«دکتر جان بکش! این دندان را بکش تا از شرش خلاص شوم. دردش امانم را بریده است. شب‌ها تا صبح اجازه نمی‌دهد خوابم ببرد… زندگی خرج دارد، حوصله خرج کردن پول اضافی برای عصب‌کشی و یا ترمیمش را هم ندارم. دندان‌های قبلی‌ام را هم تا درد گرفت، کشیدم و از شرشان خلاص شدم، می‌خواهم همه دندان‌هایم را بکشم. اتفاقی نمی‌افتد، جایش یک دست‌دندان شیک می‌گذارم یا دندان می‌کارم…»
اگر دیوارهای مطب‌ها و کلینیک‌های دندان‌پزشکی گوش داشته باشند، از این حرف‌ها از زبان بیماران زیاد می‌شنوند ولی شما تصور می‌کنید کشیدن دندان بهترین راه‌‌ رها شدن از درد است؟ اگر این‌گونه فکر می‌کنید باید گفت که کشیدن دندان (بیرون آوردن) آن، آسان‌ترین راه است. تا به حال فکر کرده‌اید که بی‌دندان نوعی نقص عضو است؟

دکتر علی یزدانی، عضو هیات مدیره سازمان نظام‌پزشکی تهران می‌گوید: «بیش از ۸۰ درصد ایرانیان فقط هنگام دندان درد به دندان‌پزشک مراجعه می‌کنند که این امر فقط به‌دلیل مشکلات اقتصادی نیست، بلکه نبود فرهنگ صحیح مراجعه به موقع دندان‌پزشک یکی از علل اصلی آن است.»
بسیاری از بیماران هم هنگامی به دندان‌پزشک مراجعه می‌کنند که کار از کار گذشته است و پوسیدگی دندان آن‌قدر پیشرفت کرده که عصب و بافت‌های نرم داخل دندان را درگیر کرده است.
در این شرایط، درمان نیاز به عصب‌کشی (درمان ریشه) دارد ولی باز هم خیلی از بیماران از دندان‌پزشک می‌خواهند که به جای درمان چند جلسه‌ای عصب‌کشی و صرف هزینه، دندان را از دهانشان خارج کند که باز این نیز به فرهنگ غلط رایج بستگی دارد.

کشیدن دندان یعنی نقص عضو!
وقتی دستتان درد می‌گیرد، انگشتان می‌شکند و یا پایتان زخمی شده و درد دارد از پزشک درخواست نمی‌کنید آن عضو از بدنتان را قطع و از بدنتان جدا کند؛ پس چرا فکر می‌کنید دندان‌های طفلکی با یک درد کوچک محکوم به فنا هستند و باید از دهانتان خارج شوند؟ شما به این آسانی‌ها با دست و پایتان خداحافظی نمی‌کنید، می‌کنید؟ چون قطع این اعضا را نوعی «نقص عضو» می‌دانید.
فراموش نکنید یک انسان سالم باید ۳۲ عدد دندان دائمی در دهانش داشته باشد و خارج کردن هر یک از این دندان‌ها «یک نقص عضو» است. به همین سادگی! و این واقعیتی است که کمتر به آن توجه می‌کنیم (نادیده‌اش می‌گیریم).
نلاندی‌ها نخستین کسانی بودند که به فکر تأسیس بیمارستان مجازی افتادند. جمعیت سالمندان در فنلاند روز‌به‌روز در حال افزایش بود و شبکه‌های بهداشتی و درمانی این کشور برای اینکه بتوانند خدمات پزشکی، بهداشتی و درمانی را در اختیار این افراد بگذارند به فکر تأسیس بیمارستان اینترنتی افتادند. این بیمارستان امکان دسترسی به پایگاه اطلاعات دارو، گفت‌وگوی اینترنتی و دریافت و ذخیره اطلاعات را دارا بود.

