درمان‌ریشه دندان‌ها همیشه آن طور که دندان‌پزشکان دوست دارند، به راحتی و شسته رفته پیش نمی‌رود؛ گاهی در‌‌ همان ابتدای کار پیدا کردن اوریفیس کانال‌ها، عبور از مسیر کانال‌ها و رسیدن به طول کارکرد با دشواری‌هایی همراه است. گاهی این مشکلات در‌‌ همان ابتدای کار و در پیدا کردن اوریفیس کانال‌ها به چشم می‌خورد. برخی از اوقات در عبور از مسیر کانال‌ها و رسیدن به طول کارکرد دچار مشکل می‌شویم. در این مطلب هفت نکنه فشرده در مورد پیدا کردن دهانه کانال‌های که پیدا نمی‌شوند، می‌پردازیم.

۱. بی‌محابا اندو نکنید
اغلب موارد پیش‌بینی دشواری مسیریابی و بازکردن کانال‌های ریشه یک دندان به دلیل کلسیفیکاسیون امکان پذیر است. رادیوگرافی قبل از اقدام به درمان ریشه یک «باید» اساسی است اما حتی بدون گرافی هم برخی موارد می‌توانید حدس‌های نزدیک به واقعیت در این مورد بزنید. دندان‌هایی که دچار سایش (براکسیزم، کلنچینگ) شده‌اند، دندان‌ها با ترمیم‌های وسیع قدیمی یا پوسیدگی‌های سرویکالی و دندان‌های دچار تغییر رنگ با سابقه ضربه می‌توانند جز موارد دشوار برای درمان‌ریشه باشند. مسئله مهم این است که قبل از مبادرت به درمان ریشه حتما رادیوگرافی پری‌آپیکال از دندان مورد نظر داشته باشیم. ارزیابی قبل از درمان در وقت مطب صرفه‌جویی کرده و اعتبار کاری ما را حفظ می‌کند.

۲. نه به فرز برای پیدا کردن کانال
هندپیس‌های با سرعت بالا (توربین‌ها) و بیشتر وسایل چرخشی ابزارهای مناسبی برای جست‌و‌جوی کانال نیستند. جست‌و‌جوی دهانه کانال‌ها باید با وسیله‌ای که لامسه شما را درگیر کند صورت گیرد. یک سوند یا اکسپلورر اندودونتیک یا یک فایل دستی، در واقع امتداد انگشتان شما برای لمس اوریفیس‌ها است. ولی وسایل چرخشی در کاربرد معمول، این کارایی را نخواهند داشت. استفاده از فرز برای پیدا کردن اوریفیس‌ها، ضمن به هم زدن نقشه کف پالپی، ایجاد لج و احتمال پرفوراسیون، کل روند درمان را دشوار‌تر و احتمال پیدا شدن کانال‌ها در درمان مجدد توسط یک همکار دیگر را اگر نگوییم غیرممکن، بسیار دشوار می‌کند.

۳. توجه به آناتومی و مورفولوژی
به شکل تاج و زاویه ریشه‌ها نسبت به هم و نسبت به تاج توجه کنید. مثلا ریشه‌های متباعد، اغلب اوریفیس‌های نزدیک هم دارند. بعد باکو لینگوالی و مزیو دیستالی، محل کاسپ‌ها و… هم می‌تواند در مورد آناتومی کانال‌ها و محل قرار گیری اوریفیس کانال‌ها اطلاعاتی به دست بدهد که دانستن این نکات نیاز به تجربه درمانی بالا دارد.
حفره دسترسی مناسب که مورفولوژی دندان را لحاظ کند اولین و مهم‌ترین اصل در دسترسی به دهانه کانال‌ها و عبور از مسیر کانال‌ها است.

۴. از نور و بزرگنمایی کافی استفاده کنید
در کشور ما متاسفانه استفاده از بزرگنمایی در آموزش دندانپزشکی دانشکده‌ها معمول نیست. ولی مطالعات نشان داده است که بزرگنمایی و نور کافی می‌تواند احتمال پیدا شدن کانال‌های پیدا نشده را تا درصد بسیار چشمگیری بالا ببرد. استفاده از لوپ و میکروسکوپ‌های دندانپزشکی (Dental Operating Microscope) می‌تواند در بهبود کیفیت بسیاری از درمان‌های ما راهگشا باشد.

هفت نکته درباره درمان‌ریشه دندان‌‌هایی با کانال کلسیفیه
هفت نکته درباره درمان‌ریشه دندان‌‌هایی با کانال کلسیفیه

۵. به موقع ارجاع دهید
دستکاری بیش از حد، تخریب بیش از حد تاج و کف پالپ، پرفوراسیون، لج و… موفقیت درمان را کاهش خواهد داد. حتی اگر بعد از صرف چند جلسه بتوانید درمان ریشه قابل قبولی ارائه دهید، هزینه‌های درمان ریشه عادی پاسخگوی وقت اختصاص داده توسط شما نخواهد بود. ارجاع همیشه دلیل بر ناتوانی و نتوانستن نیست، دندانپزشکان باهوش با ارجای به موقع در وقت و هزینه‌های خود صرفه جویی بیشتری می‌کنند.

۶. تست حباب شامپاین و رنگ آمیزی
وقتی هیپوکلریت در فضای کرونالی اوریفیس‌هایی که به دنبال آن‌ها هستیم، قرار گیرد، حباب‌هایی که از دهانه اوریفیس‌ها آزاد می‌شود می‌تواند راهنمای ما برای پیدا کردن کانال‌ها باشند. رنگ آمیزی با متیلن بلو مخصوصا در ترکیب با بزرگنمایی هم در پیدا کردن اوریفیس‌ها کمک کننده است. دستگاه‌های اولتراسونیک هم می‌توانند با حذف سکوهای عاجی و کلسیفیکاسیون‌های دهانه کانال‌ها، پیدا کردن کانال‌ها را تسهیل کند.

۷. صبر و حوصله به خرج دهید
قرار نیست که همه دندان‌ها شبیه هم باشند یا شما بلافاصله بعد از تهیه حفره دسترسی با کانال‌های اتوبانی مواجه شوید! هیچ روش آسان یا میانبری برای پیداکردن یا بازکردن کانال‌های کلسیفیه وجود ندارد. تنها چیزی که می‌تواند به کمک شما بیاید تجربه بیشتر است که آن هم در پرتو صبر و حوصله و ممارست بیشتر به دست می‌آید. به جرات می‌توان گفت حوصله، صبر و تلاش مهم‌ترین سلاح دندان‌پزشکان در مواجهه با مشکلاتی از این دست است.

منبع:دندانه

 

دندانپزشکی تقلبی، دندانپزشکی آلترناتیو

قرن‌ها انسان‌ها در دوره‌های تاریک جهالت زیسته بودند. از ابتدای پیدایش گونه انسان تا زمان انقلاب صنعتی دانش بشر پیشرفت چندانی نکرده بود. ولی در چند قرن اخیر انسان دریافت که باید «علمی» بیاندیشد و خرافات و باور‌های غلط و اثبات نشده را کنار بگذارد. به حدس‌ها و تصوراتش اعتماد نکند و همه ایده‌ها را از مسیر علم بیازماید. تاریخ دانش پزشکی هم از این قضیه مستثنا نیست. پاستور با یک ازمایش علمی نشان داد که مگس‌ها از گوشت گندیده به وجود نمی‌آیند! دانشمندان دیگری ثابت کردند که عامل بسیاری از بیماری‌ها میکروب‌ها هستند و نه اجنه، چشم زخم، خود هوا، آب، خاک یا نفرین!
دندانپزشکی هم در ابتدای پیدایش از خرافات و شبه علم مبرا نبود. زمانی در دندانپزشکی رویکرد کشیدن دندان به جای درمان نگهداری دندان باب شد با این فرض که از پخش عفونت جلوگیری شود یا درد‌های مزمن و باعلت نامشخص درمان شود. این دیدگاه هیچ پایه علمی نداشت و در زمانی که حتی درمان‌های جایگزین دندان از دست رفته بسیار محدود بود، زیان‌های جبران ناپذیری به سلامت دهان و دندان بیماران وارد کرد.

الان در عصر اینترنت، عصر ماهواره و نانو تکنولوژی با رواج شایعه‌های جدیدی مواجه هستیم که پایه علمی نداشته و صرفا بی‌پایه و بدون اینکه مستندی برای آن‌ها ارائه شود، در مقیاس وسیع منتشر می‌شوند. یکی از شایعات جدید در مورد درمان ریشه (عصب کشی) می‌باشد که در رسانه‌ها وسایت‌های زرد خارجی منتشر شده و احتمالا به زودی به کشور ما هم خواهد رسید. در این شایعه که مثل خیلی از شایعه‌های بی‌اساس خبر از کشف «جدید» می‌دهد این طور القا می‌کند که عصب کشی (ه‌مان درمان کانال ریشه) باعث سرطان می‌شود. چون موادی در آن به کار می‌رود که سرطان زاست!

این دست شایعات واضح است که هیچ مبنایی ندارد. درمان کانال ریشه سالیان زیادی است که انجام می‌گیرد. در واقع درمان ریشه یکی از قدیمی‌ترین درمان‌های دندانپزشکی است و بی‌خطر بودن آن ده‌ها سال است که به اثبات رسیده است. ابداع درمان کانال ریشه به روش مدرن ده‌ها سال قبل از درمان ایمپلنت و درمان‌های جدید ترمیمی و پروتزی است و تمام جوانب آن سنجیده شده و خطرات احتمالی آن سال‌های قبل باید روشن می‌شد! برای اینکه مواد دندانپزشکی بتوانند وارد بازار شوند سختگیری‌های زیادی در موردشان صورت می‌گرد و از تمام جنبه‌های بیولوژیک و سمیت زایی مورد بررسی قرار می‌گیرند. شایعاتی که علیه درمان‌های کلاسیک و سودمند دندانپزشکی منتشر می‌شود به نظر می‌رسد بیشتر جنبه رپورتاژ آگهی و تبلیغ با روشی غیراخلاقی در مورد دندانپزشکی تجارت گونه‌ای با اصطلاح «دندانپزشکی بیولوژیک» دارد که عده‌ای سودجو درصدد تبلیغ آن و جا زدن آن به عنوان «دندانپزشکی» استاندارد هستند. البته جزئیات و روش این دندانپزشکان در هیچ مقاله یا روش علمی مورد تائید قرار نگرفته است. دندانپزشکانی بنا بر روش holistic dentistry یا بیولوژیک یا به اصطلاح آلترناتیو طبابت می‌کنند در واقع کلاهبرداران عصر جدیدند که اطلاعات موهومی را به بهای بالا به مراجعین دندانپزشکی می‌فروشند بدون اینکه بتوانند خدمتی واقعی را به آن‌ها ارائه دهند!

این گروه ادعا می‌کنند که درمان ریشه (عصب کشی) عفونت را حبس و در سراسر بدن پخش می‌کند ولی جایگزینی برای درمان ریشه ارائه نمی‌دهند! جایگزین درمان ریشه فقط کشیدن دندان است و این تفکر غیر از افزایش بی‌دندانی در جوامع نتیجه دیگری در بر ندارد.
توجه کنید که درمان ریشه یک درمان بسیار رایج و قدیمی است. تاریخچه درمان ریشه حتی به زمان ذکریای رازی بر می‌گردد. دگ‌تر گودیس در آغاز کتاب دنتال پالپ خود که یکی از منابع معتبر دندانپزشکی است به نام ذکریای رازی و نحوه استفاده او از یک نوع درمان ریشه برای معالجه دندان درد بیماران اشاره می‌کند. میلیون‌ها نفر هر سال درمان ریشه انجام می‌دهند. در عین حال در سراسر جهان تعداد بسیاری هم بنابر دلایل مختلف به سرطان مبتلا می‌شوند. چه بسیار افرادی که بدون اینکه حتی یکبار به دندانپزشک مراجعه کنند سرطان می‌گیرند و این دو از نظر علمی هیچ ارتباط علت و معلولی با هم ندارد.
ارتباط دادن درمان دندانپزشکی و سرطان بسیار مضحک و غیر منطقی است. چوم بیشتر افراد جامعه به درمان دندانپزشکی بالاخره در سنی نیاز پیدا می‌کنند. درست مثل اینکه بگوییم کسانی که تلوزیون می‌بینند سرطان می‌گیرند و بعد آمار بگیریم و نتیجه بگیریم صد درصد کسانی که سرطان گرفته‌اند تلوزیون تماشا می‌کرده‌اند!

همه انسان‌ها در عصر مدرن به مراقبت‌ها و درمان‌های دندانپزشکی نیاز دارند. این مراقبت‌ها و درمان‌ها می‌تواند از چک آپ‌های زمان بندی شده تا درمان‌های پیشگیرانه و درمان‌های ساده و پیچیده دندانپزشکی را در بر بگیرد. همه خدماتی که در دانشکده‌های دندانپزشکی سطح بالای دنیا (که خوشبختانه دانشکده‌های کشور مارا هم شامل می‌شود) ارایه می‌شوند استاندارد و بیولوژیک بوده و باز کردن دکان جدیدی به اسم دندانپزشکی بیولوژیک، با کلاهبرداری و گول زدن مردم تفاوتی ندارد!

منبع:دندانه


درمانی که برای شما انجام شده است «درمان کانال ریشه» است که در اصطلاح عام عصب کشی نامیده می‌شود.

– بعد از اینکه بی‌حسی دندان شما از بین رفت، ممکن است درد دندان شما شروع شود. در صورتی که منع مصرف خاصی از طرف پزشک ندارید و دارویی از طرف دندانپزشک برایتان نسخه نشده است، می‌توانید از قرص ایبوپروفن ۴۰۰ میلی گرم هر شش ساعت یکبار برای کنترل درد استفاده کنید. دارو‌ها را در اسرع وقت شروع کنید.

– گاهی بعد از درمان ریشه، با درد و تورم شدیدی در روزهای بعد از درمان، مواجه می‌شوید. ممکن است، التهاب به حدی شدید باشد که حتی نتوانید دندان‌های خود را روی هم قرار دهید. این مشکلات، ربطی به موفقیت درمان شما ندارد و به زودی برطرف می‌شود. حتماً در این شرایط داروهای تجویز شده را استفاده کنید و اگر دارویی برایتان تجویز نشده است با دندانپزشک خود تماس بگیرید. در موارد درمان مجدد ریشه (عصب کشی مجدد) و در صورت درد شدید قبل از شروع درمان، درد و تورم بعد از درمان بیشتر قابل پیش بینی است.

– مسواک زدن و استفاده از نخ دندان منعی ندارد. فقط روی پانسمان موقت را با مسواک نسابید و نخ دندان را در ناحیه پانسمان وارد نکنید.

– تا قبل از رفع بی‌حسی، به خصوص در فک پایین، ممکن است موقع غذا خوردن گونه و زبانتان را گاز گرفته و زخم کنید. منتظر رفع بی‌حسی شوید و از غذاهای نرم شروع کنید. اگر در باز شدن فک مشکل دارید، از هوله گرم و ماساژ آرام در ناحیه درد استفاده کنید.

– پانسمان روی دندان شما موقت بوده و در اسرع وقت، بعد از خاتمه درمان ریشه، باید پر شود یا درمان پروتزی روی آن انجام گیرد. در مورد نیاز به روکش با دندانپزشک مربوطه مشورت کنید ولی در نظر داشته باشید بیشتر دندان‌های عصب کشی شده نیاز به روکش پیدا می‌کنند. اگر پانسماتان افتاد در اسرع وقت برای پانسمان مجدد مراجعه کنید، روی دندان نباید باز بماند.

– می‌دانیم درمان ریشه (عصب کشی) تجربه خوشایندی ممکن است برای شما نباشد. ترس‌ها و نگرانی‌های شما را در مورد درمان درک می‌کنیم ولی تلاشمان این است، بهترین و کم عارضه‌ترین تجربه عصب کشی شما را ارائه کنیم.

– در صورت بروز هرگونه مشکل می‌توانید با شماره کلینیک یا شماره مستقیمی که در اختیارتان قرار می‌گیرد -در ساعات پیشنهاد شده- تماس بگیرید.

– برای پاسخ سوالات خود در مورد درمان ریشه (عصب کشی) می‌توانید به وبسایت من (Drmorsali. com) مراجعه کنید، نظر بگذارید،‌ ای میل بزنید یا بین ساعات هشت تا یازده شب با شماره مستقیم، سوالات و نظرات خود را با من مطرح کنید.

