های او در جهت فرهنگ‌سازی بهداشت و حفظ سلامت دهان و دندان در بین مردم فقیر این مناطق بسیار مؤثر بوده است که متأسفانه در نیمه‌راه ناتمام ماند.

دکتر بهرام شکری سرانجام در تاریخ دوم مرداد ۱۳۶۰، مصادف با ۲۳ رمضان ۱۴۰۲ ه. ق. در روز انتخابات ریاست جمهوری شهید رجایی، در حالی که از ستاد انتخاباتی به منزل برمی‌گشت، در خیابان ولیعصر تهران با اصابت ۱۴ گلوله توسط منافقین به شهادت رسید.

درباره دکتر بهرام شکری، دندانپزشک و شهید سال بسیج جامعه پزشکی کشور
درباره دکتر بهرام شکری، دندانپزشک و شهید سال بسیج جامعه پزشکی کشور

بخشی از زندگی دکتر شکری به روایت کتاب «دوست من خدا»
صندلی‌های یک مینی‌بوس را برداشتند و یک یونیت دندان‌پزشکی با تجهیزات مختصر در آن قرار دادند. بهرام هر روز به همراه یک دندان‌پزشک داوطلب برای ارائه خدمات به مردم محروم اطراف تهران می‌رفتند. مردمی که هنوز خیلی‌هایشان مسواک زدن درست را نمی‌دانستند و یا آن‌قدر درد و مشکل در زندگی‌شان بود که ترجیح می‌دادند مثلاً پولشان را برای درمان کلیه دخترشان خرج کنند تا پر کردن دندانشان. دخترها و پسرهای شانزده‌ساله‌ای که بهرام برایشان دندان عصب‌کشی و پر می‌کرد، لااقل ۲، ۳ دندان کشیده داشتند.

بهرام می‌گفت: «مشکل این مردم با یکی، دو جلسه سر زدن حل نمی‌شود. ما احتیاج به واحدهای سیار دندان‌پزشکی داریم که هر هفته به مناطق محروم سر بزنند و یا کلینیک‌های دندان‌پزشکی که در این مناطق راه‌اندازی شود که با کمترین هزینه به درمان مردم بپردازد. من نگران این مردم هستم. چرا یک دختر ۱۶ ساله باید ۴ تا از دندان‌های اصلی‌اش را کشیده باشد؟»

با تعمیر یونیت‌های کهنه و قدیمی دانشگاه که در انبار بلااستفاده مانده بودند و کمک‌هایی که بهرام توانست از سپاه بگیرد، کلینیک تخصصی دندان‌‌پزشکی در خیابان ایتالیا، کنار بیمارستان امام خمینی راه‌اندازی شد. خانم دکتر معصومی، خانم دکتر طاهریان (همسر بهرام)، آقای دکتر فیاضی و تعدادی از دندان‌پزشکان که خط فکری‌شان با بهرام یکی بود در این کلینیک مشغول به کار شدند. بیشتر زمان بهرام صرف گرفتن امکانات می‌شد و کمتر می‌توانست به کار تخصصی‌اش یعنی دندان‌پزشکی بپردازد.

منبع: کتاب دوست من خدا/ معصومه خوشرو/ به سفارش سازمان بسیج جامعه پزشکی، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی

درباره دکتر بهرام شکری، دندانپزشک و شهید سال بسیج جامعه پزشکی کشور
درباره دکتر بهرام شکری، دندانپزشک و شهید سال بسیج جامعه پزشکی کشور

منبع:دندانه

 

گفتگو با دکتر علی یزدانی درباره چالش‌های پیش روی دندان‌پزشکان جوان و راه‌حل آن‌ها