کشیدن دندان یعنی نقص عضو!/ چرا دندانمان را می‌کِشیم و چرا نباید بکِشیم؟
کشیدن دندان یعنی نقص عضو!/ چرا دندانمان را می‌کِشیم و چرا نباید بکِشیم؟

جای خالی بیمه‌های دندان‌پزشکی
اگر سری به مراکز بهداشتی درمانی وابسته به دانشگاه‌های علوم پزشکی کشور بزنید و سراغ بخش دندان‌پزشکی را بگیرید، با واقعیتی تلخ روبه‌رو می‌شوید. در مراکز بهداشتی درمانی دولتی فقط معاینه دندان‌پزشکی و کشیدن دندان (خارج کردن دندان‌ها) تحت پوشش بیمه خدمات درمانی قرار می‌گیرد و بیماران می‌توانند با پرداخت هزینه‌ای کمتر از هزار تومان، دندانشان را بکشند.
در این مراکز معمولاً درمان‌های دیگری که باعث حفظ دندان می‌شوند مثل عصب‌کشی (درمان ریشه) انجام نمی‌شوند و یا دست کم تحت پوشش بیمه قرار نمی‌گیرند و بیماران مجبورند برای حفظ دندانی که درد می‌کند راهی مراکز خصوصی شوند و با چندین برابر هزینه، دندانشان را عصب‌کشی و حفظ کنند. نکته اصلی این است که بسیاری از بیماران به‌دلیل مشکلات اقتصادی و فرهنگی ترجیح می‌دهند راه آسان‌تر و کم خرج‌تر را برگزینند و با استفاده از دفترچه بیمه خود، دندانشان را از دهانشان خارج کنند.

دکتر وردی، رئیس سابق دفتر سلامت دهان و دندان وزارت بهداشت با اشاره به این نکته می‌گوید: «هدف وزارت بهداشت حفظ دندان است، در حالی‌که پوشش بیمه‌ها در جهت حذف و کشیدن دندان‌هاست.»
گرچه وزارت بهداشت تلاش کرده است با ارائه خدمات دندان‌پزشکی پیشگیری مثل فیشور سیلانت (مهروموم کردن شیارهای دندان) یا «درمان با فلوراید» با قیمت‌های دولتی از پوسیدگی دندان‌های کودکان پیشگیری کند ولی هنوز جای خالی تحت پوشش بیمه قرار گرفتن درمان‌هایی که به حفظ دندان‌هایی که دچار آسیب شده‌اند و از مرحله پیشگیری گذشته‌اند وجود دارد.

فقط وقتی لازم است بکشید
خارج کردن دندان‌ها هم به این سادگی‌ها نیست. فقط در شرایط ویژه‌ای کشیدن و خارج کردن دندان‌ها ضرورت دارد. بنابراین اگر قصد دارید همین فردا برای خارج کردن دندانتان، به مطب دندان‌پزشکی بروید، ببینید که آیا دلیل شما برای خارج کردن دندانتان یکی از دلایل زیر است یا نه! اگر نیست از خیر کشیدن دندانتان بگذرید و با مشورت دندان‌پزشکتان راهی مناسب برای حفظ و نگهداری دندانتان پیدا کنید:

پوسیدگی‌های وسیع و پیشرفته تاج و ریشه‌ به‌طوری‌که دیگر آن دندان با روش‌های دندان‌پزشکی ترمیمی قابل نگهداری نباشد.؛ در این موارد سطح جونده دندان‌ها با لثه در یک حد قرار می‌گیرد و با روش روکش کردن دندان‌ها قابل اصلاح نیست.
دندان‌هایی که عصب و بافت‌های نرم درون آن از بین رفته (مرده‌اند) و با درمان ریشه قابل نگهداری نباشند.
اگر دندانتان ضر‌به خورده و از محلی شکسته است که قابل ترمیم و نگهداری نیست.
گاهی متخصص ارتودونسی به شما پیشنهاد می‌کند برای اینکه فضای کافی برای مرتب کردن دندان‌ها به دست آورید، لازم است تعدادی از دندا‌‌نهایتان را خارج کنید.
بیماری‌های لثه‌ای پیشرفته و غیرقابل درمان دارید و منجر به لقی دندا‌‌نهایتان شده است.