منبع:دندانه

 

جستاری برای یافتن پاسخ سوالی که ذهن بسیاری از دندان‌پزشکان امروز را مشغول کرده است

بسیاری از دندان‌های به شدت آسیب دیده برای بقا احتیاج به درمان ریشه، جراحی افزایش طول تاج و روکش دارند. مانند هر دندان‌پزشک دیگری، شاید برای شما هم پیش آمده که در مواجهه با چنین دندانی، بیمار را ترغیب به پیمودن این راه طولانی و پر هزینه کرده باشید. اما در آخر با این سوال همیشگی بیمار، خود نیز به فکر فرو رفته باشید: «دکتر! بعد از همه این کار‌ها آیا این دندان برایم عمری می‌شود یا نه؟»
بالعکس، ممکن است بار‌ها پس از پیشنهاد کشیدن و جایگزین کردن چنین دندانی، این تردید به سراغتان آمده باشد که «آیا واقعا امکان حفظ دندان وجود نداشت؟ کدامیک برای بیمار بقای بیشتری خواهد داشت؛ ایمپلنت یا دندان؟»

راه حل علمی یافتن این پاسخ‌ها نه تکیه بر تجارب شخصی در حفظ دندان‌هاست و نه ادعاهای شرکت‌های وارد کننده ایمپلنت. در دندان‌پزشکی مدرن و مبتنی بر شواهد قوی‌ترین ابزار برای یافتن پاسخ چنین سوالاتی مطالعات Systematic review است. مطالعاتی که به بررسی و مقایسه نتایج حاصله از انبوهی از مطالعات، که در رابطه با سوال مورد نظر انجام شده‌اند، می‌پردازند. جستجو کردن، تعیین کیفیت، رد یا قبول مطالعات براساس معیارهای کیفی و بالاخره آنالیز نتایج حاصل از تک تک مقالات، مراحل کلیدی چنین مطالعاتی هستند. سوال مورد نظر ما «درمان ریشه یا ایمپلنت» دیر زمانیست که کانون توجه دندان‌پزشکان، بیماران و شرکت‌های بیمه گر بوده است. در واقع از اولین سال‌های رواج بالینی ایمپلنت‌ها این نگرانی وجود داشته است که فعالیت های بازاریابی باعث استفاده بیش از حد از ایمپلنت‌ها گردد. این دغدغه نخستین بار در کنفرانسی در سال ۱۹۷۹ مطرح گردید و تا به امروز – که موفقیت بالای ایمپلنت‌های دندانی واقعیتی اثبات شده است – نیز ادامه دارد. بررسی یکی از ارزشمند‌ترین مطالعاتSystematic review‌ با چنین مضمونی می‌تواند راه مناسبی برای افزایش دانش ما در این زمینه باشد. هدف این مطالعه، مقایسه میزان بقای دندان‌های به شدت تخریب شده‌ای که با درمان ریشه و روکش نگهداری شده‌اند با ایمپلنت های تک واحدی می‌باشد. *

چه تفاوتی در دستاوردهای درمانی بین دندان‌های درمان ریشه و روکش شده با روکش های متکی بر ایمپلنت وجود دارد؟ *۱

مواد و روش‌ها
این مطالعه در چهار چوب PICO) Problem، intervention، comparison، outcome) صورت گرفته است. برای یافتن مقالات از جستجوی دستی و اینترنتی استفاده شده است. تنها مقالاتی مورد جستجو بودند که به بررسی میزان بقای دندان‌های درمان ریشه و روکش شده یا ایمپلنت های تک واحدی پرداخته باشند. جستجو در مقالات چاپ شده بین سال‌های ۱۹۸۱تا ۲۰۰۵ صورت گرفته است. در مورد مطالعات مربوط به ایمپلنت، جستجو با این کلمات کلیدی انجام شده است: dental-Implant-single. در نتیجه مجموعا ۱۷۹۷ مطالعه یافت شد. جستجو در مورد مقالات مربوط به حفظ دندان با این کلمات کلیدی صورت گرفت: «root canal therapy،» «restored teeth،» «outcome»» prognosis» «و در مجموع ۴۳۰ مقاله یافت شد. پس از بررسی دقیق توسط دو مرورگر منتخب و اعمال ملاک های ورود به مطالعه، تعداد زیادی از این مقالات فاقد کیفیت لازم دانسته و رد شدند. در ‌‌‌نهایت تنها ۵۵ مقاله مربوط به ایمپلنت و۱۳ مقاله مربوط به حفظ دندان وارد مطالعه و در مرحله بعد تعیین کیفیت شدند. مقالات از لحاظ کیفی در ۶ دسته تقسیم بندی شدند که قوی‌ترین آنها مطالعات randomized controlled، double blind trials d و ضعیف‌ترین آنها مطالعات گزارش مورد بودند. out come مورد بررسی برای هر دو روش درمانی تنها «میزان بقای» ایمپلنت یا دندان بود و نه میزان موفقیت. دلیل نویسندگان مقاله تلاش برای جلوگیری از ایجاد bias به نفع درمان ایمپلنت ذکر شده است. به این ترتیب که در بیشتر مقالات مورد بررسی علی رغم وجود ملاک‌های علمی متعدد برای تعیین میزان موفقیت ایمپلنت، تنها موجود بودن ایمپلنت در پایان دوره مطالعه به عنوان موفقیت ایمپلنت در نظر گرفته شده بود. اما در مطالعات مربوط به درمان ریشه ملاک های موفقیت سختگیرانه تری، نظیر فقدان پری اپیکال پریودونتیت در رادیو گرافی یا بررسی‌های پاتولوژیک، اعمال شده بود. بنابراین تنها مقالاتی که صرفا میزان بقای دندان را به عنوان outcome بررسی کرده بودند وارد آنالیز شده و بقیه از مطالعه خارج شدند.

نتایج
سیزده مقاله مربوط به درمان ریشه و ۵۵ مقاله مربوط به ایمپلنت وارد مطالعه شدند. سطح کیفی مقالات در گروه ایمپلنت بالا‌تر از گروه درمان ریشه بود. متوسط میزان دوره fallow up در مطالعات درمان ریشه ۷. ۸ سال و در مورد مقالات مربوط به ایمپلنت پنج سال بود. نتایج حاصل از مرور تمام مقالات در مورد میزان بقای این دو روش در نمودارهای «forest plot» نشان داده شد. این نمودار‌ها روشی آسان و سریع برای مقایسه نتایج مطالعات متعدد هستند (توضیح راجع به نحوه تفسیر این نمودار‌ها از مجال این بحث خارج است).
نتایج بررسی این نمودار‌ها در مقاطع زمانی مختلف نشان داد که تفاوتی در میزان بقا ی این دو روش درمانی در هیچ یک از این مقاطع وجود نداشته است.

بحث
نتایج این مطالعه نشان می‌دهد تفاوتی در میزان بقای ایمپلنت های تکی و دندان‌های درمان ریشه شده‌ای که روکش دریافت کرده‌اند وجود ندارد. بنابراین تصمیم گیری بر حفظ یا کشیدن دندان باید مبتنی بر فاکتورهایی غیر از میزان بقا باشد. این نتایج همخوان با نتایج مطالعه دیگری است که نشان داده تفاوتی در میزان شکست این دو روش وجود ندارد. هر چند که ایمپلنت‌ها مدت زمان بیشتری در فانکشن بوده و طبعا مشکلات بعد از درمان بیشتری داشته‌اند. *۲

در مطالعه حاضر تنها اصطلاح «دندان درمان ریشه شده» ملاک ورود مقاله به مطالعه بوده است. حال اینکه درمان‌های اندودونتیک شامل طیف وسیعی از درمان‌ها، نظیر درمان اولیه ریشه یا درمان مجدد -درمان غیر جراحی یا همراه با اپیکوتومی- هستند که هر کدام میزان شکست و موفقیت متفاوتی دارند. بررسی‌های بعدی بهتر است با مقایسه تفکیکی هر یک از این موارد با درمان های ایمپلنت صورت گیرد. همین طور اصطلاح ایمپلنت های دندانی شامل طیف وسیعی از درمان‌ها می‌باشند که در این مطالعه برای قابل مقایسه بودن نتایج تنها ایمپلنت‌های تک واحدی بررسی شده‌اند.
نوع ترمیم دندان‌های درمان ریشه شده نیز تاثیر زیادی بر میزان بقای آنها دارد. بر حسب نتایج یک مطالعه ۸۵درصد دندان‌هایی که پس از درمان ریشه کشیده شده‌اند ترمیم مناسبی نداشته اند۳* مطالعه دیگری نشان داده که دندان‌های درمان ریشه شده‌ای که روکش نشده‌اند، شش برابر بیشتر در معرض خطر کشیده شدن قرار دارند *۴ به منظور قابل مقایسه بودن نتایج در این بررسی تنها دندان‌هایی که پس از درمان ریشه، روکش شده‌اند، با روکش های متکی بر ایمپلنت مورد مقایسه قرار گرفته‌اند.

تعمیم نتایج این مطالعه با کاربردهای بالینی باید با احتیاط صورت گیرد. بیماران، درمانگر‌ها و شرایط مطالعه نمی‌توانند به صورت کامل نمایانگر شرایط بالینی باشند. به عنوان مثال بسیاری از درمان های ریشه توسط دانشجویان دندان پزشکی صورت گرفته است ولی درمان های ایمپلنت خصوصا در سال های اول مطالعه توسط تیم های تخصصی انجام شده است. همچنین احتمال وجود publication bias» «(تمایل به چاپ بیشتر نتایج موفقیت آمیز در مقایسه با درمان های ناموفق) در مورد درمان های ایمپلنت بیشتر است؛ زیرا ایمپلنت‌ها برندهای تجاری متنوعی دارند ولی درمان ریشه غالبا ماهیت یکسانی دارد.
ایمپلنت‌های تکی غالبا در نواحی گذاشته شده‌اند که در دو طرف آنها دندان طبیعی وجود داشته است. اما در مورد مقالات مربوط به درمان ریشه اطلاعات خام کافی برای مشخص کردن اینکه دندان روکش شده به صورت تکی بوده و یا جزیی از بریج بوده است، موجود نیست. با توجه به اینکه میزان شکست تک کراون‌ها کمتر از دندان‌های پایه است*۵ این عامل نیز می‌تواند نتایج را به نفع درمان ایمپلنت تغییر داده باشد. با این حال تفاوتی میان دو روش درمانی از لحاظ میزان بقا مشاهده نشد.

اعتبار نتایج یک systematic review بستگی به کیفیت تک تک مقالات وارد شده در آن دارد. متاسفانه اکثر مطالعات وارد شده در بررسی حاضر در دسته fair قرار داشته‌اند و در این میان کیفیت مقالات مربوط به ایمپلنت بالا‌تر از گروه دیگر بوده است. تاثیر احتمالی این واقعیت بر نتایج درمان به قضاوت خواننده واگذار می‌شود.
در مطالعاتی که به مقایسه دو روش درمانی می‌پردازند درجاتی از هتروژنیتی بین روش های مورد مقایسه، غیر قابل اجتناب است. در مطالعه حاضر نیز میزانی از هتروژنیتی به خاطر تفاوت های ماهیتی و متودولوژیکال این دو نوع درمان وجود دارد. درمان ریشه را می‌توان درمانی دانست که برای جلوگیری یا کنترل نوعی عفونت (عفونت پری اپیکال) صورت می‌گیرد. حال اینکه درمان های ایمپلنت در نقاط سالم و بدون عفونت استخوان فک انجام می‌شوند. منبع دیگر هتروژنیتی همانگونه که قبلا اشاره شد تفاوت در میزان مهارت درمانگر‌ها است. در تعدادی از مطالعات، درمان ریشه‌ها توسط دانشجویان دندان پزشکی انجام شده است.

برای یافتن پاسخ سوال مورد نظر این مطالعه، انجام مطالعات دیگری به صورت Randomized controlled tiral، که به مقایسه میزان بقاء دو روش درمانی، در شرایط یکسان بپردازند ضروری است. یکی از موارد ضعف مطالعهٔ حاضر، کم بودن تعداد مقالاتی است که به میزان بقای دندان‌های درمان ریشه و متعاقبا روکش شده، پرداخته باشند. بیشتر مقالات تنها موفقیت رادیولوژیک درمان ریشه را گزارش کرده بودند؛ بدون آنکه به نوع ترمیم تاج اشاره‌ای شده باشد.

از زمان انجام برخی مقالات بررسی شده در این متا آنالیز بیش از دو دهه می‌گذرد. شکی نیست که در طول این زمان پیشرفت های متعددی در زمینه علم اندودونتیکس، نظیر ابزارهای روتاری نیکل تیتانیوم، میکروسکوپ‌های جراحی، مواد جدید… حاصل شده است. همچنین از آن زمان پیشرفت های بسیاری، نظیر تغییرات عمده در پرداخت سطوح ایمپلنت‌ها، نو آوری‌ها و اصلاحات بسیار در زمینه ماکرو دیزاین ایمپلنت‌ها… در زمینه ایمپلنت‌ها صورت گرفته است. در واقع علم اندودونتیکس امروزی را می‌توان به اندازه ایمپلنتولوژی مدرن دانست و مسلما این پیشرفت‌ها ممکن است بر میزان بقای هر کدام از این دو روش تاثیرات عمده‌ای به جای گذاشته باشد.

هنگامی که مرمت پذیری یک دندان مورد شک باشد تصمیم گیری راجع به حفظ یا جایگزین کردن آن با ایمپلنت مورد سوال است. بررسی مراحل decision making در حوصله این بحث نمی‌گنجد. اما تلاش برای یافتن معیارهای مشخص و عملی برای انتخاب بین این دو روش به همکاری نزدیک محققان دو رشته برای انجام مطالعات استاندارد randomized controlled trial نیاز دارد.

نتیجه گیری
برای تعیین یک طرح درمان مناسب، درمانگر باید فاکتورهای متعددی را در نظر داشته باشد. نتایج systemic review حاضر نشان می‌دهد تصمیم گیری برای انجام درمان ریشه و یا جایگزین کردن دندان با ایمپلنت باید مبتنی بر ملاک هایی غیر از میزان بقا ی این دو روش باشد. روش های غیر جراحی درمان ریشه و به دنبال آن روکش کردن دندان و یا کشیدن و جایگزین کردن دندان با ایمپلنت، هر دو نتایج عالی و قابل اعتمادی در پی داشته‌اند. انتخاب های درمانی موجود نظیر ایمپلنت های دندانی هنگامی که به روش های متنوع اندودونتیک فعلی اضافه گردند موجب ارتقاء طرح درمان‌ها خواهند شد. آنچه بر پایه اخلاق حرفه‌ای روشن است این است که نخستین تلاش‌ها باید در جهت درمان و حفظ دندان باشد.

منبع:دندانه

 

۴۰نکته‌ای که از رازهای مهم حفظ سلامت دند‌ان‌ها هستند و معمولا دندان‌پزشکان در مطب خود فرصت و فراغتی برای گوشزد کردن آن‌ها به شما ندارند، آشنا می‌کنیم.

۱ لااقل روزی ۲ بار، اول صبح و شب، لازم است دندان‌ها مسواک زده شوند.

۲ لااقل روزی یک بار قبل از مسواک‌زدن باید با نخ دندان حاوی فلوراید، بین دندان‌ها تمیز شوند.

۳ هفته‌ای ۲ تا ۳ بار باید از دهان‌شویه فلوراید ۲/۰ درصد استفاده شود.

۴ هفته‌ای ۱ تا ۲ بار باید از دهان‌شویه کلرهگزیدین ۱۲/۰درصد استفاده شود.

۵ افراد با ریسک بالای پوسیدگی دندان، باید هر ۳ تا ۴ ماه یک بار به دندان‌پزشک مراجعه کنند و افراد با ریسک کمتر، هر ۶ تا ۹ ماه یک بار.

۶ افراد با ریسک بالای پوسیدگی دندان باید هر ۱۲ تا ۱۸ ماه یک بار از دندان‌های خود کلیشه رادیوگرافی تهیه کنند و افراد با ریسک کمتر، هر ۲۴ تا ۳۶ ماه یک بار.

۷ استفاده از آدامس‌های فاقد قند پس از مصرف غذاهای حاوی ساکارز یا تنقلات به مدت ۵ تا ۳۰ دقیقه توصیه می‌شود.

۸ استفاده از خمیر دندان‌های حاوی فلوراید مناسب و مواد ساینده کم همراه با مسواک توصیه می‌شود.

۹ دهان‌شویه آب‌نمک ممکن است مفید باشد اما جایگزین روش‌های پیشگیری فوق‌الذکر نمی‌شود.

۱۰ دندان‌های شیری کودکان تا سن ۱۱ تا ۱۲ سالگی باید تحت کنترل باشند و بدون حفظ فضایشان نباید آن‌ها را کشید.

۱۱ کشیدن دندان‌های شیری منجر به از دست رفتن فضای دندان‌های دایمی زیرین می‌شود و نیاز به درمان‌های ارتودنسی را واجب می‌کند.

۱۲ به محض رویش اولین دندان دایمی در سن ۶ تا ۸ سالگی باید شیارهای آن از نظر ابتلا به پوسیدگی مورد معاینه قرار گرفته و در صورت لزوم بسته شوند.

۱۳ در صورتی که به صورت ژنتیکی ناهنجاری‌های دندانی یا فکی در والدین یا بستگان کودک وجود داشته باشد، بهتر است کودک از سنین ۱۰ سالگی تحت کنترل دندان‌پزشک متخصص کودکان یا ارتودنسی قرار گیرد.

۱۴ وجود فاصله بین دندان‌های شیری معمولا طبیعی است و نباید موجب نگرانی والدین شود.

۱۵ مقادیری بی‌نظمی و درهم‌رفتگی دندان‌های پایینی در سنین ۸ تا ۹ سالگی معمولا طبیعی است و به مرور برطرف می‌شود.

۱۶ درد نداشتن دندان‌ها الزاما بیانگر سالم بودن آن‌ها و نداشتن پوسیدگی نیست.

۱۷ در صورتی که دندانی درد شدید داشته باشد، نشان‌دهنده تخریب وسیع عاج و عصب دندان است و احتمال نیاز به درمان ریشه را مطرح می‌کند.

۱۸ قسمت‌هایی از دندان که در معرض پوسیدگی بوده‌اند، در صورت بهبود بهداشت، موادمعدنی جذب می‌کنند و پوسیدگی را متوقف می‌کنند.

۱۹ نواحی متوقف شده فوق‌الذکر می‌توانند رنگ جذب کنند و قهوه‌ای باشند و احتیاجی به ترمیم نیست.

۲۰ هر تغییر رنگی روی سطح جونده دندان‌ها، الزاما پوسیدگی نیست و نیاز به ترمیم ندارد.

۲۱ در صورت ترمیم دندان با مواد فلزی غیرهمرنگ (آمالگام)، احتمال حساس بودن دندان به سرما و سایر محرک‌ها ظرف مدت ۴۵ روز تا ۲ ماه وجود دارد.

۲۲ در صورت ترمیم دندان با مواد همرنگ، حساسیت دندان‌ها بیش از یک هفته قابل‌توجیه نیست و باید بررسی شود.

۲۳ در صورتی که پس از ترمیم دندان خود احساس بلندی می‌کنید، در اولین فرصت به دندان‌پزشک خود مراجعه کنید.

۲۴ بلندی ترمیم می‌تواند سبب حساسیت به سرما و گرما شده یا سبب شکستگی ترمیم یا دندان شود.

۲۵ در مراحل اولیه پوسیدگی دندان که بیشتر به صورت حساسیت به شیرینی یا سرما نشان داده می‌شود، به دندان‌پزشک خود مراجعه کنید.

۲۶ پس از بروز درد شدید، خودبه‌خود و شبانه که بعضا با داروهای مسکن نیز آرام نمی‌شود، دندان نیاز به درمان ریشه پیدا می‌کند.

۲۷ ظرف مدت ۳ هفته پس از پایان درمان ریشه حتما باید پانسمان با مواد ترمیمی دایمی جایگزین شود.

۲۸ دندان‌های درمان ریشه شده به دلیل از دست دادن بیشتر بافت‌های خود، بسیار ضعیف ‌شده و مستعد شکستن هستند.

۲۹ پس از درمان ریشه، خوردن غذاهای سفت ممکن است سبب شکستن دندان شود.

۳۰ بافت‌‌ها و دیواره‌های دندان درمان ریشه شده باید تقویت شود تا احتمال شکستن کاهش یابد.

۳۱ درصورتی که دندان درمان ریشه شده دچار شکستگی شود، لبه آن معمولا به زیر لثه امتداد یافته و نیاز به جراحی لثه را نیز مطرح می‌کند.

۳۲ ریشه دندان‌های درمان ریشه شده در رادیوگرافی به‌صورت نوارهای سفیدی دیده می‌شوند.

۳۳ این نوارهای سفید باید به صورت متراکم و یکنواخت تا نوک ریشه امتداد یافته باشد.

۳۴ هر دندان درمان ریشه شده‌ای نیاز به روکش ندارد.

۳۵ دندان‌هایی که درمان ریشه نشده‌اند نیز ممکن است به دلایل دیگری مانند تخریب وسیع یا زیبایی نیاز به روکش داشته باشد.

۳۶ در مواردی که چند دندان در کنار هم به صورت جداگانه قرار گرفته‌اند و لازم است همه آن‌ها روکش شوند، به هیچ عنوان نباید به یکدیگر چسبانده شوند بلکه باید به صورت جداگانه روکش شوند تا امکان تمیز کردن نواحی بین دندانی و حفظ سلامت لثه‌ها می‌سر شود.