گویی تب دندان‌پزشک شدن در بین داوطلبین کنکور سرد نمی‌شود و این واقعیت مسئولین را به فکر ارائه تمهیداتی از جمله تأسیس دانشکده‌های بیشتر و بیشتر و دخیل کردن بخش خصوصی پس از صرف بودجه‌های کلان دولت برای تأسیس دانشکده‌های دندان‌پزشکی انداخته است. توجیه این تصمیمات هم این است که اگر دانشکده‌های کشور هم برای عده‌ای صندلی نداشته باشند، آنان به فکر مهاجرت می‌افتند و چه بهتر که این هزینه‌ها در کشور خودمان صرف شود، اما از طرف دیگر، زمانی که نیروهای متخصص در کشور تربیت می‌شوند، باید فکری هم برای به کارگیری آنان کرد و این دغدغه بسیاری از دردمندان حوزه دندان‌پزشکی است که دیگر جایی برای کار این تعداد فارغ‌التحصیل در کشور وجود ندارد. دکتر علی یزدانی، استاد پیشکسوت و فعال صنفی و علمی نام‌آشنای حوزه دندان‌پزشکی، از جمله کسانی است که همیشه دغدغه دندان‌پزشکان جوان را داشته و در سخنان خود عنوان کرده است. بنابراین با ایشان گفتگویی درباره این دغدغه‌ها و راه‌حل‌های آنان داشتیم که در ادامه می‌خوانید:

آقای دکتر یزدانی! آیا آینده کاری دندان‌پزشکان از نظر شما نگران‌کننده است؟
وقتی شرایط کاری بعد از فارغ‌التحصیلی دندان‌پزشکان را در نظر نمی‌گیریم و بی‌حساب و کتاب در این رشته دانشجو می‌گیریم، حتماً آینده آن‌ها نگران کننده است. این تعداد دانشکده دندان‌پزشکی، کشور را به بیچارگی می‌کشاند و فاجعه‌ای در راه است که هنوز نرسیده است. چرا که در نهایت باعث سرریز دندان‌پزشک در شهرهای مختلف می‌شود و آنان هم اگر نتوانند مطب دایر کنند، خواه‌ناخواه به کارهای دیگر رو می‌آورند.
وزیر بهداشت از ابتدای کار خود، نهایت خوش‌بینی و حسن نیت را نسبت به دندان‌پزشکی داشته‌اند، اما تصورم این است که در حال حاضر، ایشان علی رغم مساعدت‌های بی‌دریغشان، خود هم از وضعیتی که بر دندان‌پزشکی کشور حکم‌فرما است راضی نیستند. چرا که تصمیماتی که در این حوزه گرفته می‌شود، اصلاً به اطلاع ایشان هم نمی‌رسد.
به هر حال من آینده خوبی برای دندان‌پزشکان جوان پیش‌بینی نمی‌کنم. چرا که طبیعتاً وقتی ما سربازی را به جنگ می‌فرستیم، باید به او آموزش کافی بدهیم که یارای مبارزه کردن داشته باشد و این در حالی است که ما دندان‌پزشکانی را با سواد ناقص به اجتماع می‌فرستیم که به هیچ وجه قدرت رودررویی با مشکلات را ندارند و با هزار مشکل برای تأمین امکانات لازم و ورود به بازار کار مواجه هستند.

چرا دندان‌پزشکان با وجود اینکه به‌نظر می‌رسد در مناطق کم‌برخوردار از شرایط بهتری بهره‌مند می‌شوند، شرایط غیرعادلانه شهرهای بزرگ را ترجیح می‌دهند؟
ما ایرانی هستیم و باید شرایط فرهنگی خودمان را هم در نظر بگیریم. دندان‌پزشکان جوان ما نمی‌توانند به خاطر فشار خانواده وارد مناطق روستایی بشوند. تعدادی از سردمداران این شعار که” دندان‌پزشکی که نمی‌خواهد به روستا برود، اصلاً دندان‌پزشکی نخواند.” دانشجوی من بوده‌اند و زمانی که نوبت به خودشان رسید، فقط تهران آن هم بعضی از مناطق آن را برای مطب زدن قبول داشتند. جالب این است که کسانی برای کار کردن دندان‌پزشکان در مناطق محروم تصمیم می‌گیرند که خود، هرگز این کار را انجام نداده‌اند.