کشیدن دندان یعنی نقص عضو!/ چرا دندانمان را می‌کِشیم و چرا نباید بکِشیم؟
کشیدن دندان یعنی نقص عضو!/ چرا دندانمان را می‌کِشیم و چرا نباید بکِشیم؟

این دندان‌ها قیمت دارند
بعضی‌ها می‌گویند با صرف هزینه‌ای معادل کمتر از یک اسکناس سبز، دندانم را می‌کشم و جای آن دندان می‌کارم (یا ایمپلنت می‌گذارم) و با این عقیده دندانی را که قابل نگهداری است از دهانشان خارج می‌کنند. می‌دانید هزینه یک دندان که در فک به‌صورت مصنوعی کاشته می‌شود (ایمپلنت) چقدر است؟ در حال حاضر یک ایمپلنت در ایران حدود یک میلیون تا یک میلیون و سیصد هزار تومان تمام می‌شود که خیلی کمتر از هزینه کار گذاشتن ایمپلنت در کشورهای اروپایی و آمریکایی است.
این ایمپلنت فقط یک می‌له فلزی است که هیچگاه قابل مقایسه با یک دندان طبیعی انسان نیست. با یک حساب سرانگشتی خواهید دید که قیمت یک عدد دندان طبیعی انسان چقدر گران است و خیلی از ما چه آسان و ارزان آن را از دهان خارج می‌کنیم.

راه‌های جایگزین کشیدن دندان
اگر شما دوست ندارید دندانتان را بکشید همواره راه‌های جایگزین هم وجود دارند. می‌توانید با مصرف مسکن و آنتی‌بیوتیک‌ها درد و تورم دندانتان را کاهش دهید ولی این فقط علائم حاد را از بین می‌برد و به شما فرصت می‌دهد که درمان آدامسی برای حفظ دندانتان را پیگیری کنید. اگر عفونت دندان شما در مراحل اولیه تشخیص داده شده و درمان شود، می‌توانید با انجام درمان ریشه (عصب‌کشی) دندانتان را حفظ کنید به جای اینکه آن را بکشید.

کشیدن دندان؛ آغاز دردسر
تصور نکنید با خارج کردن دندان‌ از دهانتان دردسرهای شما پایان پیدا می‌کنند؛ کشیدن دندان‌ها در دراز مدت عوارض زیادی را برای فک، دهان و صورت شما در پی دارد که ساده‌ترین آن از بین رفتن زیبایی صورت است.
دندان‌ها نقش بسیار مهمی در حفظ حالت لب، دهان و صورت شما دارند چون تکیه‌گاه مناسبی برای عضلات صورت به شمار می‌روند. وقتی شما دندا‌‌نهایتان را می‌کشید، عضلات و بافت‌های صورت و اطراف دهان به داخل جمع می‌شوند و صورت شما دیگر آن حالت پری و زیبایی سابق را ندارد و چروکیده و مسن‌تر به‌نظر می‌رسد. دندان‌ها نقش مهمی در حفظ ارتفاع طبیعی صورت دارند.

نکته دیگر این است که حتی اگر ریشه دندان طبیعی هم درون استخوان فک باقی بماند به حفظ استخوان فک کمک می‌کند. وقتی دندان‌ها از درون استخوان فک خارج می‌شوند، استخوان فک به تدریج تحلیل می‌رود و عمق و ارتفاع آن کاسته می‌شود. در این شرایط حتی ممکن است شما نتوانید در آینده ایمپلنت در دهانتان بگذارید چون کار گذاشتن ایمپلنت هم نیازمند وجود استخوان کافی در اطراف و زیر آن است.
همچنین دندان‌ها وسیله جویدن انواع غذاهای نرم و سفت هستند. وقتی به آسانی دندا‌‌نهایتان را یکی پس از دیگری از دهانتان خارج می‌کنید توانایی جویدن و خوردن راحت همه نوع مواد غذایی را از خودتان سلب می‌کنید چون دیگر نمی‌توانید انواع غذا‌ها را به راحتی با دندا‌‌نهایتان بجوید و از لذت یک غذا خوردن راحت محروم می‌شوید. با بهترین دست دندان‌ها و یا دندان‌های مصنوعی هم نمی‌توانید لذت خوردن چلوکباب با دندان‌های طبیعی را در دهانتان مزه‌مزه کنید.