۳۷ در صورتی که دندانی کشیده شده است، برای جایگزینی دندان از دست رفته، دو دندان مجاور ناحیه بی‌دندانی پایه گرفته شده و ناحیه وسط پر ‌شود. به این روش که یکپارچه بوده و ۳ دندان (۲ دندان پایه و یک دندان وسط) متصل به هم هستند، بریج یا پل گفته می‌شود.

۳۸ زیر بریج باید به وسیله نخ‌هایی که از نخ دندان ضخیم‌تر است و «سوپر فلاس» نامیده می‌شود، تمیز شود.

۳۹ عبور دادن دهان‌شویه با فشار از زیر بریج به پاکسازی بیشتر کمک می‌کند.

۴۰ در صورتی که دندان‌های دو طرف ناحیه بی‌دندانی سالم هستند، برای پرهیز از آسیب دیدن این دندان‌ها می‌توان به کمک ایمپلنت فضای بین دو دندان را جایگزین کرد.

منبع:

 

طی روزهای اخیر کمتر سایت خبری فارسی، است که گزارش خبری سایت dailymail را درباره زنی که «پزشک‌ها می‌ترسند مته دندان‌پزشکی را از فک او در بیاورند» را بازنشر نکرده باشد. محتوای مطلب درباره زن ۴۴ ساله انگلیسی است که یک وسیله دندان‌پزشکی (به زعم رسانه‌های فارسی زبان «مته دندان‌پزشکی») در دندان او گیر کرده و علی‌رغم گذشت دو سال، پزشکان به دلیل احتمال آسیب‌رسیدن به
اعصاب او و بی حس شدن نیمه پایینی صورتش می‌ترسند وسیله را از دندان او خارج کنند و پرونده شکایت او از دندان‌پزشک که ۱۶ ماه به طول انجامیده است با دریافت غرامت کلان بسته شده است.
تنها حاصل انعکاس و بازنشر وسیع و چشم‌بسته این خبر در میان سایت‌های خبری و از جمله چند سایت تخصصی پزشکی از جمله «سلامانه» می‌تواند بدگمانی و ترس بی‌دلیل مردم از درمان‌های دندان‌پزشکی و از جمله درمان‌ریشه (عصب‌کشی) باشد.

متن زیر یادداشت دکتر علی مرسلی، متخصص درمان‌ریشه و یکی از نویسندگان فعال سایت دندانه است که به واکاوی این ماجرا و تحلیل علمی ادعای مطرح شده در خبر می‌پردازد:

بازی رسانه‌ها و انتقال اخبار دندان‌پزشکی
رسانه‌ها نقش زیادی در شکل دهی افکار و عقاید مردم ایفا می‌کنند. بسیاری از نظرات مردم در مورد موضوعات محتلف را رسانه‌ها شکل می‌دهند.امروزه البته در رسانهها امروزه سعی می شود از خبرنگاران تخصص در زمینه های مختلف استفاده شود.به خصوص در زمینه هایی مانند سلامت که با جان مردم سر و کار دارد و حساسیت بیشتری دارد، سعی می شود که خبرها از صحت علمی کافی برخوردار باشند تا سلامت مردم به خطر نیفتد. به همین دلیل رشته تخصصی به نام «مدیکال ژورنالیسم» (روزنامه‌نگاری پزشکی) وجود دارد که به این نیازهای رسانه‌ای پاسح می‌دهد. از طرف دیگر بسیاری از رسانه‌ها از پزشکان و درمانگران سایر رشته‌ها در سطوح مختلف از مشاور گرفته تا مجری و برنامه نویس و دبیر سرویس استفاده می کنند.

آیا واقعا هیچ پزشکی نمی‌تواند مته را فک این زن بیرون بیاورد؟
آیا واقعا هیچ پزشکی نمی‌تواند مته را فک این زن بیرون بیاورد؟

خبری با تیتر «پزشک‌ها می‌ترسند این مته را از فک این خانم دربیاورند» نمونه‌ای از مخابره خبر بدون ملاحظه و مشورت توسط تیم رسانه است که منجر به وحشت بی‌مورد مردم از درمان‌های دندانپزشکی می شود در حالی که واقعیت ماجرا را اگر از هر دندانپزشکی بپرسید می‌فهمید که نمی‌تواند این ادعا درست باشد.

“به گزارش گروه وبگردی باشگاه خبرنگاران جوان به نقل از مشرق به نقل از سایت «دیلی میل»، خانم آلیسون ساوت وود ۴۴ ساله پیش پزشکان مختلفی رفت اما هیچکس حاضر نشد این مته را بیرون بیاورد، چون می‌ترسند به اعصاب او آسیب برسد و نیمه پایینی صورتش بی حس شود.
این مته ۲ سال است که در فک او مانده و خانم ساوت وود سرانجام پس از ۱۶ ماه مبارزه قانونی، سرانجام رضایت داد با دریافت ۵۵۰۰ پوند از شکایت علیه دندانپزشک انصراف دهد.
به گزارش سلامانه، حالا دندانی که قرار بود عصب کشی شود، فقط پر شده و کم کم در حال خراب شدن است و باید کشیده شود. آلیسون امیدوار است دست کم با کشیدن دندان، جراح‌ها بتوانند مته را بیرون بیاورند و نگرانی او را از بین ببرند چون می‌ترسد، این قطعه فلز بدنش را مسموم کند.”

آنچه از این دو عکس مشخص و واضح است در درجه اول این است که دو گرافی نمی‌تواند متعلق به یک نفر باشند! در هیچ‌کدام از گرافی‌ها نیز “مته” دیده نمی‌شود!

آیا واقعا هیچ پزشکی نمی‌تواند مته را فک این زن بیرون بیاورد؟
آیا واقعا هیچ پزشکی نمی‌تواند مته را فک این زن بیرون بیاورد؟

در عکس بالا، یک وسیله فلزی داخل کانال دندان دیده می‌شود (نه داخل استخوان و نه داخل فک!) که به راحتی قابل خارج شدن است. معلوم است که این وسیله به طور موقت داخل کانال قرار گرفته است چون بیش از نصف آن در خارج از کانال قرار دارد! این دندان به هیچ وجه نیاز به کشیده شدن ندارد و به راحتی بعد از خارج شدن آن وسیله فلزی، با درمان ریشه (عصب کشی) درمان ‌ی‌شود و با اطمینان می توان گفت، هر دندانپزشک فارغ‌التحصیل دانشگاه‌های ایران، قادر است به راحتی درمان این دندان را انجام داده و دندان را حفظ کند!

آیا واقعا هیچ پزشکی نمی‌تواند مته را فک این زن بیرون بیاورد؟
آیا واقعا هیچ پزشکی نمی‌تواند مته را فک این زن بیرون بیاورد؟

عکس دوم یک کلیشه رادیوگرافی را نشان می‌دهد که یک وسیله اندودنتیک (که احتمالا وسیله‌ای به اسم لنتولو است) از انتهای کانال ریشه خارج و وارد استخوان شده است. احتمالا منظور مخابره کننده خبر همین تصویر بوده و عکس بالاتر را به منظور زیاد کردن پیاز داغ ماجرا و به اصطلاح ژورنالیستی کردن آن از نگاه خودش قرار داده است که خیلی هم ناشیانه از آب درآمده است!

با بسیاری از روش‌های بزرگنمایی و اولتراسونیک، امروزه یک اندودنتیست (متخصص درمان ریشه) می‌تواند این وسیله را با احتمال موفقیت بالا از داخل کانال ریشه خارج کند. در صورتی که این امر ممکن نشود، با جراحی ریشه می‌توان این وسیله را از داخل کانال خارج کرد. احتمال آسیب به عصب در جراحی وجود دارد ولی با روش‌های دقیق میکروسکوپیک جراحی امروز، زیاد نیست!
بی‌حسی احتمالی ایجاد شده -که بعید است ایجاد شود- اغلب موقت بوده و تا گوشه لب می‌تواند باشد.
در نهایت اینکه این دندان با دانش اندودنتیکس امروز، قابل نگهداری بوده و تمامی متخصصین درمان ریشه وطنی از عهده آن بر می‌آیند و قضیه این قدر که این خبر در صدد نشان دادن آن است پیچیده نیست!
حتی با وجود باقی ماندن این جسم خارجی (لنتولو) داخل دندان تنها عارضه‌ای که ممکن است بیمار شاهد آن باشد واکنش جسم خارجی و “درد” و التهاب متعاقب آن است. هرگز این به اصطلاح “قطعه فلز” نمی‌تواند بدن را مسموم کند یا عارضه سیستمیک دیگری ایجاد نماید یا حرکت کند و به جایی از بدن آسیبی برساند!

وظیفه رسانه‌ها انتقال صحیح اخبار است. همه ما باید در کار خود حرفه‌ای باشیم. من نوعی به عنوان یک دندانپزشک و مدیر رسانه در جایگاه خود، حرفه‌ای بودن به معنی تخصصی نگریستن به حرفه و اجرای صحیح اصول آن است. هرچند که در جریان آن نیازمند کمک گرفتن از “افراد حرفه‌ای” رشته‌های دیگر باشیم.

آیا واقعا هیچ پزشکی نمی‌تواند مته را فک این زن بیرون بیاورد؟
آیا واقعا هیچ پزشکی نمی‌تواند مته را فک این زن بیرون بیاورد؟
آیا واقعا هیچ پزشکی نمی‌تواند مته را فک این زن بیرون بیاورد؟
آیا واقعا هیچ پزشکی نمی‌تواند مته را فک این زن بیرون بیاورد؟

منبع:دندانه

 

آپکس لوکیتور‌ها در درمان ریشه، دیگر وسیله لوکس و تجملی به حساب نمی‌آیند. دقت بالای این وسایل، استفاده ازآن‌ها را برای دندانپزشکانی که کار اندو انجام می‌دهند به یک نیاز تبدیل می‌کند. این ابزار‌ها می‌توانند کیفیت درمان شما را تا حد زیادی ارتقا ببخشند و از استرس کار اندو بکاهند.

۱. آپس لوکیتور‌ها ممکن است دقت بالاتری از رادیوگرافی برای شما ارائه کنند. ولی به هیچ وجه جایگزین رادیوگرافی نیستند. تعیین طول یکی از کاربرد‌های رادیوگرافی‌های حین کار است، درثانی آپکس لوکیتور و رادیوگرافی مکمل هم هستند و با توجه به خطاهای هردو ابزار در تعیین طول، بهتراست این دو مکمل با هم (برای تعیین طول) استفاده شوند. البته در نظر داشته باشیم اطلاعات به دست آمده از رادیوگرافی محدوده وسیعی داشته و صرفا به تعیین طول کارکرد محدود نمی‌شود.

۲. آپکس لوکیتورهای نسل‌های سه و سه به بعد (تمام برند‌های معروف در بازار) در حضور بزاق، هیپوکلریت و مایعات ادعا می‌شود که دقت خود را حفظ می‌کنند ولی توجه کنید که تمام ادعا‌ها مربوط به «داخل کانال» می‌باشد. تاج دندان تا جای ممکن باید خشک و آری از حضور مایعات باشد اما وجود رطوبت داخل داخل کانال بی‌اشکال است.

۳. رعایت اصول اندو به افزایش دقت آپکس لوکیتور کمک می‌کند: برداشتن همه پوسیدگی، برداشتن تمامی ترمیم قبلی، پیش آماده سازی (preflaring) قبل از تعیین طول و آماده سازی به روش کراون داون باعث می‌شوند که بهتر بتوانید از این وسیله استفاده کنید.

۴. اصل اساسی استفاده از آپکس لوکیتور‌ها ایزلاسیون است. بدون ایزولاسیون تمامی نتایج به دست آمده از از این دستگاه‌ها احتمالا با خطا همراه خواهد بود. هیچ محلول شست و شو یا لوبریکنتی احتمالا نمی‌تواند، عدم وجود خطا را تضمین کند.

۵. از تماس اتصالات دستگاه با بیمار و خود دستگاه مطمئن شوید. اتصالات دستگاه بعد ازمدت‌ها استفاده ممکن است دچار استهلاک شوند یا اینکه به دلیل استفاده از ضد عفونی کننده‌هایی مانند دکونکس جرم بسته و دقت کمتری از خود نشان دهند.

۶. شارژ دستگاه را در حالت پر استفاده کنید. دستگاه با شارژ کم ممکن است دچار خطا شود. اگر دستگاه‌تان باطری خور است، از باطری‌های با کیفیت استفاده کنید.

۷. گیره لبی اگر در سمت مخالف محل درمان استفاده شود بهتر و مطمئن‌تر است. در سمت درمان گیره هم فضا اشغال کرده و راه دستتان را سد می‌کند و هم امکان اتصالی و ایجاد خطا وجود دارد.

۱۴نکته در استفاده از آپکس لوکیتور‌ها
۱۴نکته در استفاده از آپکس لوکیتور‌ها

۸. آپکس لوکیتورهای نسل جدید گفته شده است که تداخلی با پیس می‌کرهای قلبی ندارند بنابراین به طور عملی هیچ منع استفاده‌ای برای آپکس لوکیتور‌ها وجود ندارد. ولی شرط احتیاط آن است که تا زمانی که از فقدان تداخل با پیس می‌کر‌ها مطمئن نشده‌اید، در افراد استفاده کننده از این وسایل، از آپکس لوکیتور‌ها استفاده نکنید. خواندن راهنمای شرکت سازنده دستگاه هم در این مورد کمک کننده می‌باشد.

۹. کار کردن با دستگاه و تفسیر خطاهای آپکس لوکیتور‌ها بیشتر «قلقی» است و با کارکردن با آین دستگاه‌ها برحسب نوع درمان و نوع دستگاه متوجه آن‌ها خواهید شد. تجربه در استفاده از این دستگاه‌ها نقش مهمی ایفا می‌کند. برای مثال به طور تجربی در بیشتر آپکس لوکیتور‌ها در ریشه‌ها با طول‌های خیلی بلند، دندان‌های با آپکس باز و دندان‌های دچار تحلیل ریشه، تفسیر اطلاعات به دست آمده از ادستگاه در تعیین محل آپکس نیار به دقت و تجربه کلینیکی بالایی دارد و محدودهٔ خطای وسیعی را ممکن است شامل شود.

۱۰. نوع دندان‌ها، شرایط پالپی دندانی (وایتال یا نکروز) در بیشتر مطالعات نشان داده شده است که تاثیر کلینیکال بر عملکرد آپکس لوکیتر‌ها ندارند. ولی پیش آماده سازی و استفاده از فایل‌های سایز بالا‌تر، حس اعتماد بیشتری در حین اتکا به نتایج آپکس لوکیتور‌ها ایجاد می‌کند.

۱۱. از آپکس لوکیتور‌ها می‌توان برای تشخیص پرفوراسیون‌های دندان در نواحی مختلف استفاده کرد. در کاربرد آپکس لوکیتور‌ها برای این مورد، ایزولاسیون بسیار حیاتی و الزامی است.

۱۲. به طور تجربی برخی آپکس لوکیتور‌ها در برخی دندان‌ها ممکن است دقت کافی نداشته باشند. در دندان‌های با طول ریشه‌های بلند، تحلیل آپکس ریشه و حضور ترمیم‌های فلزی یا روکش به نتایج آپکس لوکیتور‌ها اعتماد نکنید. در دندان‌های کلسیفیه، در حالت دبری پک و فقدان Patency ممکن است، تخمین شما از طول کارکرد به دست آمده با دستگاه آپکس لوکیتور ممکن است دچار خطا شود.

۱۳. پیشرفت نسل‌های موجود آپکس لوکیتور‌ها الزاما به این معنی نیست که آن آپکس لوکیتور دقیق‌تر و بهتر باشد. یعنی اینکه نسل سوم الزاما از نسل چهارم از نظر دقت عقب‌تر نیست. بررسی نتیجه مطالعات و استفاده از تجربه همکاران در خرید دستگاه به شما کمک خواهد کرد. به تبلیغات دهان پرکن شرکت‌ها، ظاهر دستگاه‌ها و توضیحات فروشنده‌ها کمترین اهمیت را قایل شوید!

۱۴. نتایج حاصل از آپکس لوکیتور را در کنار رادیوگرافی و سایر روش‌ها (لمس تنگی آپکس، کن کاغذی و …) استفاده کنید. اتکا تنها به یک روش تعیین طول، ضریب اشتباهات شما را بالا خواهد برد.

منبع:دندانه

 

دکتر فرزانه حسینی، متخصص درمان ریشه

سلامت نیوز: ضرب المثل دندانی را که درد می‌کند باید کشید، همه شنیده‌اند اما باید توجه کرد که این ضرب المثل به زمانی برمی‌گردد که علم دندانپزشکی تا این حد پیشرفت نکرده بود. دندانپزشکان امروزی نه تنها درد دندان‌های افراد را درمان می‌کنند بلکه موجب طولانی شدن عمر دندان‌ها در دهان و باعث جلوگیری از پیشرفت بیماری‌های دهان و دندان می‌شوند.

اگر دندا‌‌نهایتان بیش از اندازه حساس شده و در طول شب به خاطر درد دندان از خواب بیدار می‌شوید ممکن است نیاز به بررسی دندان‌های خود توسط یک متخصص ریشه دندان داشته باشید. عوامل بسیاری می‌توانند به ناحیه پالپ و اعصاب دندان آسیب وارد کنند اما تشخیص بموقع و مراجعه زودهنگام به پزشک نقش مؤثری در درمان این بیماری و حفظ سلامت و ظاهر دندا‌‌نهایتان دارد.

افرادی که دندان‌هایشان به سرما یا گرما حساس است و مدتی طول می‌کشد تا بهبود پیدا کند یا به هنگام فشار یا جویدن روی دندان‌ها احساس ناراحتی می‌کنند یا در اثر درد شدید دندان شب هنگام از خواب بیدار می‌شوند، ممکن است نیازمند درمان ریشه باشند.

درمان ریشه که به غلط عصب کشی یا عصب کُشی نامیده می‌شود زمانی صورت می‌گیرد که پوسیدگی از مینا و بعد از آن عاج دندان عبور کرده و به بافت زنده داخل دندان که حاوی اعصاب و عروق خونی است و اصطلاحاً پالپ نامیده می‌شود می‌رسد و موجب عفونی شدن آن می‌شود اما علت عفونت یا التهاب پالپ همیشه پوسیدگی نیست.
در صورت تعویض مکرر پرکردگی وسیع دندان، ترک یا شکستگی قسمتی از دندان و گاهی در مواردی که بیماری پیشرفته لثه وجود دارد نیز ممکن است بافت پالپ دچار التهاب شود.

آنچه باید درباره درمان ریشه دندان بدانیم
آنچه باید درباره درمان ریشه دندان بدانیم

در این صورت ممکن است دندان‌های افراد ابتدا به سرما و بعد از مدتی به گرما حساس شود و مدتی طول بکشد تا بهبود یابد. سپس با پیشرفت بیماری و از بین رفتن بافت زنده داخل دندان، در حالی که بافت داخل دندان به سمت عفونی شدن می‌رود، معمولاً احساس می‌شود که درد دندان در حال کم شدن است. فراد در این زمان ممکن است فکر کنند که بیماری دندانشان در حال بهبود است و به دندانپزشک مراجعه نکنند، در این صورت عفونت پالپ بتدریج از سوراخ انتهای ریشه وارد استخوان اطراف دندان شده، کم کم موجب ایجاد ورم یا آبسه در اطراف آن می‌کند.