بنابراین برای اینکه مناطق محروم هم از دندان‌پزشک بهره‌مند شوند باید چه کرد؟
در دنیا برای هر معضلی دو سری طرح کوتاه‌مدت و بلند مدت در نظر گرفته می‌شود که طرح‌های کوتاه‌مدت برای تسکین مشکلات فعلی و طرح‌های بلندمدت هم برای حل آن‌ها هستند، اما ما همیشه دنبال همان طرح‌های کوتاه‌مدت هستیم و صبر می‌کنیم تا کار به بحران بکشد و بعد دنبال چاره می‌گردیم.
به اعتقاد من، قدم اول ما باید این باشد که دانشگاه‌ها افراد را به‌صورت دوره‌ای برای درمان به مناطق مختلف بفرستند و برنامه‌ریزی بلندمدت هم باید از دانشگاه‌ها و بومی‌گزینی شروع شود. به این ترتیب که دانشجویانی را بپذیریم که خانواده آن‌ها در همان شهر زندگی کنند و به دلیل عرقی به محل زندگی خود دارند، در زادگاه خود مشغول به کار ‌شوند. در غیر این صورت، اجبار و فشار و تعهد مشکلی را حل نمی‌کند.

آیا افزایش سرانه دندان‌پزشک در تهران و شهرهای بزرگ می‌تواند منجر به شکسته شدن قیمت شود یا تنها تبعات منفی در پی دارد؟
فکر نمی‌کنم قیمت‌ها در صورت بالا رفتن سرانه دندان‌پزشک شکسته شود، چرا که قیمت را عوامل دیگری است که تعیین می‌کند و اگر بخواهد شکسته شود، دندان‌پزشک باید از کیفیت مواد و لوازم کم کند وگرنه برای انجام دادن کارش به یک حداقل‌هایی نیاز دارد.
وقتی تعداد فارغ‌التحصیلان زیاد شد، در وهله اول فساد زیاد می‌شود. چرا که فارغ‌التحصیلان بی‌کار، مجبور می‌شوند راه‌هایی را بروند که درآمد کسب کنند و این روند، دور از ذهن نیست. با این تعداد دندان‌پزشک که ما در حال حاضر تربیت می‌کنیم و این تعداد فارغ‌التحصیل که از خارج از کشور می‌آیند، ۶ سال دیگر جمعیت دندان‌پزشکان ایران حدود ۶۰ تا ۷۰ هزار نفر خواهد بود و جالب این است که تصمیم بر این شده است که دانشکده دندان‌پزشکی خصوصی هم تأسیس شود. سؤال من این است که شعبه‌های بین‌الملل دانشکده‌های دندان‌پزشکی چرا تأسیس شده‌اند؟ آیا واقعاً کارکرد آن‌ها بین‌الملل بود یا در اصل افرادی که از پذیرفته شدن در این رشته محروم شده بودند، با راه یافتن به این دانشکده‌ها دندان‌پزشک شدند؟ ظاهراً چشم و هم‌چشمی بین استان‌ها، به تأسیس دانشکده‌های دندان‌پزشکی هم رسیده است و پرواضح است که این اتفاق صحیح نیست. بلکه نکته مهم این است که ما از دانشکده‌هایی با کیفیت مطلوب بهره‌مند باشیم. پیشنهاد من این است که اگر قرار است بخش خصوصی را در آموزش علوم پزشکی دخیل کنیم، دانشکده‌های دولتی را به آنان بفروشیم. در آخر باید بگویم که پس از بیش از ۴۰ سال کار دندان‌پزشکی در ایران، مشکلات این حرفه را چاه ویلی می‌بینم که متأسفانه با تمام تمهیدات پر شدنی نیست. چرا که کارها بدون برنامه‌ریزی انجام می‌شوند. گواه آن هم این که هیچ کس آماری ارائه نکرد که وزارت بهداشت، بر چه مبنایی تصمیم گرفته است دانشکده‌ دندان‌پزشکی خصوصی تأسیس شود و چه نیازسنجی این ضرورت را نشان داده است.

منبع:دندانه