یکی از دلایل کمبودهای تغذیه‌ای سالمندان بی‌دندانی است. نکته آخر اینکه اگر شغل شما به گونه‌ای است که با مردم زیاد سروکار دارید، بی‌دندانی باعث می‌شود در روابط اجتماعی خود دچار مشکل شوید چون اعتماد به نفس قبلی خود را ندارید و نگرانی بابت تغییر حالت چهره و یا صدایتان ممکن است شما را از نظر روانی تحت فشار قرار دهد.

منبع:دندانه

 

دکتر سیدمهدی جعفری
متخصص جراحی دهان و فک وصورت و عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی

دندانپزشکان اعتقاد دارند با رعایت نکاتی شما می‌توانید عمر ایمپلنت‌های دندانی را تا ۲۵ سال افزایش دهید. در این مطلب مهم‌ترین نکات نگهداری از ایمپلنت‌های دندانی را برای شما آورده‌ایم.

۱ سه هفته اول با ایمپلنت دندانی نجوید
امروزه جراحی کارگذاشتن ایمپلنت در فک بسیار سریع و آسان انجام می‌شود. اگر این جراحی‌ها به صورت یک مرحله‌ای انجام شده باشند و برای شما اباتمنت‌ (ابزار شکل‌دهنده لثه) بسته‌شده باشد، حداقل در ۳ هفته اول پس از عمل باید از جویدن غذا روی محل ایمپلنت شده خودداری کنید.

۲ مراقب عفونت باشید
بزرگ‌ترین عامل شکست‌های اولیه در مرحله یکپارچه شدن ایمپلنت با استخوان به دلیل عفونت یا عدم ثبات کافی ایمپلنت در جایگاه خود است. در حالی که مورد دوم به تکنیک عمل و جراح مربوط می‌شود اما عفونی شدن ایمپلنت بسیار به مراقبت‌های پس از آن بستگی خواهد داشت. شستشوی مداوم با دهان‌شویه‌های دارویی و استفاده از سواب‌های پنبه‌ای آغشته به کلرهگزیدین یا مسواک‌های خیلی نرم برای برداشتن ذرات و بقایای غذا از محل جراحی و همچنین استفاده از آنتی‌بیوتیک‌های تجویزشده به‌وسیله جراح تا آخرین دوز و در فواصل زمانی تعیین شده کارساز است.

۳ ایمپلنت را مسواک بزنید
پس از برداشته‌شدن بخیه‌ها باید ناحیه ایمپلنت‌شده در داخل دهان کاملا مسواک‌زده شود. زدن مسواک به صورت ۳ بار در روز و همچنین استفاده از دهان‌شویه‌ها یا حتی آب معمولی یا سرم فیزیولوژی پس از هر وعده غذا به حذف ذرات غذایی و بافت‌های نکروزه که باعث تجمع و لانه‌گزینی میکروب‌ها می‌شوند بسیار کمک خواهد کرد.

۴ بهداشت دهان را رعایت کنید
در قسمت‌هایی از دهان که به دلیل وجود پروتز‌های ثابت یا متحرک یا بیرون‌زدگی پرکردگی‌های دندانی، احتمال گیر غذایی یا تحریک لثه و ایجاد آماس وجود دارد، لازم است پس از هر وعده‌غذایی و به کمک نخ‌دندان و مسواک‌های مخصوص سطوح بین‌دندانی و زیر پونتیک‌ها را تمیز کرد. در نواحی غیرقابل دسترسی مانند سطوح پشتی دندان‌های عقل و آسیا‌های بزرگ که امکان مانور از مسواک‌های معمولی سلب می‌شود، می‌توان از مسواک‌های بچگانه که در اندازه‌های کوچک‌تری هستند، استفاده کرد.