در این هنگام ناجی دندان افراد، یک متخصص درمان ریشه یا دندانپزشک عمومی است که در زمینه درمان ریشه مهارت کافی دارد. متخصص درمان ریشه آموزش‌های پیشرفته تری در زمینه تشخیص درد دندان و درمان ریشه دیده است و با استفاده از تکنولوژی بالا همچون بزرگنمایی و رادیوگرافی دیجیتال به طور مؤثرتری اقدام به درمان دندان عفونی افراد می‌کند. اکثر اوقات بیماران قبل از درمان اضطراب زیادی از تجربه درد در طول درمان دارند.
این افراد باید به خاطر داشته باشند که درمان ریشه به منظور حذف عفونت و درد آن‌ها انجام می‌شود و نه ایجاد درد.

درصورتی که دندانپزشک دارای تجربه و مهارت کافی در زمینه درمان ریشه باشد با انتخاب مناسب نوع ماده و تکنیک بی‌حسی موضعی، بیمار در طول درمان ریشه کاملاً راحت بوده و چیزی را احساس نخواهد کرد.

البته درصورتی که فرد با درد شدید دندان و در حالت اورژانس به دندانپزشک مراجعه کند باید صبور‌تر باشد زیرا بی‌حس شدن دیر‌تر اتفاق می‌افتد. پس از تزریق بی‌حسی موضعی دندانپزشک به آرامی بافت پالپ عفونی را از کانال‌های ریشه برمی دارد، سپس فضاهای داخل ریشه را پاک‌سازی کرده و جهت جلوگیری از عفونت مجدد آن‌ها را کاملاً مهر و موم می‌کند؛ درمان ریشه ممکن است زمانبر باشد اما معمولاً در طول یک یا دو جلسه تکمیل می‌شود.

به خاطر داشته باشید اغلب درمان ریشه و حفظ دندان طبیعی نسبت به درمان‌های جایگزین همچون ایمپلنت درمانی با هزینه کمتر و دوام بیشتری هستند. خوب است بدانید که هیچ چیز شبیه دندان طبیعی شما نخواهد بود.
منبع:دندانه

 

همه ما دندانپزشکان در مواردی نیاز داریم که از دانش و تجربه همکارانمان بهره‌مند شویم. هیچ کس در هیچ زمینه‌ای مخصوصاً رشته‌ای به گستره دندانپزشکی کامل نیست. مشاوره به همکاران یا ارجاع بیمار به همکار دیگر جز لاینفک اصول رشته ما می‌باشد. در رشته اندودنتیکس ارجاع جایگاه ویژه‌ای دارد. اگر منصف باشیم باید اذعان کنیم که در رشته اندو در دانشکده آموزش اصولی و کامل در دانشکده‌های داخل کشور ارائه می‌شود. به طوری که حتی به جرات می‌توان گفت اندو از معدود رشته‌هایی است که در دانشکده‌های داخل کشور در دوره عمومی، به طور کاربردی آن را می‌آموزیم.
در حالی که برای کار کردن در بازار کار دربرخی رشته‌های دیگر مانند ارتودنسی، پریودنتیکس و حتی پروتز، آموزش‌های دانشکده بدون دوره‌های مکمل و کسب مهارت خارج از بخش‌های دانشکده، کفایت کافی شاید نداشته باشد. حتی در مقایسه کیفیت درمان اندو فارغ التحصیلان داخل کشور با بسیاری از فارغ التحصیلان خارج از کشور، کفایت آموزش اندو در دانشکده‌های داخلی به خودی خود مشهود است؛ اما این کفایت آموزشی همکاران دندانپزشک را از ارجاع بی‌نیاز نمی‌کند. آن‌چه اهمیت دارد این است که اندودنتیست‌ها و بقیه همکاران با هم در یک موضع مشترک قرار دارند و از رابطه منطقی و بر پایه همکاری با هم بیشترین سود نصیب هر دو طرف خواهد شد.

در این مطلب سعی بر این است که مواردی را بیان کنیم که ارجاع آن‌ها با روش ارجاع توضیح داده شده به اندودنتیست‌ها، ممکن است خیلی خوشایند آن‌ها نباشد! البته نیاز به اشاره نیست که موارد زیر سلیقه‌ای بوده و به تمام همکاران یا حتی بیشتر ‌آن‌ها ممکن است قابل تعمیم نباشد.

دندان‌های دست خورده و دستکاری شده:
دندان‌های دستکاری شده را تقریبا می‌شود گفت هیچ اندودنتیستی دوست ندارد. مخصوصاً اگر در جریان دستکاری دندان، خرابکاری‌هایی از جمله لج، پرفوراسیون یاجداشدن وسیله صورت گرفته شده باشد. در بهترین حالت دستکاری محدوده پالپی، نقشه کف پالپ چمبر را که راهنمای پیدا کردن کانال توسط متخصص درمان ریشه می‌باشد محو می‌کند. البته اندودنتیست‌ها قبول دارند که گاهی پیش بینی دقیق در مورد مشکلاتی که حین درمان ممکن است پیش روی یک‌دندانپزشک قرار بگیرد، ممکن نیست. ولی این برآورد اشتباه موردی است و به تدریج با افزایش تجربه کاهش می‌یابد و بنابراین نمی‌تواند یک روند عمومی و دائمی باشد. در ضمن حساب دندان‌هایی که به دلایل اورژانسی پالپوتومی یا پالپکتومی شده‌اند جدا می‌باشد و در این گروه جای نمی‌گیرند. دندانپزشکان مجرب به خوبی می‌دانند که چه موردی را بلافاصله بعد از تشخیص باید ارجاع دهند. بیشتر اندودنتیست‌ها دوست ندارند با همکاری که فقط و فقط دندان‌هایی که خودش آغاز به درمان کرده و به مشکل برخورده و ارجاع می‌دهد، همکاری کنند.

شروع درمان مجدد ریشه توسط همکار عمومی و ارجاع بین کار به متخصص:
از معدود مواردی است که ممکن است متخصص درمان ریشه بیمار را رد درمان کند! درمان مجدد ریشه در طبقه‌بندی ارجاع، جز مواردی است که دندانپزشک عمومی برای انجام آن در دانشکده آموزش ندیده است. البته اندو عرصه توانایی: است و بالطبع هر کسی که از عهده درمانی در حد استاندارد درمانی بر می‌آید باید بتواند آن را انجام دهد. ولی وقتی به یک درمان تخصصی دست می‌زنیم، ارزیابی قبل از شروع کار اهمیت بالایی پیدا می‌کند. اگر در وسط کار یک درمان مجدد ریشه که از‌‌ همان اول تخصصی و دشوار بودن آن محرز است، از عهده کار برنیاییم ارجاع چنین موردی نشان دهنده بی‌مبالاتی ماست و طبیعی است که طرف ارجاع هم آن را دوست نداشته باشد و حتی بیمار را نپذیرد!

دندان‌های با پروگنوز ترمیم، پریودنتال و پروتزی ضعیف و یا اصرار بیمار مبنی بر نگهداری دندان ضعیف:
ارجاع دندانی که قرار نیست «دندان» بشود، طرف ارجاع را بر سردرگمی مواجه می‌کند. بسیاری از دندان‌ها به دلیل پیش‌آگهی ضعیف غیراندودنتیک محکوم‌به خارج شدن هستند! درمان موفقیت‌آمیز اندودنتیک برای این دندان‌ها حتی اگر انجام شود، شکست‌های پریودنتیک و پروستودنتیک متعاقب محتمل خواهد بود. ارجاع یک‌دندان به اندود به معنی پذیرش مسئولیت پروتزی- پریودنتال از سوی طرف ارجاع دهنده است…ولی اندود همیشه مستقل از این قضیه خودش هم شرایط پریودنتال – پروستودونتیک و قابل ترمیم بودن را بررسی می‌کند و درصورتی‌که این موارد پروگنوز ضعیفی داشته باشد، ازنظر اخلاقی موظف است بیمار را آگاه کند و با توجه به اینکه درمان ریشه چنین دندانی اعتبار حرفه‌ای او را می‌تواند زیر سؤال ببرد، از چنین درمانی پرهیز کند.

دندان‌هایی که توضیح‌نامه ارجاع برای یک مورد و تشخیص اندود باهم همخوانی ندارد
صداقت در رابطه ارتباطی همکاران اصل بسیار مهمی است. اندودنتیست‌ها طبق یک اصل حرفه‌ای قبل از شروع هر نوع درمانی به معاینه مورد ارجاعی پرداخته و رادیوگرافی از اخذ می‌کنند. مشاهدات این رادیوگرافی باید با توضیحات ارجاع دهنده همخوانی داشته باشد. مثلاً اگر در رادیوگرافی وسیله جدا شده مشاهده می‌شود ولی ارجاع با عنوان کانال کلسیفیه صورت گرفته است، اعتماد بین اندود و طرف ارجاع ممکن است تحت تأثیر قرار بگیرد.

ارجاع بیمار جهت حل‌وفصل دعاوی و قضاوت:
گاهی با مواردی مواجه هستیم که بیمار نه از جهت درمان و حل مشکل بلکه برای از جهت قضاوت شدن در مورد کیفیت یک کاردرمانی ارجاع شده است. به‌طورکلی ما به‌عنوان درمانگر حتی‌الامکان دوست نداریم که در مقام قاضی قرار بگیریم. اندودنتیست‌ها عادت دارند با بیماران در مورد شرایط حاضر و آینده یک‌دندان صحبت کنند و نه گذشته! قضاوت یک‌رشته تخصصی است و ما به‌عنوان درمانگر فقط «قضاوت کلینیکی» در مورد شرایط فعلی و آینده دندان‌ها داریم و حتی‌الامکان در صحبت با بیمارانمان هم سعی داریم از کاربرد جملاتی که بار قضاوت در مورد کاردرمانی بقیه دارند، خودداری کنیم.

ارجاع بیمار جهت تکمیل اندو!
یکی از سوءتفاهم‌های بزرگ در ارجاع، ارجاع یک درمان به‌صورت ناتمام است. به این صورت که مثلاً در یک‌دندان سه کاناله، دو کانال را یک‌دندان پیداکند، آماده‌سازی و آبچوره کند و بعد برای یک کانال باقیمانده بیمار را ارجاع دهد. متأسفانه برخی همکاران در قبال چنین درمانی از بیمار هزینه هم دریافت می‌کنند (مثلاً دوسوم هزینه برای دو کانال!) و به بیمار هم این‌گونه توضیح می‌دهند که یک‌سوم کار باقی‌مانده را دکتر دیگری انجام می‌دهد چون تجهیزات کافی برای آن ندارم! به این ترتیب انتظارات بیمار از درمان ارجاعی تغییر پیدا می‌کند!
درمان ریشه یک‌دندان یک مسئولیت واحد است و قابل‌تقسیم نیست. در صورت شکست درمان با ایجاد ضایعه یا سمپتوم کسی نمی‌تواند که «کانال عامل!» شکست را مشخص کند! بنابراین مسئولیت درمان اندو را یک نفر بر عهده می‌گیرد. اندود با درمان مجدد هر سه کانال در مثال ذکرشده، مسئولیت کل درمان را عهده‌دار می‌شود.

منبع:دندانه

 

[ویژه دندانپزشکان]
حتماً در طی عمر کاری خود به عنوان دندانپزشک بعد از درمان ریشه (عصب کشی) یا بین جلسات درمان با بیمارانی مواجه شده‌اید که دچار درد شدید یا تورم یا هردو شده‌اند و نیاز به مراجعه اورژانسی دوباره به مطب دندانپزشکی پیدا می‌کنند. این نوع درد بین جلسات یا بعد از درمان فلیرآپ نامیده می‌شود. شیوع فلیرآپ به دلیل تعاریف متفاوتی که در مطالعات برای آن صورت گرفته، بین ۱ تا ۱۶ درصد ذکر شده است ولی در بیشتر مطالعات این عدد بیشتر از ۸ درصد نیست.
فلیرآپ جز اتفاق‌هایی است که خستگی کار درمان را بر تن دندانپزشک باقی می‌گذارد! چون برخی موارد آن از دست دندانپزشک خارج بوده و صرفاً بعد از وقوع حادثه تمهیدات مدیریتی و کنترلی می‌توان در مورد آن داشت.

پیشگیری از فلیرآپ:
یک واقعیت در مورد فلیرآپ وجود دارد و آن این است که تنها راهی که امکان دارد با فلیرآپ مواجه نشوید با دانش امروز این است که اندو نکنید! بدیهی است وقتی اندو می‌کنید با مواردی از فلیرآپ مواجه خواهید شد؛
پیشگیری از فلیرآپ احتمالاً تا حد زیادی با کنترل طول مناسب و جلوگیری از تحریک ناحیه پری‌آپیکال ممکن باشد. استفاده از دستگاه‌های الکترونیکی تخمین طول ریشه (EAL) و روش آماده سازی کراون داون با شست‌وشوهای مکرر احتمال خروج دبری‌ها ومیکروارگانیسم‌های همراه آن‌ها و تحریک پری‌آپیکال متعاقب را کاهش می‌دهد. در خانم‌ها و در افراد آلرژیک می‌توان انتظار بیشتری داشت که بعد از درمان ریشه با فلیرآپ مواجه شویم. در مورد استرس بیمار قبل از کار و رابطه آن با درد بعد از کار مطالعه جامعی وجود ندارد. در مورد شرایط پالپ و پری‌آپیکال قبل از کار و رابطه آن با فلیرآپ مطالعات با نتایج متناقض وجود دارند ولی برآیند همه این است که حضورسمپوم قبل از کار (مستقل از تمام شرایط) با احتمال بالاتری به فلیرآپ می‌انجامد. بالطبع در دندان‌های نکروز و در دندان‌های با پریودنتیت پری آپیکال حاد یا آبسه حاد با سمپتوم‌های بیشتری مواجه هستیم.

چه کنیم که احتمال فلیرآپ را در بیمارانمان کاهش دهیم؟
– دبریدمان کامل: یکی از اصلیترین راه‌های پیشگیری از فلیرآپ می‌باشد. احتمالاً اصلیترین عامل فلیرآپ اندودنتیک، میکروارگانیسم‌ها هستند. (اهمیت تحریک مکانیکال هم بیشتر از این جهت است که میکروارگانیسم‌ها را وارد فضای پری‌آپیکال می‌کند) دبریدمان ناقص موجب فلیرآپ می‌شود. علی الخصوص در دندان‌ها وایتال، پالپوتومی بدون وارد شدن به محدوده کانال ریشه، بر دبریدمان ناقص در درمان اورژانس ارجحیت دارد. در دندان‌های نکروز هم در صورت آسمپتوماتیک بودن، اگر وقت کافی ندارید درمان را تا دبریدمان کامل شروع نکنید!

New-Bitmap-Image

– درمان چند جلسه‌ای: منظور از درمان چند جلسه‌ای عموماً انجام درمان در بیش از یک جلسه و عموماً در دوجلسه است. امروزه نتایج بیشتر مطالعات، تفاوتی بین موفقیت درمان‌های یک جلسه‌ای و چند جلسه‌ای قائل نشده‌اند. از طرف دیگر درمان بیش از دوجلسه‌هم مشکلاتی داشته و می‌تواند باعث سکنی‌گزیدن میکروارگانیسم‌های مقاوم در کانال بشود؛ اما در کنترل فلیرآپ زمانی که آبسه حال پری آپیکال داریم، درمان دوجلسه‌ای توصیه می‌شود. حتی اگر واقعاً در مورد کاهش آماری فلیرآپ اثر ثابت شده نداشته باشد، ازنظر روانی کنترل درد را راحت‌تر می‌کند. چرا که باعث می‌شود، بیمار درمان خود را ناتمام تلقی کرده و توجیه روانی درد بین جلسات درمان ساده‌تر باشد.
– داروهای داخل کانالی: مطالعات به طور کلی تفاوت معنادار کاهش شیوع فلیرآپ در حضور نوع خاص داروی داخل کانال (اعم از کلسیم هیدروکساید، آنتی‌بیوتیک‌ها، کورتون‌ها و ترکیبات ضدمیکروبی) نشان نداده‌اند؛ اما در برخی مطالعات قرارگیری کورتیکواستروئید‌ها و NSAID‌ها در داخل کانال، احتمال بروز درد بعد از درمان را کمتر کرده است.
– کوتاه کردن کاسپ‌ها: در دندان‌های بدون علامت احتمالاً کوتاه کردن کاسپ‌ها اثر پیشگیرانه ندارد. ولی در دندان‌هایی که حساس به دق هستند و درد قبل از درمان علی الخصوص در دق دارند، کوتاه کردن کاسپ‌ها می‌تواند درد بعد از درمان را کاهش دهد.
– آنتی بیوتیک‌ها: آنتی بیوتیک سیستمیک تاثیری در پیشگیری از فلیرآپ ندارد. تنها در صورت وجود علایم سیستمیک مانند تب، لنفادنوپاتی و بی‌حالی عمومی تجویز آنتی بیوتیک‌ها با وجود فلیرآپ مصداق پیدا می‌کند و حضور فلیرآپ به تنهایی اندیکاسیون تجویز آنتی‌بیوتیک نیست.
– ضددرد‌ها، ضدالتهاب‌های استروئیدی و غیراستروئیدی: نکته جالب این است که در برخی مطالعات در کسانی که دارو مصرف کرده‌اند، فلیرآپ بیشتری گزارش شده است! البته احتمالاً دلیل این امر شرایط دردناک قبل از درمان در افرادی است که مبادرت به مصرف دارو کرده‌اند و درد و فلیرآپ در این افراد بعد از درمان حتی با مصرف دارو اجتناب ناپذیراست. داروهای کنترل درد و التهاب تقریباً تنها ابزار موجود در دست دندانپزشکان برای کنترل فلیرآپ‌ها به خصوص فلیرآپ‌های بعد از خاتمه درمان هستند. پروتکل کنترل درد هم به صورت استفاده از NSAID‌ها در خط اول، در ترکیب با استامینوفن در خط دوم، استفاده از ضد دردهای مخدر و ضدالتهاب‌های استروئیدی در خطوط بعدی می‌باشد (برای مطالعه بیشتر درمورد استراتژی کنترل درد در اندو، اینجا را بخوانید)

بعد از وقوع فلیرآپ چه کنیم؟
مهم‌ترین و اصلیترین کاری که دندانپزشک باید انجام دهد، کنترل روانی بیماران و جلب اعتماد بیمار به روند درمان اندودنتیک است. در صورتی که در جلسه درمان در مورد احتمال درد بعد از درمان با بیمار صحبت شده باشد، آمادگی بیشتری ازنظر روانی برای پذیرش فلیرآپ وجود دارد. بیمار باید مطمئن شود که درد و تورم ربطی به موفقیت درمان دندانش در درازمدت ندارد.
دارو‌ها اصلیترین ابزار کنترل فلیرآپ هستند. به بیمار گذرا بودن دوره را توضیح می‌دهیم و از او می‌خواهیم برای اینکه دوره را راحت‌تر سپری کند دارو‌ها را منظم مصرف کند. بیشتر بیماران از خطر عفونت می‌ترسند. در این مورد به بیمار اطمینان کافی می‌دهیم. مواردی مشاهده شده است که فلیرآپ بعد از درمان به علت افت فشار (احتمالاً اثر روانی درد) بیمار را به سمت بستری شدن در بیمارستان برده‌است. ازنظر تجربه شخصی در این بیماران در صورت درگیری لنف نود‌ها (که غیرشایع نیست) تجویز آنتی‌بیوتیک سیستمیک توصیه می‌شود. (هر چند که جز اندیکاسیون‌های رفرنس‌ها برای تجویز آنتی بیوتیک نیست) گاهی حتی در فلیرآپ تجویز داروهای ضددرد مخدر مثل ترامادول در دوز محدود در موارد بسیار نادر ممکن است که اندیکاسیون داشته باشد.