۵ هر ۶ ماه یک بار به دندانپزشک مراجعه کنید
مراجعه‌ مداوم ۶ ماهه به دندان‌پزشک برای اندازه‌گیری عمیق شیار لثه‌ای و همچنین بررسی احتمال وجود آماس، گیر غذایی و تحلیل استخوان در اطراف ایمپلنت، بسیار ضروری است. اگر جراحی و قرار دادن پروتز به‌وسیله یک نفر انجام شده باشد، باید به وی مراجعه کرد اما اگر جراح پس از قرار دادن ایمپلنت در فک برای انجام مرحله بارگذاری شما را به متخصص پروتز یا دندان‌پزشک دیگری ارجاع کرده است، مراجعه‌های سالیانه شما برای چکاپ ایمپلنت باید به دندان‌پزشکی باشد که مرحله پروتز شما را انجام داده است. بالطبع اگر وی در جریان معاینه‌های سالیانه تشخیص دهد که نیاز است شما به‌وسیله جراح نیز مورد معاینه قرار گیرید در آن صورت خود وی شما را نزد جراح اولیه هدایت خواهد کرد.

۶ برای تمیز کردن ایمپلنت از اشیای نوک تیز استفاده نکنید
هرگز برای تمیز کردن غذا از اطراف ایمپلنت‌های خود از خلال دندان یا وسایل فلزی نوک‌تیز استفاده نکنید زیرا این قبیل اشیاء می‌توانند به سد شکننده بافت نرم اطراف ایمپلنت صدمه وارد کنند و باعث شروع آماس در محل شوند.

۷ عمر مفید ۲۵ سال را برای ایمپلنت‌ها انتظار داشته باشید
امروزه با به کارگیری تکنولوژی‌های جدید در طراحی کلی و ساخت سطوح خارجی ایمپلنت‌ها، عمر عملکرد آن‌ها در فک بسیار افزایش یافته و معمولا ایمپلنت‌ها برای زمانی بیشتر از ۲۵ سال کارکردن در استخوان فک آماده شده‌اند. بهره‌وری بهینه از این ایمپلنت‌ها عموما به مراقبت از آن‌ها، حفظ بهداشت دهان، مراجعه سالیانه به دندان‌پزشک پروتزیست و رعایت توصیه‌های بهداشتی وی بستگی خواهد داشت.
منبع:دندانه

 

دکتر عباس کریمی، استاد دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران
سحر کریمی، کارشناس ارشد حقوق خصوصی دانشگاه تهران

هنگام انجام پروتز و ایمپلنت ممکن است خسارت‌های جانی یا مالی گوناگونی به بیمار تحمیل شود. این خسارت‌ها، گاهی ناشی از خود این اعمال پزشکی است و گاهی به واسطه این اعمال اتفاق می‌افتد همانند ورود عوامل بیماری‌زا همچون ویروس‌های هپاتیت و ایدز که در نتیجه اعمال پزشکی به بدن وارد می‌شوند. از طرف دیگر این خسارت گاهی به شکل جانی ظاهر می‌شود در قالب فاجعه فوت یا به شکل ساده‌ای همچون شوک عادی یا حتی از بین رفتن نسج سخت همچون دندان و استخوان یا نسج نرم مانند مخاط دهان، لثه، زبان و لب‌ها، در صورتی که دندان‌پزشک موظف به جبران خسارت وارده شود، در اصطلاح علم حقوق از مسوولیت بدنی او سخن به میان می‌آید. در این رابطه باید بین زمانی که خسارت حاصله مستقیم از فعل دندان‌پزشک ناشی شده و آن را مسوولیت مدنی ناشی از اتلاف می‌خوانند با زمانی که خسارت وارده غیرمستقیم از عمل او نشات گرفته و آن را مسوولیت مدنی ناشی از تسبیب می‌نامند، تفاوت قائل شد.