در فلیرآپ بین جلسات، شست‌وشوی کانال‌ها و قرار دادن یک درسینگ کورتون یا ضدالتهاب (مثل تریامسینولون) می‌تواند مداخله مفیدی باشد (حداقل ضرری نداشته و ازنظر روانی روی بیمار با توجه به اینکه مداخله درمانی صورت گرفته تأثیر دارد) روی تاج دندان در‌‌نهایت هرگز نباید بدون پانسمان بماند. درناژ با شست‌وشو در جلسه درمان انجام می‌شود. انسیژن و درناژ در آبسه‌های لوکالیزه و ترفیناسیون در مواردی ممکن است اندیکاسیون داشته باشند که خیلی به ویژگی‌های کیس بستگی دارد. در‌‌نهایت کاهش فشار موضعی ازنظر تئوریک می‌تواند درد را در ناحیه کاهش دهد.

منبع:دندانه

 

زمان لازم برای درمان عصب کشی سوالی است که بیشتر مراجعین درمان ریشه از ما در مورد آن سؤال می‌کنند. از منظر حرفه‌ای به‌عنوان یک دندانپزشک موظف هستیم که همیشه قبل از شروع درمان در مورد زمان درمان و تعداد جلسات لازم برای انجام درمان، با بیمار صحبت کنیم، تمامی اطلاعات مورد نیازش را در اختیار او بگذاریم و به سوالاتش جواب بدهیم. بیشتر مراجعین دندانپزشکی چون تصورات نادرستی در مورد عصب کشی دارند که بالطبع توأم با ترس از آن است، در مورد زمان انجام درمان –بخوانید زمانی که فکر می‌کنند قرار است شکنجه شوند- کنجکاوی نشان می‌دهند. در حالی که آنچه بیش از زمان و تعداد جلسات یک درمان اهمیت دارد، نتیجه درمان در بلند مدت می‌باشد.

درمان عصب کشی چند جلسه طول می‌کشد؟
درمان کانال‌های ریشه یا‌‌ همان عصب کشی معمولاً بین یک الی سه جلسه برای یک دندان ممکن است طول بکشد. در بیشتر موارد درمان ریشه یک یا دوجلسه می‌باشد. امروزه با توجه پیشرفت‌های زیادی که در حوزه تکنولوژی و دانش رشته اندودنتیکس (عصب کشی) صورت گرفته است، تعداد درمان‌های تک جلسه‌ای نسبت به زمان‌های قبل افزایش چشمگیری یافته است.

آیا عصب کشی در چند جلسه نتیجه بهتری از یک جلسه دارد؟
پاسخ خیراست. تعداد جلسات موفقیت یا شکست درمان عصب کشی را کم یا زیاد نمی‌کند. تعداد جلسات ممکن است بر اساس فاکتورهای زیادی تعیین شود که قضاوت کلینیکی و تصمیم گیری بالینی خود دندانپزشک مهم‌ترین عامل در تعیین تعداد جلسات باشد. گاهی دندانپزشک ناگزیر است برای افزایش موفقیت درمان، عصب کشی را در بیش از یک یا حتی بیش ازدو جلسه انجام دهد؛ اما درمان‌های بیش از دوجلسه، خیلی شایع نیست.

طول زمان درمان عصب کشی چه قدر است؟
بر اساس نوع کارِ عصب کشی، نوع دندان و فاکتورهای دیگر تخصصی که عصب کشی یک دندان را سخت‌تر یا ساده‌تر می‌کند، درمان عصب کشی می‌تواند طولانی یا کوتاه باشد. به طور میانگین حدود یک ساعت نشستن روی یونیت دندانپزشک برای انجام یکی از جلسات درمان ریشه، طبیعی است و امر غیرقابل انتظاری نیست. ولی توجه کنید که پیش‌بینی دقیق مدت زمان مورد نیاز برای انجام درمان ریشه به طور دقیق قابل پیش‌بینی نیست.

آیا عصب کشی و پرکردن دندان می‌تواند در یک جلسه انجام شود؟
بله، ممانعتی از نظر تکنیکی برای درمان ریشه و پرکردن‌‌ همان دندان در یک جلسه برای بسیاری از موارد وجود ندارد. هر چند که در مواردی برای بهبودی کامل درد و رفع علایم دندانپزشک صلاح می‌بیند که این دو درمان را در دو جلسه جدا از هم انجام دهد. همچنین با توجه به اینکه خود درمان ریشه، درمقایسه با بسیاری از درمان‌های دندانپزشکی، زمان کمی نمی‌برد، خستگی بیمار و یا دندانپزشک ممکن است ایجاب کند که پرکردن دندان یا شروع مراحل درمان پروتزی (روکش) به جلسات دیگری موکول شود. اگر درمان ریشه دندان شما توسط متخصص درمان ریشه (اندودنتیست) انجام شده باشد، معمولاً برای پرکردن دندان ویا روکش دندان به همکار دیگری ارجاع داده می‌شوید، لذا در جلسه جداگانه از عصب کشی برایتان انجام می‌شود.

بین جلسات عصب کشی چه اتفاقاتی می‌فتد؟
درد بین جلسات درمان و درد بعد از خاتمه درمان امری عادی است. مصرف دارو با مشاوره دندانپزشک به شما برای از این مرحله در کمال آرامش کمک خواهد کرد. با دندان پانسمان شده باید با احتیاط بیشتری مدارا کنید. ممکن است حتی کمی موضع دندان متورم هم بشود. برطرف شدن درد بعد از تمام شدن درمان جلسه اول، به این معنی نیست که کل درمان ریشه دندان شما تمام شده است. برای جلسه دوم و همچنین جلسه شروع درمان ترمیمی/پروتز (پرکردن/روکش) در اولین فرصت برنامه ریزی کنید. توصیه‌های بعد از درمان عصب کشی را اینجا بخوانید.

ایمپلنت و عصب کشی در مقایسه با هم از نظر زمانی چه گونه‌اند؟
درمان مجدد ریشه و درمان‌های متعاقب آن (پر کردن، روکش و …) در‌‌نهایت در بیشتر موارد زود‌تر از درمان ایمپلنت به نتیجه (دندان دار شدن شما) می‌رسد. البته هرکدام از این درمان‌ها، جای خود رادارند و جایگزین هم نیستند؛ اما در برخی موارد بیمار ممکن است زمان حصول نتیجه یک درمان را در انتخاب طرح درمانش به‌عنوان یک فاکتور تأثیر دهد. ایمپلنت درمانی با موفقیت بسیار بالاست، ولی مدت‌زمان انتظار برای قرارگیری دندان در محل بی‌دندانی ممکن است طولانی‌تر از سایر درمان‌های رایج باشد. (آیا ایمپلنت جایگزین عصب کشی است؟ را اینجا بخوانید)

آیا تعداد جلسات عصب کشی روی هزینه تاثیر دارد؟
بالطبع زمانی که صرف انجام درمان می‌شود هزینه آن درمان را بالا می‌برد. ولی در کشور ما اغلب درمان‌های دندانپزشکی فارغ از تعداد جلسات محدوده هزینه مشخصی دارند. معمولا تعرفه‌ درمان‌ریشه توسط نظام پزشکی هر سال تعیین می‌شود و هزینه‌های متخصص درمان ریشه هم در محدوده خاصی است. میزان دشواری یک درمان بالطبع باعث می‌‌شود در تعرفه‌ها هم هزینه بیشتری برای آن درمان به خصوص مد نظر قرار گیرد. (در مورد هزینه‌های عصب کشی اینجا را بخوانید) دشواری یک درمان هم نسبت مستقیم با زمان صرف شده برای آن دارد. به همین دلیل درمان‌های با تعداد جلسات بیشتر منطقی است که هزینه بیشتری داشته باشند (هر چند که در بسیاری از موارد در کشور ما در عمل این اتفاق نمی‌افتد). در بسیاری از کشورهای دنیا درمان‌های چند جلسه‌ای پرداختی بیشتری از سوی بیماران یا شرکت‌های بیمه در بردارد. همچنین هزینه درمان ریشه در بیشتر کشور‌ها به دلیل دشواری و زمان‌بر بودن بیش از ایران است.

منبع:دندانه

 

دکتر علی مرسلی

[ویژه دندان‌پزشکان] یکی از مشکلات رایج برخی ازهمکاران دندانپزشک، تصمیم گیری در مورد نیاز یا عدم نیاز به پروفیلاکسی آنتی بیوتیک در بیماران با مشکلات قلبی است. این تصمیم‌گیری گاهی با شبهاتی همراه است و دندانپزشک دچار تردید می‌شود که آیا پروفیلاکسی برای یک مراجع نیاز است یا خیر و اگر نیاز است چه طور باید اعمال شود.

بیماری‌های قلبی
با افزایش سن جمعیت کشور ما شیوع بیماری‌های مربوط به قلب و عروق افزایش چشمگیری پیدا می‌کند. به گفته دکتر فریدون نوحی رئیس انجمن قلب ایران، بیماری‌های مربوط به قلب و عروق از مهم‌ترین و شایع‌ترین علل مرگ و میر در جهان است و بیماری‌های قلبی و عروقی دارای هزینه‌های درمان سنگینی است. ما دندانپزشکان از جمله افرادی هستیم که باید در مورد وضعیت سلامت عمومی مراجعین خود اطلاعات کافی داشته باشیم. بیماران قلبی از جمله مراجعینی هستند که کار دندانپزشکی برای آن‌ها ممکن است نیازمند ملاحظاتی باشد. یکی از این ملاحظات مربوط استفاده از انواع بی‌حس کننده‌های موضعی حاوی آدرنالین است که موضوع صحبت ما نیست. ملاحظات دیگر در مورد بیماران لزوم یا عدم نیاز به استفاده از پروفیلاکسی آنتی‌بیوتیک در جهت پیشگیری از اندوکاردیت باکتریال می‌باشد.

اندوکاردیت چیست؟
اندوکاردیت در واقع التهاب لایه داخلی قلب است که دریچه‌های قلبی را در بر می‌گیرد. اندوکاردیت بیشتر با مستقرشدن باکتری‌ها (و به ندرت قارچ‌ها) روی دیواره دریچه‌های قلبی و ایجاد عفونت و التهاب در این نواحی، ایجاد می‌گردد. منشأ این میکروارگانیسم‌ها، خون می‌باشد (باکتریمی). ولی در افراد سالم به ندرت ممکن است که اندوکاردیت در اثر باکتریمی ایجاد شود.
اندوکاردیت چه عواقبی در پی دارد؟

اندوکاردیت در ‌‌نهایت باعث کاهش عملکرد قلب می‌شود. اگر به موقع تشخیص داده شود درمان می‌شود ولی اغلب چون تشخیص زودهنگام نیست، می‌تواند به نارسایی احتقانی قلبی و مرگ بیانجامد. در ضمن لخته‌های خونی که در اثر اندوکاردیت ایجاد می‌شود می‌تواند در نواحی دیگر موجب آمبولی، لخته و حتی سکته مغزی بشود.

در چه گروهی از بیماران قلبی پروفیلاکسی آنتی‌بیوتیک مورد نیاز است؟
برخی از همکاران ما ممکن است به محض شنیدن عنوان بیماری قلبی از زبان بیمارانشان، سریع به سراغ پروفیلاکسی آنتی‌بیوتیک می‌روند؛ اما حقیقت این است که تعداد بسیار اندکی از مشکلات قلبی نیاز به چنین تدابیری دارد. امروزه حتی تردیدهایی در مورد کارآمد بودن و مورد نیاز بودن پروفیلاکسی آنتی‌بیوتیک برای بیماران با اندیکاسیون پروفیلاکسی سابق هم مطرح شده است.
تجویز بی‌رویه آنتی‌بیوتیک مقاومت باکتریال ایجاد می‌کند و برای جامعه بشری مضراست. وظیفه پزشکی-انسانی ماست که از مقاومت باکتریایی با تجویز صحیح آنتی‌بیوتیک‌ها خودداری کنیم.
اما مواردی وجود دارند که طبق آخرین دستورالعمل انجمن قلب امریکا، نیاز به تجویز پروفیلاکسیک آنتی‌بیوتیک وجود دارد که شامل این موارد هستند:
حضور دریچه مصنوعی قلب، سابقه قبلی اندوکاردیت باکتریال، پیوند قلب یا پیوند دریچه قلب، حضور بیماری مادرزادی قلبی
نیاز به پروفیلاکسی آنتی‌بیوتیک و نحوه اعمال آن را متخصص قلب و عروق تعیین می‌کند. ما به عنوان دندانپزشک در این موارد تابع نظرات متخصص قلب هستیم؛ اما در بعضی موارد، به ندرت برخی از متخصصین قلب قدیمی ممکن است رژیم‌های پروفیلاکسی منسوخ را تجویز کنند یا برای مواردی که از نظر رفرنس‌های ما نیاز به پروفیلاکسی ندارند (مانند آنژیوگرافی) پروفیلاکسی تجویز شود که در این صورت، این نکات با بیمار مطرح می‌شود ولی تاکید می‌کنیم که مسئول سلامت قلبی-عروقی بیمار فرد دیگری است و علاقلانه است که حتماً نظر متخصص قلب درخواست و اعمال شود.

رژیم مناسب پروفیلاکسی آنتی‌بیوتیک چگونه است؟
– برای بیماران عادی که منعی در مصرف نوع خاصی از آنتی‌بیوتیک‌ها (مانند حساسیت به پنی‌سیلین و …) ندارند، ۲ گرم آموکسی‌سیلین (چهار عدد کپسول آموکسی‌سیلین ۵۰۰ گرمی) یک ساعت قبل از شروع درمان، پروفیلاکسی مصوب انجمن قلب امریکا می‌باشد. نکته مهم این است که برای بسیاری از بیماران قابل قبول نیست که چهار کپسول را همزمان بخورند، باید روی نحوه مصرف دارو توسط دندانپزشک تاکید شود.
– در بیمارانی که نمی‌توانند داروی خوراکی بخورند در عین حال حساسیت به آنتی بیوتیک (خانواده پنی‌سیلین) هم ندارند، آمپی‌سیلین (۲ گرم) و سفازولین یا سفتریاکسیون (۱ گرم) به صورت تزریق داخل عضلانی یا داخل وریدی استفاده می‌شود.
– در بیمارانی که به پنی‌سیلین حساسیت دارند در صورتی که می‌توانند دارو را به صورت خوراکی مصرف کنند، کلیندامایسین (۶۰۰ میلی‌گرم)، آزیترومایسین یا کلاریترومایسین (۵۰۰ میلی گرم) می‌شود تجویز کرد. در برخی رژیم‌های پروفیلاکسی، سفالکسین (۲ گرم) هم برای این بیماران ذکر شده است، اما در بیمارانی که به خانواده پنی‌سیلین حساسیت نشان می‌دهند، مصرف این خانواده سفالوسپورین‌ها باید با احتیاط زیادی صورت گیرد.
– در بیمارانی که هم حساسیت به پنی‌سیلین دارند و هم داروی خوراکی مصرف می‌کنند، کلیندامایسین (۶۰۰ میلی گرم) گزینه انتخابی است که تجویز دارو می‌تواند داخل عضلانی یا داخل وریدی باشد.
– در کودکان بر حسب وزن کودک، دوز تجویزی هر کدام از این دارو‌ها تعیین می‌شود.

آیا در عصب کشی دندان پروفیلاکسی آنتی‌بیوتیک نیاز است؟
در همه اعمال دندانپزشکی پروفیلاکسی برای بیماران نیازمند به آن نیاز نیست. در اعمال دندانپزشکی که همراه با دستکاری بافت لثه یا پری‌آپیکال می‌باشد – یعنی احتمال باکتریمی وجود دارد- پروفیلاکسی مورد نیاز است. در پروسه درمان ریشه احتمال باکتریمی بالا نیست ولی وجود دارد. بستن کلامپ رابردم روی لثه، آماده سازی ورای طول کارکرد ریشه و تزریق مخصوصاً تزریق بلاک می‌تواند باکتریمی ایجاد کند. نبستن رابردم هم باکتریمی را تسهیل می‌کند؛ بنابراین انجام پروفیلاکسی با توجه به پتانسیل باکتریمی در اندو وجود دارد، برای مواردی که اندیکاسیون دارد، غیرمنطقی نیست.

پروفیلاکسی فقط مربوط به بیماران قلبی نیست!
پروفیلاکسی آنتی بیوتیک ممکن است که برای سایر بیماری‌ها و نقایص سلامتی هم اندیکاسیون داشته باشد. مثلاً در بیمارانی که اخیراً مفصل تعویض کرده‌اند، در بیماران با نقص ایمنی و… هم ممکن است بنا بر تشخیص پزشک معالجشان نیاز به پروفیلاکسی آنتی‌بیوتیک باشد.

منبع:دندانه

 

دندان‌های مرده چگونه سفید بخت می‌شوند؟

دندان‌ها پس از درمان‌ریشه ممکن است دچار تغییر رنگ شوند. شایع‌ترین و شدید‌ترین علت این تغییر رنگ حذف ناقص و باقی ماندن مواد پرکننده در اتاقک پالپی است که موجب تیره شدن رنگ دندان می‌شود. عامل اصلی تغییر رنگ، باقی ماندن سیلر چه از نوع ZOE و چه از نوع پلاستیک‌هاست.

پیش‌آگهی سفید کردن دندان در چنین مواردی به اجزای تشکیل دهنده سیلر بستگی دارد. سیلرهای حاوی ترکیبات فلزی به خوبی سفید نمی‌شوند و به مرور زمان عود می‌کنند. از این اتفاق می‌توان با حذف کامل مواد پرکننده تا سطح سرویکال مارجین لثه، هنگام درمان‌ریشه دندان، جلوگیری کرد.
باقی ماندن بافت پالپ در شاخک‌های پالپی تاج دندان نیز ممکن است موجب تغییر رنگ تدریجی دندان شود. شاخک‌های پالپی باید حین تهیه حفره دسترسی، کاملا باز شوند تا بقایای پالپ حذف و از به‌دام افتادن سیلر در آن‌ها جلوگیری شود.

مواد سفیدکننده
مواد شیمیایی سفیدکننده به صورت عامل اکسیدکننده عمل می‌کنند. شایع‌ترین نوع این مواد محلول‌های هیدروژن پراکسید، با قدرت‌های مختلف، پربورات سدیم و کارباماید پراکساید هستند. هیدروژن پراکساید و کارباماید پراکساید، بیشتر برای سفید کردن خارجی و پربورات سدیم برای سفید کردن داخلی کاربرد دارد، چرا که در مقایسه با دو مورد قبلی آسان‌تر کنترل شده و کم‌خطر‌تر است.

موارد تجویز و عدم تجویز
سفید کردن داخلی در موارد زیر تجویز می‌شود: تغییر رنگی که منشاء آن اتاقک پالپ باشد، تغییر رنگ عاج و تغییر رنگ‌هایی که با سفید کردن خارجی بهبود نیابد. تغییر رنگ‌های سطحی می‌نا، نواقص تشکیل می‌نا، از دست رفتن عاج زیاد، حضور پوسیدگی و ترمیم کامپوزیت‌ تغییر رنگ داده از موارد عدم تجویز سفید کردن داخلی است. دندان با سابقه ضربه یا سن کم، گزینه مناسبی برای سفید کردن داخلی نیستند، چرا که ممکن است در آینده دچار تحلیل خارجی شوند.

سفید کردن گام‌به‌گام دندان
روش سفید کردن گام‌ به ‌گام دندان (walking bleach) یکی از روش‌های سفید کردن داخلی دندان است که جدا از اینکه به اندازه سایر روش‌های بلیچینگ، مانند روش ترموکاتالیک (قرار دادن ماده اکسیدکننده و استفاده از گرما) موثر است، به دلیل خطر کمتر و زمان کوتاه‌تر حضور بیمار در مطب، بر سایر روش‌ها ترجیح دارد.
در روش گام ‌به ‌گام به ترتیب زیر عمل می‌کنیم:
پیش از شروع درمان، برای بیمار علت تغییر رنگ دندان، مراحل درمان و نتیجه قابل انتظار و احتمال برگشت تغییر رنگ دندان در آینده را توضیح دهید تا برداشت روشنی از درمان و نتیجه آن داشته باشد.
وضعیت بافت پری‌اپیکال و کیفیت درمان ریشه را در عکس رادیوگرافیک بررسی کنید. درمان نامناسب قبلی یا پرکردگی ریشه مشکوک نیازمند درمان ریشه مجدد پیش از سفید کردن است.
رنگ اولیه دندان را با یک راهنمای رنگ ارزیابی کنید و در صورت امکان از دندان در شروع درمان و حین آن عکاسی کنید تا معیاری برای شما و بیمار در برای مقایسه‌های بعدی موجود باشد.
دندان باید توسط رابردم ایزوله شود. کاربرد وج در ناحیه بین دندانی ممکن است ایزولاسیون بهتری فراهم کند.
ترمیم‌های موجود در مسیر حفره دسترسی را خارج کنید. تصحیح شکل حفره دسترسی و حذف تمام مواد پرکردگی قبلی از اتاقک پالپ، مهم‌ترین مرحله در روند سفید کردن دندان است.
خالی کردن اتاقک پالپی که به طور کامل توسط کامپوزیت پر شده‌گاه بسیار مشکل است، چراکه این مواد در برابر تراش توسط فرز مقاوم‌اند و رنگ آن‌ها اغلب از عاج قابل تفکیک نیست. توجه کنید که تمام کامپوزیت باید حذف شود تا مواد سفید کننده اجازه تماس و نفوذ به عاج را بیابند. جهت جلوگیری از تراش عاج سالم، حذف مواد ترمیمی باید با دقت انجام شود.
یک لایه نازک از عاج تغییر رنگ یافته را با یک فرز روند با هندپیس دور کم از سطح فاسیال اتاقک پالپی بردارید. به‌این ترتیب بیشتر تغییر رنگ (که روی سطح پالپال تجمع می‌کند) حذف خواهد شد و توبول‌های عاجی جهت نفود بهتر مواد سفید کننده باز می‌شوند. البته انجام این مرحله تنها در تغییر رنگ ناشی از ترکیبات فلزی باشد یا عدم دست‌یابی به نتیجه مطلوب پس از دومین یا سومین جلسه درمان، توصیه می‌شود.
گوتاپرکا و سیلر داخل اتاقک پالپی باید تا سطح زیر مارجین لثه حذف شوند. برای این منظور می‌توانید از حلال‌هایی نظیر کلروفرم یا گزیلول، استفاده کنید.
برای کاهش احتمال ریزنشت ماده اکسید کننده به داخل کانال باید یک لایه سمان مانند پلی‌کربوکسیلات، زینک فسفات، گلاس‌آینومر یا کویت، با ضخامت حداقل ۲میلی‌م‌تر روی ماده پرکننده ریشه قرار دهید.
اچ‌کردن عاج از داخل به وسیله قرار دادن اسید فسفریک یا اسیدهای دیگر در اتاقک پالپی، جهت حذف لایه اسمیر و بازکردن توبول‌ها، اجازه نفوذ بهتر به اکسیدکننده‌ها را نخواهد داد. کاربرد مواد شیمیایی قلیایی در اتاقک پالپی مجاز نیست، چرا که موجب تحریک پری‌دونتال لیگامنت شده یا ممکن است باعث تحلیل خارجی ریشه شود.
خمیر بلیچینگ را از طریق مخلوط کردن سدیم پربورات و یک ماده خنثی نظیر آب، سالین یا محلول بی‌حسی با قوام مشابه ماسه مرطوب، تهیه کنید. با یک وسیله پلاستیکی، خمیر را داخل اتاقک پالپ متراکم کنید. مایع اضافه را با فشردن پنبه روی آن بگیرید. این عمل باعث فشرده شدن و فرستادن خمیر به داخل فرورفتگی‌ها نیز می‌شود.
اضافه خمیر اکسیدکننده را بگیرید و حفره دندان را با ماده سختی مانند کویت با ضخامت حداقل سه میلی متر پانسمان کنید. بیمار باید توجیه شود که ماده سفیدکننده به آرامی عمل می‌کند و سفید شدن دندان ممکن است تا دو هفته یا بیشتر مشخص نشود.
مراجعه بعدی بیمار باید دو تا شش هفته بعد باشد. جلسات سوم و چهارم نیز به همین ترتیب تکرار می‌شود.
۱۲) ترمیم نهایی دندان نباید‌ بلافاصله پس از اتمام عمل بلیچینگ انجام شود، چون مواد اکسیدکننده باقی‌مانده روی قدرت اتصال کامپوزیت به دندان اثر می‌گذارند.

عوارض سفید کردن داخلی دندان
کاربرد مواد شیمیایی و روش‌های سفید کردن ممکن است موجب تحلیل خارجی ریشه شود. مواد اکسیدکننده، مخصوصا پراکسید هیدروژن ۳۰ درصد، از طریق نواقص CEJ و انتشار از توبول‌های عاجی، به پریودنشیم می‌رسند و موجب نکروز سمنتوم، التهاب PDL و تحلیل ریشه می‌شوند. سابقه ضربه به دندان و سن پایین عوامل مستعد کننده تحلیل خارجی هستند، تا آنجا که به عنوان موارد عدم کاربرد بلیچینگ داخلی مطرح می‌شوند. شکستگی تاج، به دلیل خشک شدن مینا و عاج و سوختگی شیمیایی لثه از عوارض دیگر سفید کردن داخلی دندان‌ها هستند.

منبع:دندانه

 

عصب کشی یا به عبارت صحیح‌تر درمان ریشه دندان، یک درمان رایج برای خلاصی از درد دندان و حفظ دندان‌ها می‌باشد. البته مراجعین دندانپزشکی، عقاید متفاوتی در مورد درمان ریشه دارند و بیشتر ذهنیت آن‌ها را، شایعات و صحبت‌های اطرافیان و دوستان شکل می‌دهد. حقیقت این است بسیاری از مواردی که شما در مورد درمان ریشه شنیده‌اید و شما را هنگام مراجعه به دندانپزشک از انجام آن به وحشت می‌اندازد، صحت ندارند و ماهیت درمان ریشه متفاوت از بسیاری از شایعاتی است که در مورد آن‌ها شنیده‌اید. در این مطلب به چند شایعه که در مورد عصب کشی شنیده‌اید پاسخ می‌دهیم.

عصب کشی دردناک است!
معروف‌ترین شایعه در مورد عصب کشی به درد آن مربوط می‌شود. امروزه با وجود بی‌حسی موضعی و تکنولوژی‌های جدیدی که زمان انجام درمان ریشه را کاهش داده‌اند، پروسه درمان عصب کشی دیگر دردناک نیست. تمامی مراحل تحت بی‌حسی موضعی و حتی در برخی کشور‌ها آرامبخشی هوشیارانه انجام می‌شود و شما روی یونیت (صندلی) دندانپزشکی دردی را احساس نمی‌کنید. عصب کشی ترسی ندارد! شعار ما این است که عصب کشی غیر از هزینه دردی ندارد و در مقایسه با چیزی که عاید شما می‌کند (رفع درد و انکان حفظ دندانتان) واقعا درمان مفید، بی‌عارضه و حتی ارزانی است. برای اینکه در مورد حل مشکل ترس خود از عصب کشی و دندانپزشکی گامی بردارید می‌توانید به قسمت «چطور بر ترس از مراجعه به دندانپزشک غلبه کنیم» در اینجا مراجعه کنید و مطالب مفصلی در این مورد بخوانید.

عصب کشی باعث بیماری می‌شود!
اساس شایعه بیماری‌زا بودن درمان‌های ریشه حفظ کننده دندان، حدود صد سال پیش برای اولین بار مطرح شد وبه کشیده شدن دندان‌های زیادی منجر شد. بعد از آن هم غلط بودن این فرضیه به اثبات رسید. نظریه دکتر پرایس (ِDr. Price) با مطالعاتی که بعد‌ها صورت گرفت از بنیه رد شد و حتی جاما در یک مطالعه، اساس روش تحقیق او را مردود دانست! (مطالعه جاما را در رد نظریات دکتر پرایس در اینجا بخوانید) امروزه اما دوباره شایعه بیماری‌زا بودن عصب‌کشی این بار در مقیاس وسیع در فضای مجازی منتشر می‌شود و نکته جالب اینکه برخی دندانپزشکان به نام دندانپزشمان بیولوژیک یا هولیستیک هم آن را تبلیغ می‌کنند. برای مثال ادعا می‌شود که عصب کشی سرطان‌زاست. چرا که ۹۷ درصد کسانی که به سرطان مبتلا می‌شوند، سابقه عصب کشی دندانشان را داشته‌اند! این ادعا درست مثل این است که ادعا کنیم ۱۰۰ درصد کسانی که به سرطان مبتلا شده‌اند، فوتبال تماشا می‌کردند پس تماشای فوتبال عامل اصلی سرطان است! واضح است که تعدادی زیادی از مردم برای حفظ دندانشان مبادرت به درمان عصب کشی می‌کنند و تعداد زیادی از مردم هم فوتبال تماشا می‌کنند. از میان این افراد متاسفانه عده‌ای هم به سرطان ممکن است مبتلا شوند و تماشای فوتبال یا عصب کشی ربطی به ایجاد سرطان ندارد. کما اینکه حتی حضور یک نفر که تمام دندان‌های خود را در جوانی کشیده است و بعد در کهنسالی به سرطان مبتلا گشته است این فرضیه را رد می‌کند. بسیاری از علل ایجاد سرطان‌ها کشف شده‌اند و دانشمندان در حال تحقیق برای یافتن علت‌های دیگر سرطان هستند. در هیچ کدام از این یافته‌ها تا به حال عصب کشی و یا حتی دندان، عامل ایجاد سرطان ذکر نشده است. تشویق مردم به کشیدن دندان‌ها یک تجارت غیراخلاقی توسط افرادی است که اسم خود را دندانپزشک بیولوژیست گذاشته‌اند و با صدمه به سلامت مردم جیب‌های خود را پر می‌کنند. (مطلب» چرا دندانپزشکی هولیستیک کلاهبرداری است» را در اینجا بخوانید)

جایگزین عصب کشی دندان، ایمپلنت می‌باشد
درمان ایمپلنت درمان به نسبت نوظهوری است که می‌تواند با موفقیت بالا، دندان‌هایی که شما ندارید را جایگزین کند. اما این درمان به‌هیچ‌وجه جایگزین درمان ریشه نیست! جایگزین قلمداد کردن ایمپلنت به جای درمان ریشه درست مثل این است که شما زانویتان در اثر ضربه دچار جراحت شود ولی به جای مداوا، سریع یک زانوی مصنوعی جایگزین آن کنید! بدیهی است که این نوع درمان منطقی نیست. در مورد ایمپلنت همین قدر بهتر است بدانیم که موفقیت آماری درمان ایمپلنت و عصب کشی تا به امروز تقریباً معادل هم بوده است با این تفاوت که درمان ریشه درمانی به مراتب قدیمی تراستو تعداد بسیار بیشتری از آن نسبت به ایمپلنت انجام شده است و همه دندانپزشکان روزمره آن را انجام می‌دهند، بنابراین نتایج مربوط به موفقیت آن در طولانی مدت قابل استناد است. ایمپلنت یک درمان عالی برای جایگزینی دندان‌های ازدست‌رفته است که با عصب کشی و یا سایر درمان‌های پرکردن و روکش و … قادر به نگهداری آن‌ها نیستیم و نه جایگزین عصب کشی.

می‌توانیم عصب کشی نکنیم
مراجعینی داریم که از ما می‌خواهند دندانشان را عصب کشی (درمان ریشه) نکنیم یا با روش دیگری درمان کنیم. حقیقت این است که درمان ریشه دندان درمان آلترناتیو یا جایگزین ندارد. اگر دندانی به اصطلاح به عصب برسد (نیاز به درمان ریشه داشته باشد) تنها درمان جایگزین با علم حاضر غیر از درمان ریشه، کشیدن دندان است. عصب کشی هم درمانی صفر – یک می‌باشد؛ یعنی یک دندان یا عصب کشی می‌شود و یا نمی‌شود و این طور نیست که یک ریشه یا یک کانال درمان شود و دیگری درمان نشود.

کشیدن دندان راحت‌تر از عصب کشی است!
باور غلطی در میان قدیمی‌ها وجود دارد که دندان پوسیده را باید کشید! البته خوشبختانه امروزه دیگر نسل‌های تحصیل‌کرده جدید کمتر چنین عقایدی دارند ولی هرازگاهی با مراجعینی مواجه می‌شویم که به دلیل ترس از عصب کشی یا به دلیل هزینه‌های درمان نگهداری دندان خواهان کشیدن دندان خود هستند. درحالی‌که در مورد ترس، باید خاطرنشان کنیم که کشیدن دندان به‌مراتب درمان خشن‌تر و ناملایم‌تری بوده و با تروما و خونریزی ممکن است همراه باشد. درحالی‌که درمان ریشه آسیبی در این مقیاس به‌هیچ‌وجه ندارد. در مورد هزینه‌ها هم مراجعین ما باید بدانند که در بلندمدت هم هزینه بی‌دندانی و هم هزینه جایگزینی دندان‌های ازدست‌رفته بسیار بیشتر از درمان ریشه و حفظ دندان‌هاست. ازاین‌رو است که دندانپزشکان همیشه بیماران خود را به نگهداری دندان‌های خود ولو با درمان‌های پیچیده، تشویق می‌کنند. ما باید برای سلامتی خود هزینه کنیم، چون سلامتی باارزش‌ترین هدیه‌ای است که از آغاز تولدمان به ما اهدا می‌شود.

منبع:دندانه

 

گاهی برخی از مراجعین دندان‌پزشکی اظهار می‌کنند که دندانشان آبسه (abscess) کرده است. مراجعین دندان‌پزشکی، تقریباً هر نوع تورمی را که داخل دهان خود احساس کنند abscess می‌نامند. حتی بیماران به‌اشتباه تورمی التهابی که بعد از عصب‌کشی، جراحی‌های دندان و لثه و یا کشیدن دندان اتفاق می‌افتد را آبسه می‌نامند. در اینجا می‌خواهیم به این سؤال پاسخ بدهیم که آبسه دندانی چیست، چه علتی دارد و راه‌های درمان آبسه دندانی چیست؟

آبسه چیست؟
هر نوع تجمع چرک و عفونت که توسط بافت بدن محصورشده باشد را آبسه (abscess) می‌گویند. در آبسه‌های دندانی، علت آبسه یک دندان عفونی یا یک ناحیه عفونی با دندان قبلی عفونی است. بنابراین علت آبسه عفونت می‌باشد ولی خود این قضیه به این معنی نیست که در داخل abscess عامل عفونت هم حضورداشته باشد. عامل آبسه‌های دندانی اغلب در خارج از آبسه می‌باشد و بیشتر آن‌ها باکتری‌ها هستند.

علت آبسه دندانی چیست؟
علت اصلی abscessدندانی پوسیدگی دندان‌ها هستند یعنی میکروب‌ها علت اصلی می‌باشند.. معمولاً در تمام آبسه‌ها منشأ مشکل به دندان‌ها بر می‌گردد. در بیشتر موارد هم منشأ abscess «ریشه» دندان‌ها می‌باشد. بنابراین درمان آن هم با درمان دندان یا کشیدن دندان و حذف علت صورت می‌گیرد.

بیماری‌های لثه، ضربه‌ها و صدمات وارد شده به دندان، کشیدن دندان و جراحی ایمپلنت هم می‌تواند abscessدر دهان ایجاد کند که بستگی به علت، هرکدام ممکن است درمان‌های خاص خود را داشته باشند.

آیا وقتی آبسه داریم نمی‌توانیم دندانمان را درمان کنیم و باید منتظر باشیم که آبسه از بین برود؟
گفتیم که منشأ علت abscess تقریباً در تمام موارد، دندانی است. بنابراین تا زمانی که دندان درمان نشود، abscess درمان قطعی نخواهد شد. ولی گاهی حضور خود آبسه یا خطرات و علائمی که ایجاد می‌کند (مانند تب) باعث می‌شود که رفع این علائم در اولویت دندان‌پزشک قرار بگیرند. به‌علاوه گاهی بی‌حسی دندان و کنترل درمان در حضور تورم abscessدشوار است. ازاین‌رو است که گاهی ممکن است تجویز آنتی‌بیوتیک، قبل، همزمان یا بعد از درمان صورت بگیرد. ولی در افراد با سطح ایمنی عادی و فقدان علائمی مانند تب و بی‌حالی و … به‌ندرت ممکن است که نیاز به تجویز آنتی‌بیوتیک باشد و درمان‌های قطعی دندان‌پزشکی برای درمان کفایت می‌کند. بنابراین درمان قطعیabscess دندانی، درمان دندان‌پزشکی است و نه استفاده از دارو. (درباره آنتی‌بیوتیک‌های اندو اینجا بخوانید.)