مبحث اول: مسوولیت مدنی ناشی از اتلاف دندان‌پزشک نسبت به کیفیت انجام پروتز و ایمپلنت
براساس ماده اتلاف (من اتلف مال الغیر فهو له ضامن)، هر کس مال دیگری را تلف و به دیگری خسارت وارد کند، ضامن جبران خسارات وارده است و در این رابطه تقصیر داشتن یا نداشتن عامل زیان اهمیتی ندارد، به عبارت بهتر، مسوولیت ناشی از اتلاف مسوولیت بدون تقصیر (مسوولیت عینی و مطلق) است. اعمال این قاعده در خصوص حرف پزشکی موضوع ماده ۳۱۹ قانون مجازات اسلامی است. بنابراین اگر هنگام انجام اعمال دندان‌پزشکی به دندان دیگری لطمه زده شود، یا دندان مورد معالجه بیش از حد موردنیاز و متعارف تراش داده شود یا استفاده از ابزار و تجهیزات باعث از بین‌رفتن نسج‌های سخت یا نرم شود، براساس ماده ۳۱۹ پیش‌گفته، دندان‌پزشک مکلف به پرداخت دیه، ارش و سایر خسارات است، خواه رعایت احتیاط‌های لازم را کرده باشد و خواه این خسارات ناشی از بی‌احتیاطی و تقصیر باشد و خواه دندان‌پزشک تبحر و تخصص لازم را داشته باشد و خواه این خسارات ناشی از بی‌تجربگی وی باشد. با وجود این، چنانچه ثابت شود که دندان‌پزشک در مقام احسان بوده و قصد نیکی‌کردن به دیگری داشته، مسوولیت مدنی ناشی از اتلاف منتفی می‌شود و احسان دندان‌پزشک رافع مسوولیت اوست. دندان‌پزشکی که حرفه خود را بیشتر وسیله کسب درآمد هر چه بیشتر قرار داده باشد تا مداوای دیگران (و در عین حال تامین‌ نیازهای مالی)، دندان‌پزشکی که به جراحی‌های زیبایی غیردرمانی می‌پردازد و کلینیک‌های دندان‌پزشکی می‌توانند به استناد قاعده احسان از مسوولیت مبرا شوند. همچنین است دندان‌پزشکی که مقررات و اخلاق حرفه‌‌ای را رعایت نکرده یا از بیمار به عنوان موضوع آزمایش مواد، تجهیزات و روش‌های جدید درمان استفاده کرده باشد یا مرتکب هر نوع تقصیر دیگر شود نمی‌تواند از قاعده مزبور بهره جوید و به هر حال مسوول است.

مبحث دوم: مسوولیت مدنی ناشی از تسبیب دندان‌پزشک به کیفیت انجام پروتز و ایمپلنت
چنانچه به واسطه عمل پروتز و ایمپلنت و به‌طور غیرمستقیم، بیمار قربانی خسارات جانی و مالی شود، خواه این خسارت خارج از عمل موردنظر باشد، همانند ابتلا به بیماری‌های هپاتیت و ایدز، خواه این خسارت در رابطه با عمل مزبور حاصل شود، همانند عفونی‌شدن لثه‌ها به علت اشکال در مواد یا روش ایمپلنت، خسارات وارده مشمول قاعده تسبیب می‌شود و تنها در صورتی دندان‌پزشک مسوول است که مقصر باشد یا به عبارت روشن‌‌تر مرتکب بی‌احتیاطی یا بی‌مبالاتی شده باشد. بنابراین، اگر روش درمانی دندان‌پزشک روش متعارف و موردتاییدی باشد، مواد مورداستفاده استاندارد باشد و تاریخ مصرف آنها منقضی نشده باشد و دندان‌پزشک نیز رعایت جوانب احتیاط کرده باشد و با این حال به علت اتفاق‌های پزشکی، خسارتی حادث شود، دندان‌پزشک مسوول نیست، در حالی که اگر مواد مورد استفاده استاندارد نباشد یا تاریخ گذشته باشد یا در طول مدت عمل مرتکب تقصیر شده باشد مسوولیت مدنی دندان‌پزشک مسجل است. به نظر می‌رسد حتی رضایت بیمار نیز نمی‌تواند در این رابطه مسوولیت دندان‌پزشک را مرتفع کند. چنانچه مواد مورد استفاده از کیفیت بالا برخوردار نباشد و دندان‌پزشک به لحاظ پایین آوردن هزینه درمان در نظر داشته باشد از مواد با کیفیت متوسط یا پایین استفاده کند، مکلف است بیمار را از موضوع مطلع کند و تعهد اطلاع‌رسانی دقیق در این رابطه باید رعایت شود و در غیر این صورت مسوول است. تقلب کارخانه تولیدکننده مواد و نیز تکنیسین نیز نمی‌تواند از مسوولیت دندان‌پزشک بکاهد، زیرا وی طرف قرارداد درمان است و اوست که باید جبران خسارت کند و سپس به تکنیسین یا کارخانه به منظور جبران خسارت پرداخت شده به بیمار رجوع کند. فقط در صورتی که دندان‌پزشک قادر به تشخیص تقلب نبوده باشد یا در صورتی که مداخله پزشک اورژانسی باشد می‌توان دندان‌پزشک را از مسوولیت مبرا دانست و بیمار مجبور خواهد بود شخصا به طرفیت کارخانه و تکنیسین طرح دعوا کند.