آبسه می‌تواند خطرناک باشد؟
آبسه دندانی در نوع خود در آغاز خطر جانی ندارد. ولی می‌تواند تبدیل به یک خطر شود و حتی سلامتی شمارا تهدید کند. abscess دندانی چند سرنوشت می‌تواند داشته باشد. در یک حالت وقتی abscess به فضاهای فک و صورت شما گسترش پیدا کند و حتی می‌تواند تنفس را مختل کند. در حالت خطرناک دیگر، گسترش آن در فضا‌ها به ترومبوز سینوس کاورنوس و حتی مرگ می‌تواند منجر شود. در حالت‌های دیگر گسترش عفونت متعاقبabscess می‌تواند به حضور عفونت در خون (سپتی سمی)، مننژیت و … منجر شود. abscessدندانی از جمله مواردی است که ممکن است اورژانس بستری شدن در بیمارستان برای بیمار ایجاد کند. اما تمام این موارد خطرناکی که اشاره شد، در موارد بسیار پیشرفته عفونت‌های دندانی هم بسیار نادر بوده و در افراد با ایمنی نرمال به‌ندرت ممکن است مشاهده شوند. بنابراین علیرغم اینکه باید حتماً در صورت بروز abscess دندانی، در اسرع وقت مبادرت به درمان کنید، از بابت خطرات جانی نگران نباشید.

آبسه‌ها ممکن است حاد باشند و درد زیادی ایجاد کنند. از طرف دیگر آبسه می‌تواند مسیری مزمن را طی کند. به این صورت که چرک محصورشده در استخوان، مسیری رو به خارج شدن پیدا می‌کند. خروجی این مسیر می‌تواند روی پوست صورت و یا داخل دهان باشد و به‌صورت جوشی که از آن چرک خارج می‌شود خود را نشان دهد. به این مسیر خروج چرک در اصطلاح عمومی مسیر سینوس می‌گویند (هرچند که اصطلاح علمی دقیقی نیست). در شرایط حضور مسیر تخلیه، اغلب برخلاف آبسه‌های حاد، درد زیادی وجود ندارد.

فرق کیست و آبسه چیست؟
بسیاری از بیماران فرق کیست و آبسه را نمی‌دانند و آن‌ها را باهم اشتباه می‌گیرند. از طرف دیگر بسیاری از دندان‌پزشکان هم از توضیح واضح تفاوت طبقه‌بندی کیست و abscess و ارتباط این دو باهم ناتوان‌اند. بیماران همیشه این سؤال رادارند که آیا کیست وabscess یکی هستند و اگر خیر آیاabscess می‌تواند منجر به کیست شود یا خیر.

کیست و abscess هر دو، توده‌ای از بافت خوش خی‌ام هستند که با مایع یا چرک پرشده‌اند. اما کیست و آبسه دو مقوله کاملاً جدا از هم هستند. آبسه یک تعریف کلینیکی دارد که به تورم، حضور چرک و علت عفونی وابسته است. اما کیست تعریف کلینیکی مشخص ندارد و یک یافته میکروسکوپی محسوب می‌شود. یعنی با معاینه، مشاهده و حتی عکس‌های رادیوگرافی معمول، قطعیتی در مورد حضور کیست وجود ندارد و بعد از خارج کردن و زیر میکروسکوپ پاتولوژیست در مورد آن اظهارنظر می‌کند. کیست‌ها برخلاف abscess شایع نیستند ولی متأسفانه به‌اشتباه عبارت «کیست دندانی» زیاد توسط بیماران و حتی دندان‌پزشکان استفاده می‌شود. درحالی‌که بیشتر مواقعی که اصطلاح کیست استفاده می‌شود، کیست واقعی وجود ندارد!

abscess می‌توانند منجر به ایجاد کیست بشوند ولی باز این قضیه شایع نیست.

abscess چه طور درمان می‌شود؟
درمان اصلی abscessدندانی، رفع علت آبسه است. این علت اغلب یک (یا چند) دندان عفونی‌شده است. درمان عفونت دندانی با درمان کانال‌های ریشه دندان یا خارج کردن دندان صورت می‌گیرد. در کنار درمان دندان، درمان‌های کمکی هم در مواردی ممکن است در نظر گرفته شود. مانند درناژ abscess (ایجاد مسیری رو به بیرون که چرک آبسه خارج شود) یا استفاده از آنتی‌بیوتیک‌ها برحسب نیاز و تشخیص دندان‌پزشک.

آیا تورم و درد بعد از عصب‌کشیabscess عفونی است؟
بعد از عصب‌کشی ممکن است تورم و درد شدید داشته باشید. حالتی مانندabscess عفونی که بیماران را نگران می‌کند که نکند دچار عفونت خطرناکی شده‌اند. این تورم‌ها در بیشتر موارد علت التهابی دارند و نه عفونی. نگرانی در مورد آن‌ها بی‌مورد است چون علت عفونت (دندان) درمان شده است زمانی که بعد از درمان عصب‌کشی با تورم و درد غیرمنتشر بدون تب، بی‌حالی و علایمی مانند سرماخوردگی مواجهیم، آبسه عفونی وجود ندارد و نیاز به نگرانی در مورد خطراتabscess وجود ندارد.

abscess باعث لقی دندان می‌شود؟
در مواردی ممکن است که لقی دندان هم ایجاد شود که بعد از درمان دندان بهبودی حاصل شده و معمولا لقی برطرف می‌شود و نباید در این مورد خیلی نگران بود.

منبع:دندانه

 

فیلمساز استرالیایی بر مبنای فرضیه‌های منسوخ شده، فیلمی در راستای روت‌کانال‌گریزی ساخت

یک فیلمساز استرالیایی، با ساخت یک فیلم مستند، بیماران را نسبت به درمان‌های ریشه دندان دچار ترس و اضطراب کرده است.
به گزارش گاردین، فریزر بیلی (Frazer Bailey) در این فیلم که نام آن را «Root Cause» گذاشته است، سالیان متمادی تلاش برای پیدا کردن دلیل خستگی مزمن، عصبانیت و افسردگی خود را نمایش می‌دهد. او انواع و اقسام درمان‌ها از جمله دارودرمانی افسردگی، هیپنوتیزم، متعادل کردن چاکراها۱و شربت‌های پاک‌سازی کننده را امتحان می‌کند و حتی ادرار خود را می‌خورد، اما در نهایت با کمک دندان‌پزشکان به این نتیجه می‌رسد که ریشه کسالت‌هایش، روت کانالی است که در دوران جوانی برای نگه‌داشتن یک دندان آسیب دیده انجام داده است.
این فیلم ۷۲ دقیقه‌ای، ادعاهای عجیب و غریبی دارد. در آن گفته می‌شود که چگونه بیماری‌های قلبی، سرطان و تعدادی دیگر از بیماری‌های سخت از عفونت‌هایی که بدون داشتن هیچ علامتی در ریشه دندان‌ها یا فضای باقی‌مانده پس از کشیدن دندان عقل باقی می‌مانند ناشی می‌شوند. این فیلم مدعی می‌شود باکتری‌ها و مواد سمی در فک باقی می‌مانند و آن را فاسد می‌کنند. این عفونت به سایر ارگان‌های بدن در طول خطوط مریدین (عبارتی مربوط به طب سنتی چین که به گستره ارگان‌های حیاتی بدن اشاره دارد) سرایت می‌کند و باعث سرطان و بیماری‌های دیگر می‌شود.
از جمله ادعاهای مناقشه‌برانگیز این فیلم، این است که ۹۸ درصد زنانی که روت‌کانال می‌کنند، در همان نیم‌تنه خود دچار سرطان سینه می‌شوند.

نگرانی انجمن‌های دندان‌پزشکی آمریکایی از روت‌کانال‌گریزی بیماران
فیلم Root Cause پاییز سال ۲۰۱۸ برای اولین بار در پلتفرم‌های نمایش فیلم مانند آمازون، ویمئو و اپل به نمایش درآمد و آن زمان توجه زیادی را به خود جلب نکرد، اما پس از اینکه اوایل سال ۲۰۱۹ شبکه نتفلیکس آن را بارگذاری کرد، افزایش نگرانی در بیماران و سؤال‌هایی که روز به روز در این رابطه بیشتر می‌شد، باعث شد انجمن دندان‌پزشکی آمریکا (ADA)، انجمن اندودونتیست‌های آمریکا (AAE) و انجمن تحقیقات دندانی آمریکا (AADR) ماه گذشته در نامه‌ای خصوصی، به کمپانی‌هایی که این فیلم را به صورت آنلاین به نمایش گذاشته‌اند، هشدار دهند که ادامه این کار سبب بروز آسیب‌های اجتماعی می‌شود.
در این نامه آمده است: «فرضیه‌ای که این فیلم‌نامه بر اساس آن نوشته شده، به دهه ۱۹۲۰ بر می‌گردد که بعدها به دلیل کنترل نشدن شرایط آزمایش‌های انجام شده و محیط غیراستریل، رد شد. بنابراین چرا باید اطلاعات غیر واقعی به نمایش دربیاید؟»

فیلمی که همچنان در حال نمایش است
دندان‌پزشکان خواستار حذف فیلم مناقشه برانگیز Root Cause از شبکه‌های نمایش آنلاین هستند و این در حالی است که چهار کمپانی که به نمایش آنلاین آن اقدام کرده‌اند، حتی به درخواست‌های مکرر برای انتشار کامنت و توضیح بر روی این فیلم پاسخ منفی داده‌اند.
دکتر جنیفر گیبس، مدیر بخش اندودنتیست دانشکده دندان‌پزشکی هاروارد می‌گوید: «من نمی‌دانم این کارگردان این اطلاعات را از کجا آورده است، اما به نظر نمی‌رسد آن‌ها بر اساس هیچ‌گونه شواهد علمی باشند.»
تحقیقاتی که جوامع آماری گستره‌ای دارند، می‌گویند افرادی که روت کانال کرده‌اند کمتر در معرض خطر مرگ بر اثر بیماری‌های قلبی و عروقی هستند. در ضمن اریک جاکوبز، مدیر ارشد بخش تحقیقات اپیدمیولوژی انجمن سرطان آمریکا، در ایمیلی به گاردین نوشته است که تحقیقات نشان می‌دهند افرادی که درمان‌های ریشه انجام می‌دهند کمتر در معرض ابتلا به تعداد خاصی از سرطان‌ها هستند و هیچ مطالعه‌ای نشان نمی‌دهد خطر بروز هیچ‌نوع سرطانی در آن‌ها بیشتر شود.
آنگونه که این فیلم مدعی می‌شود ایمن‌ترین راه برای درمان یک دندان آبسه کرده، کشیدن آن به جای روت کانال است که ممکن است سبب شود افراد بی‌جهت اقدام به کشیدن دندان‌هایشان کنند. این در حالی است که این کار بر روی ظاهر فرد و توانایی جویدن او تأثیر منفی می‌گذارد.

۱. چاکرا: در آیین هندو به مراکز انرژی در بدن انسان گفته می‌شود.تمرینات و تکنیک‌هایی که می‌تواند این مراکز را فعال کند متعدد و ویژه هستند و نیاز به کسب مهارت طی چند ماه تا چندین سال دارند. توانایی و قدرت‌های حاصل از فعال شدن انرژی چاکراها، کرامت یا سیدهی نامیده می‌شود و به معنای قدرت‌های روحی است.

منبع:دندانه

 

رادیوگرافی در تشخیص دندان‌پزشکی جایگاه مهمی دارد. امروزه بسیاری از درمان‌های دندان‌پزشکی بدون داشتن گرافی‌های با کیفیت ممکن نیست؛ بیماران اغلب در مورد عکس دندان خود کنجکاو هستند و مایلند از آن سر دربیاورند.این سؤال برای مراجعین دندان‌پزشکی بیشتر مواقع پیش می‌آید که دندان‌پزشکان در رادیوگرافی‌ها (عکس دندان) چه چیزی می‌بینند؟

پوسیدگی:
یکی از مهم‌ترین و معمول‌ترین کاربردهای رادیوگرافی، تشخیص پوسیدگی است. به‌خصوص در پوسیدگی‌های بین‌دندانی که با معاینات عادی ممکن است از چشمان دندان‌پزشک دور بمانند، رادیوگرافی‌های مناسب ابزار تشخیصی بسیار دقیق و مهمی هستند. برای تشخیص پوسیدگی‌ها ممکن است که رادیوگرافی‌های مختلف بنا به تشخیص دندان‌پزشک موردنیاز باشند. تفسیر وجود یا عدم وجود پوسیدگی هم امر دقیقی است و نیاز به مهارت و تجربهٔ بالایی دارد.

دیدن ضایعات عفونی و غیر عفونی استخوانی و کیست‌ها:
بیماران اغلب نگرانی‌های زیادی در مورد کیست‌های دندانی دارند ولی واقعیت این است که شیوع کیست‌های واقعی مربوط به دندان‌ها آن‌قدرها که موجب نگرانی شود بالا نیست. درتانی بسیاری از این موارد به درمان‌های موجود جواب می‌دهند. رادیوگرافی‌ها می‌توانند در تشخیص ضایعات دندانی و غیر دندانی فک و صورت در استخوان، عفونت‌ها، کیست‌ها و … کمک‌کننده باشند. بعضی از انواع پیشرفتهٔ رادیوگرافی می‌توانند حتی به‌طور دقیق کیست‌ها، عمق و گسترش آن‌ها را هم تشخیص دهند.

دندان‌های نهفته:
دندان‌های نهفته زیر لثه و استخوان در رادیوگرافی‌ها مشخص می‌شوند. با نظر دندان‌پزشک ممکن است که نیاز به خارج شدن این دندان‌ها وجود داشته. جراحی خارج کردن این دندان‌ها گاهی نیاز به رادیوگرافی‌های ساده یا پیشرفته سه‌بعدی دارد. عکس دندان یا گرافی شما این موارد را به دندانپزشک نشان خواهد داد.

بیماری‌های لثهٔ پیشرفته:
شدت و گسترش بیماری‌های لثه و اجزای دور دندان در رادیوگرافی‌ها می‌توانند تشخیص داده شوند. همچنین جرم‌های شدید بین‌دندانی و زیر لثه ممکن است در رادیوگرافی قابل‌رؤیت باشند. در قرارگیری ایمپلنت و ارزیابی موفقیت ایمپلنت‌های دندانی هم رادیوگرافی‌ها نقش مهمی ایفا می‌کنند.

شکستگی‌های استخوان و دندان‌ها:
در صدمات ضربه‌ای به استخوان‌های فک و صورت و دندان‌ها، رادیوگرافی می‌تواند کمک بزرگی باشد. چرا که بسیاری از شکستگی‌های فکین و دندان‌ها ممکن است که در انواع مختلف رادیوگرافی‌ها دیده شوند.

نیاز به درمان ریشه:
در درمان ریشه (همان عصب‌کشی) نیاز به رادیوگرافی وجود دارد. گرا که ریشه‌های دندان‌ها داخل استخوان فک‌ها قرار دارند؛ بنابراین کسب اطلاع در مورد شکل، تعداد، فرم و سایر مشخصات مربوط به ریشه‌ها و کانال‌های دندان‌ها، با استفاده از رادیوگرافی صورت می‌گیرد.

گرافی برای ارتودنسی:
در درمان‌های ارتودنسی نیاز به رادیوگرافی وجود دارد. بعضی از این رادیوگرافی‌ها به درد تشخیص وضعیت فک‌ها، دندان‌ها و تشخیص ناهنجاری‌های احتمالی فک و صورت می‌خورند. بعضی برای تشخیص مشکلات احتمالی دندانی قبل از شروع ارتودنسی هستند.

 

منبع:دندانه

 

انتخاب دما : ۱۲۱ درجه و ۱۳۴ درجه :

دمای بخار آب می باشد . در دمای ۱۲۱ درجه فشار ۱٫۲ بار و مدت زمان استریل ۱۵ تا ۲۰ دقیقه میباشد ودر دمای ۱۳۴ درجه فشار ۲٫۱  بار و مدت زمان ۳:۳۰ تا ۵ دقیقه برای استریل کافی می باشد .

دمای ۱۳۴ درجه معمولا ارجح تر است و البته باید وسایل مورد نظر بتوانند این دما را تحمل کنند که با نماد خاصی مشخص می شود .

 

بدون پک :

نماد رایج : NUDE ؛ SOLID ؛ UNWRAPPED ؛ SOLD ؛ RAPIDO ؛

در صورتی که وسایل  بدون پک و پارچه در اتوکلاو قرار می گیرد. (مرحله وکیوم در اکثر برندها یک مرحله ای بوده و در بعضی مدل های اروپایی سه مرحله ای و مرحله خشک کن کوتاه است )

 

استفاده از پک یک بار مصرف :

نماد رایج : PACKAGE ؛ POROUS ؛ WRAPPED ؛ HOLOW ؛ B 134 ؛ B UNIVERSAL ؛

در صورتی که وسایل  با استفاده از پک یک بار مصرف در اتوکلاو قرار می گیرد. (مرحله وکیوم سه مرحله ای بوده و مرحله خشک کن طولانی است.) و معمولا این مد عمومیت بیشتری دارد.

 

داخل پارچه کتان :

نماد رایج : COTTON ؛ TAMPON

در صورتی که از پارچه مخصوص برای قرارگیری تجهیزات در اتوکلاو استفاده می شود . (مرحله وکیوم یک مرحله ای بوده و مرحله خشک کن طولانی و به دلیل جذب رطوبت پارجه ، بخار بیشتری اعمال میشود.)

 

سریع :

نماد رایج : EMERGENCY ؛ FLASH

وسایل بدون پک بوده و عملیات سریعتر انجام می شود . (مرحله وکیوم یک مرحله ای و کوتاه بوده و مرحله خشک کن خیلی کوتاه است )

 

پریون :

نماد رایج : PRION ؛ SANGUIN

پریون ها عوامل بیماری زا هستند که نوعی پروتئین بوده (باکتری و ویروس نمی باشند ) همچون جنون گاوی. و در این مد مدت زمان استریل طولانی تر از همه حالت ها طولانی تر بوده تا ساختار پروتئین شکسته شود .

همچنین در صورت خونی بودن وسایل نیز از این سیکل کاری استفاده میشود .

 

آموزش کار با اتوکلاو

آمالگام دندانی ماده‌ای غیر همرنگ (نقره ای یا سیاه) است، که برای پر کردن دندان از آن استفاده می‌شود و مرکب از ۵۰ درصد جیوه ۳۴.۵ درصد نقره ، ۹% قلع ، ۶% مس و ۰.۵% روی است.

تاریخچه

آمالگام به مدت بیش از صد سال است که در سراسر دنیا برای ترمیم دندان استفاده می شود. این ماده در سال ۱۸۱۲ توسط یک شیمیدان انگلیسی شناخته و در سال ۱۸۳۳ به دنیا معرفی شد.
قدیمی‌ترین نمونه استفاده از آمالگام به عنوان ماده پر کننده دندان دقیقاً شناخته شده نیست ولی گزارش شده‌است که خمیر نقره ای در سال ۶۵۹ بعد از میلاد در چین برای این امر به کار می‌رفت. قبل از آمالگام، دندان پزشکان برای پر کردن دندان از موادی چون تراشه‌های سنگ و صمغ و چوب پنبه و تربانتین و سرب و طلا و … استفاده می‌کردند.

فیزیکدان مشهور Ambroise Paré (۱۵۱۰ – ۱۵۹۰) برای پر کردن دندان از سرب و چوب پنبه استفاده می‌کرد. در سال ۱۶۰۳ Tobias Dorn Kreilius برای تولید آمالگام فرایندی را معرفی کرد که شامل حل کردن سولفید مس با اسید قوی و افزودن جیوه و جوشاندن آن و ریختن آن در دندان می‌شد.
در فرانسه ماده معدنی پر کننده‌ای که D’Arcet ساخت بسیار مردم پسند بود ولی برای استفاده قبل از ریختن در دندان باید جوشانده و ذوب می‌شد. Louis Regnart به این ترکیب، جیوه افزود و دمایی را که نیاز داشت به مقدار قابل توجهی پایین آورد و به همین خاطر، “پدر آمالگام” لقب گرفت.

آمالگام در سال ۱۸۲۶ توسط Auguste Taveau در فرانسه جا افتاد. ولی قبلاً در سال ۱۸۱۶ ایجاد شده بود. در حوالی دهه ۱۸۴۰ طلا و پلاتین و نقره و قلع و سرب و آلیاژ آنها بر آمالگام ترجیح داشت. آمالگام موضوع جنجال برانگیزی بود. یکی از رساله‌های اولیه دندانپزشکی که توسط یکی از محققان برتر دندانپزشکی ایالات متحده در آن زمان نوشته شده بود آمالگام را “مضرترین ماده‌ای که تا به حال برای پر کردن دندان به کار رفته است” توصیف کرد. با این وجود، آن رساله این را پذیرفت که آمالگام مزایای ویژه‌ای دارد. آن رساله استفاده از آمالگام را با این منطق که “جیوه، ترکیبی مضر است” تقبیح کرد.

دو مرد فرانسوی به نام برادران Crawcour آمالگام را در سال ۱۸۳۳ به ایالات متحده آوردند و در سال ۱۸۴۴ گزارش شد که ۵۰% از تعمیرات دندان که در شمال نیویورک اتفاق می‌افتد با آمالگام است. قبل از این که آمالگام به وسیله آنها معرفی شود دو گزینه عمده پیش رو داشتیم: کشیدن دندان یا کوبیدن طلای داغ به داخل دندان در یک ملاقات طولانی. برادران Crawcour از این که مردم را از جیوه موجود در روش “پر کردن با نقره ” که به کار می‌بردند و آن را “جایگزین معدنی” (mineral succedaneum) یا “جایگزین معدنی سلطنتی” (royal mineral succedaneum) می‌نامیدند و مردم آن را با طلا مرتبط می‌دانستند آگاه کنند سرباز می‌زدند.

در سال ۱۸۴۳ جامعه جراحان دندانپزشکی آمریکا ( American Society of Dental Surgeons) (ASDS)، تنها انجمن دندانپزشکی آمریکا در آن زمان، استفاده از آمالگام دندانی را سوء معالجه اعلام داشته و تمام اعضای خود را به امضای گرونامه‌ای درباره عدم استفاده از آن مجبور کرد. این ابتدای واقعه‌ای بود که به جنگ آمالگام مشهور شد. ASDS برادران Crawcour را از کشور بیرون راند.
موضع گیری در برابر آمالگام منجر به فروافتادن ASDS شد. زیرا آمالگام از طلا ارزانتر بود و ریختن آن در دندان آسانتر و کم‌درد تر بود و نیاز به جوشاندن نداشت. در ۱۸۵۰ ، ASDS مصوبه و نظریه ضد آمالگام خود را فسخ کرد و در ۱۸۵۶ منحل شد. انجمن دندانپزشکی آمریکا (American Dental Association) چند سال بعد درسال ۱۸۵۹ پایه گذاری شد و کارهای مرکزی خود را روی جنبه‌های مکانیکی دندانپزشکی متمرکز کرد. تا سال ۱۹۱۷ یک دیپلمه دبیرستان نیازی به ورود به مدرسه دندانپزشکی نداشت.

در طول ۵۰ سال بعد از آن بسیاری از ترکیبات فلزی دیگر آزمایش شد از جمله پلاتین، کادمیوم، آنتیموان و بیسموت. در سال ۱۸۹۵ جی وی بلک (G. V. Black) فرمولی از آمالگام منتشر کرد که بیشتر معیارهای قابل قبول کارایی‌های بالینی را دارا بود و دستور العمل او عملاً تا هفتاد سال دست نخورده باقی‌ماند.

در ۱۹۵۹ دکتر mercury-to-amalgam جرح و تعدیلی را در نسبت جیوه به کل آمالگام پیشنهاد کرد که این نسبت از ۸ به ۵ به نسبت ۱ به ۱ تغییر یابد. فرمول استاندارد آمالگام دوباره در سال ۱۹۶۳ وقتی یک آمالگام بسیار مرغوب با ترکیبی که دارای مس زیادی بود معرفی شد تغییر کرد. اگرچه در بدایت امر این طور تصور می‌شد این مرغوبیت حاصل از پراکنده شدن بیشتر مواد در آمالگام است ولی بعداً کشف شد که استحکام بیشتر آمالگام ناشی از افزایش پیوند مس-قلع است که نسبت به پیوند قلع-جیوه در برابر خوردگی، حساسیت کمتری دارد.
این اتصال قلع-جیوه که امروزه به فاز گاما-۲ مشهور است به عدم استحکام کمک می‌کند و برای رشد عدم استحکام در طول انقباض و گرفتگی آمالگام بعد از قرارگیری در دندان مورد استفاده قرار می‌گیرد که در نتیجهٔ آن، مقادیر اضافی آمالگام در حین تراشیدن به راحتی برداشته شوند.

استفاده نوین به عنوان ماده ترمیم کننده دندان

آمالگام یک ماده ترمیمی فوق العاده و انعطاف پذیر است. و در دندانپزشکی‌ها به چند دلیل استفاده می‌شود. ارزان است و نسبتاً استفاده آسانی دارد و در طول جاگذاری در دندان، به راحتی شکل می‌پذیرد. برای مدت کوتاهی نرم می‌ماند لذا می‌تواند حجم‌های نامنظم دندان راپر کند و سپس سفت می‌شود. آمالگام نسبت به مواد ترمیم کننده دیگر مانند کامپوزیت‌ها دارای طول عمر زیادی است. طبق مطالعه‌ای در سال ۱۹۸۹ بیشتر آمالگام‌ها ۱۰ تا ۱۲ سال دوام می‌آورند در حالی که کامپوزیت‌های دندانی نصف این مدت دوام می‌آورند. به هر حال این اختلاف با کار کردن پیوسته روی خصوصیات فیزیکی کامپوزیت‌ها، کاهش یافته‌است.

مناقشه بر سر سمیت آمالگام

این مناقشه از وقتی که آمالگام ابداع شد شروع شد اما در قرن بیستم قوت تازه‌ای گرفت. بسیاری از مردم از وجود جیوه در آمالگام بی خبرند. و این موضوع مهم‌ترین موضوعی است که اخیراً در تابلوی خبری FDA منتشر شده‌است. نگرانی‌هایی درباره این عدم اطلاع وجود دارد و استفاده از آمالگام در سطح فدرال در مکانی مثل ایالات متحده نامنظم است. سازمان بهداشت جهانی گزارش کرد که جیوه حاصل از آمالگام، ۵% کل انتشار جیوه را تشکیل می‌دهد که وقتی با جیوه زائد حاصل از آزمایشگاه‌ها و دستگاه‌های پزشکی جمع شود به ۵۳% می‌رسد.

تفکیک کننده ها می‌توانند رهایش جیوه به فاضلاب عمومی را به طور چشمگیری کاهش دهند که آمالگام‌های دندانی یک سوم از جیوه این فاضلاب‌ها را تشکیل می‌دهد. ولی به آنها در ایالات متحده نیازی نیست. از سال ۲۰۰۸ استفاده آمالگام در سوئد و نروژ و فنلاند محدود شد و کمیته اداره غذا و داروی آمریکا (Food and Drug Administration) (FDA) درباره ایمنی آن، اظهار نظر مثبتی نکرد.

شورای انجمن دندانپزشکی آمریکا (American Dental Association) در یک سری از کارهای علمی نتیجه گرفته‌است که آمالگام و کامپوزیت برای دندان ضرر نداشته و برای تریم آن موثرند این مطالعه نشان داد که پر کردن دندان با آمالگام هیچ ضرری برای فرد در پی نداشته و پر کردن دندان با موادی غیر از آمالگام دلیلی ندارد. آزمایش‌های تصادفی بالینی اخیر هیچ مدرکی برای ضررهای عصب شناختی یا کلیوی مرتبط با آمالگام در کودکان ۵ تا ۷ سال نشان نداد.

در دو دهه اخیر مشخص شده که این ماده به طور پیوسته جیوه را در حفره دهانی متصاعد می‌کند. این رهاسازی در فعالیت‌هایی از قبیل مسواک زدن، جویدن، نوشیدن مایعات داغ و تنفس افزایش پیدا می‌کند. همچنین آزاد شدن جیوه می‌تواند تحت تاثیر pH، پوسیدگی بیولوژیکی باکتریایی و پوسیدگی الکتروشیمیایی افزایش پیدا کند. جیوه جذب شده توسط ریه وارد خون می‌شود و در اندام‌های مختلف مثل کلیه، مغز و کبد توزیع می‌شود. جیوه اثراتی نیز بر قلب دارد و با افزایش پراکسید هیدروژن باعث از بین رفتن گلوتاتیون می‌شود و با اثر بر روی پراکسیون لیپید باعث عوارض قلبی می‌شود. جیوه می‌تواند نوزادان را هنگامی که از شیر مادر تغذیه می‌کنند تحت تاثیر قرار دهد.

اما اصلاً نگران نباشید چون مطالعات انجام شده نشان می‌دهد مقدار جیوه ای که روزانه از آمالگام آزاد می‌شود بسیار کمتر از سطح مجاز تعیین شده توسط سازمان بهداشت جهانی است.

 

آشنایی و مضررات آمالگام ماده پرکردن دندان Dental amalgam composition

آشنایی و مضررات آمالگام ماده پرکردن دندان Dental amalgam composition

آشنایی و مضررات آمالگام ماده پرکردن دندان Dental amalgam composition

آشنایی و مضررات آمالگام ماده پرکردن دندان Dental amalgam composition

آشنایی و مضررات آمالگام ماده پرکردن دندان Dental amalgam composition

آشنایی و مضررات آمالگام ماده پرکردن دندان Dental amalgam composition

آشنایی و مضررات آمالگام ماده پرکردن دندان Dental amalgam composition

آشنایی و مضررات آمالگام ماده پرکردن دندان Dental amalgam composition

آشنایی و مضررات آمالگام ماده پرکردن دندان Dental amalgam composition

آشنایی و مضررات آمالگام ماده پرکردن دندان Dental amalgam composition

آشنایی و مضررات آمالگام ماده پرکردن دندان Dental amalgam composition

آشنایی و مضررات آمالگام ماده پرکردن دندان Dental amalgam composition

آشنایی و مضررات آمالگام ماده پرکردن دندان Dental amalgam composition

آشنایی و مضررات آمالگام ماده پرکردن دندان Dental amalgam composition

آشنایی و مضررات آمالگام ماده پرکردن دندان Dental amalgam composition

 

منبع : ویکی پدیا

کمپرسور به ماشینی اطلاق می شود که از آن برای افزایش فشار سیالات تراکم پذیر استفاده می شود. استفاده از قدرت هوای فشرده به عنوان یک فرآیند تکمیلی در همه ی صنایع آنچنان اهمیتی دارد که امروزه کمپرسور را اسب بارکش صنایع (Work Horse) می نامند.

با توجه به نقش حساس و محوری کمپرسور در یک مجموعه یا مطب دندانپزشکی ، انتخاب کمپرسور مناسب جهت یونیت دندانپزشکی حایز اهمیت فراوان است .

در حال حاضر ۴ نوع کمپرسور در بازار موجود است

کمپرسورهای تسمه ای (belt compressor) :
نیروی محرکه توسط تسمه از الکتروموتور به سیلندر منتقل میگردد.

کمپرسورهای تسمه ای (belt compressor)

 

کمپرسورهای کوبله (coupling compressor) :
سیلندر و الکتروموتور در یک مجموعه قرار دارند و نیروی الکتروموتور مستقیما به سیلندر واردمی شود.

کمپرسورهای کوبله (coupling compressor)

 

کمپرسورهای بدون روغن (oil free) :
سیلندر و الکتروموتور کوبله شده هستند و بدون روغن کار می کنند.

کمپرسورهای بدون روغن (oil free)

 

کمپرسورهای یخچالی (refrigerator compressor) :
در این کمپرسورها از موتورهای کولر گازی استفاده می شود.

کمپرسورهای یخچالی (refrigerator compressor)

 

کمپرسورهای تسمه ای وکوبله شده :

این نوع کمپرسورها به دلیل لرزش شدید و صدای ناهنجار صدمات اساسی به اعصاب و روان دندانپزشک و مراجعین وارد می نماید.
نارضایتی، شکایت و اعتراض واحدهای مجاور و همسایه ها ، دلیل اصلی عدم استفاده دندانپزشکان از این نوع کمپرسور می باشد.
یکی دیگر از معایب این نوع کمپرسورها ورود روغن و آب به همراه هوا به داخل شیلنگ ها و قطعات داخل یونیت است که باعث ایجاد اختلال در کار یونیت وخرابی سریع سرتوربین می گردد.
علاوه بر آن هوای مرطوب آلوده به روغن درکارهای تخصصی و ترمیم با کامپوزیت مشکل ایجاد نموده و باعث افت راندمان کاری و کیفیت کار می شود.

کمپرسورهای بدون روغن :

در این کمپرسورها مشکل روغن پاشی کاملا حل شده ولی مایعات و آب جمع شده در داخل مخزن وارد مدارمی شوند و مشکل صدا و لرزش همچنان وجود دارد.
این کمپرسورها غالبا ساخت چین می باشند و به دلیل سرعت استهلاک و نبود قطعات یدکی جهت تعمیرات ، مشکل صدا و لرزش ونهایتا قیمت بالایی که دارند ، خرید این کمپرسورها کمتر رایج است .

کمپرسورهای یخچالی :

در این کمپرسورها از موتورهای کولر گازی با قدرت یک و نیم تا دو و نیم اسب بخار استفاده می شود و صدا و لرزش مناسب بوده و مشکل ورود روغن به سیستم و سوخت و سوز موتور در اکثر موارد وجود دارد.

به دلیل استفاده معمول دندانپزشکان از این کمپرسور ها نکات نصب و نگهداری این نوع کمپرسورها را با هم مرور می کنیم :

۱- قبل از استفاده از دستگاه از مناسب بودن قدرت آن برای کار مورد نظر اطمینان حاصل فرمایید زیرا انتخاب صحیح و نگهداری اصولی تضمین کننده کارآیی بالا و افزایش بهره وری دستگاه می شود.

۲- محل قرار گرفتن کمپرسور کاملا تراز باشد.

۳- برای کمپرسورهای قدرت بالای دو اسب بخار ، کابل حداقل ۱*۲ از کنتور یا فیوز اصلی در نظر بگیرید و از سیم کشی خانگی استفاده نفرمائید.

۴- کمپرسور را در فضای باز و زیر تابش خورشید یا برف و باران قرار ندهید و از شستشوی دستگاه با آب جدا بپرهیزید. چنانچه قطرات آب از فیلتر عبور نماید باعث سوختن موتور و ضایعات جبران ناپذیری خواهد شد. یک پارچه ی تمیز و نیروی باد برای نظافت دستگاه کافیست.

۵- جهت جلوگیری از حوادث احتمالی سیم ارت دستگاه را حتما متصل نمائید.

۶- چنانچه در هنگام کار با کمپرسور متوجه صدای غیر عادی، بو یا دود شدید کار را متوقف و به با خدمات پس ازفروش کمپرسور یا واحد های مجاز تماس حاصل فرمایید.

۷- برای جابجائی کمپرسور برق دستگاه را قطع و کمپرسور را به صورت افقی حمل نمائید. کج شدن بیش از حد دستگاه ممکن است باعث نشت روغن به بیرون ورهاشدن فنرگردد

۸- هنگامیکه قصد استفاده از کمپرسور را به مدت طولانی ندارید برق آن را قطع نمائید.

۹- کمپرسور باید به صورت اتومات خاموش و روشن می شود. در شروع کار پس از رسیدن منبع به حدود ۶ تا ۷ اتمسفر دستگاه خاموش و با مصرف باد و کم شدن فشار در حدود ۴ تا ۵ اتمسفردوباره روشن می شود. تنظیمات لازم قبلا در کارخانه انجام شده است لطفا به هیچ عنوان به تنظیمات دستگاه دست نزنید چون باز کردن قطعات، تعمیر و هرگونه دستکاری عواقب خطرناکی در پی دارد .

۱۰- هر ۱۰۰۰ ساعت (حدود ۶ ماه) یکبار روغن موتور را تعویض نمایید. میزان روغن مورد نیاز معمولا برروی کمپرسور درج شده که معمولا بین ۴۵۰ سی سی تا ۱۲۰۰ سی سی بسته به مدل موتور کمپرسور می باشد .

۱۱- روغن مناسب روغن مخصوص کمپرسور (GS4) می باشد که در صورت عدم دسترسی می توانید از روغن ده (۱۰W40) استفاده نمائید .

۱۲- فشرده شدن هوا در داخل منبع باعث جمع شدن آب و کمی روغن می شود. هر ۳۰ ساعت کار یا حداقل هفته ای یکبار مایعات را تخلیه نمائید برای این منظور در زیر اکثر کمپرسور ها مخزن شیر تخلیه در نظر گرفته شده است.

۱۳- با استفاده از فیلتر مخصوص رطوبت در ورودی هوای یونیت به تمیز بودن هوای یونیت اطمینان حاصل کنیم .

۱۴- در صورت کم نور شدن شدید لامپ ها در شروع به کار کمپرسور کار را متوقف و با خدمات پس ازفروش کمپرسور یا واحد های مجاز تماس حاصل فرمایید.

۱۵- به دلیل جریان بالای مصرفی کمپرسور استفاده از محافظ های ولتاژ رایج باز ( همچون محافظ یخچال و کامپیوتر ) به علت عدم توانایی تامین جریان کمپرسور توصیه نمی شود و در صورت لزوم می توان از محافظ های مخصوص برای این امر استفاده کرد .

 

نحوه کار کمپرسور یخچالی how work refrigerator compressor

نحوه کار کمپرسور یخچالی how work refrigerator compressor

نحوه کار کمپرسور یخچالی how work refrigerator compressor

 

ایده اولیه : iranpump.com با تغییر کلی و بازنگری