اگر خسارات وارده ناشی از تقصیر دستیار و پرستار باشد، اصولا باید دندان‌پزشک را مسوول جبران خسارت دانست اگر چه دندان‌پزشک پس از پرداخت خسارت، می‌تواند برای جبران خسارت به دستیار یا پرستار رجوع کند. با این وجود، اگر دندان‌پزشک بتواند ثابت کند که مراقبت‌های لازم را معمول داشته و به دستیار و پرستار آموزش لازم را داده، می‌تواند از مسوولیت مبرا شود و در این صورت بیمار می‌تواند برای جبران خسارت مستقیم به دستیار و پرستار مراجعه کند. دندان‌پزشکی که به حساب و مسوولیت کلینیک دندان‌پزشکی فعالیت می‌کند، در مقابل کلینیک مسوول است و این کلینیک است که مستقیم در مقابل بیمار زیان‌دیده مسوولیت دارد.
چنانچه گروه دندان‌پزشکان به عمل ایمپلنت اقدام کرده باشند و معلوم باشد که خسارات وارده ناشی از عمل کدام یک از آنها بوده همان شخص به تنهایی مسوولیت دارد، مگر اینکه ثابت کند خسارت وارده ناشی از دستور و تعلیمات سر گروه و استاد بود که در این صورت سر گروه به عنوان سبب اقوی از مباشر مسوول خواهد بود. در صورتی که معلوم نشود خسارت ناشی از عمل کدام یک از اعضای گروه بوده، همگی بالسویه مکلف به جبران خسارت هستند.

منبع:دندانه

 

عصب کشی در نظر اغلب مراجعین ما کاری وحشتناک است. به نظر بیشتر مراجعین – مخصوصا کسانی که تا به حال عصب کشی برایشان انجام نشده است- این درمان، دردناک و ترسناک بوده و همیشه این سوال را از ما می‌پرسند که آیا می‌شود دندانشان را عصب کشی نکنند یا بدون عصب کشی آن را پر کنند. در مواقعی که دندان ظاهرا درد ندارد و به تشخیص دندانپزشک قرار است عصب کشی انجام شود این سوال بیشتر تکرار می‌شود.

اول اینکه مراجعین بدانند که درمان ریشه به هیچ وجه درمان وحشتناک و دردناکی که بین عامه مردم توصیف شده است نیست. درمان ریشه تحت بی‌حسی موضعی انجام می‌شود و قاعدتا حین درمان نباید شما دردی را احساس کنید. تکنولوژی‌ها و تکنیک‌های جدید هم امروزه به افزایش سرعت و کیفیت درمان‌های اندودونتیک (عصب کشی) کمک بسیار شایانی کرده‌اند.

اما برگردیم به سوالی که در ذهن بسیاری از مراجعین وجود دارد. جایگزین درمان کانال ریشه (عصب کشی) چیست؟
درمان ریشه (عصب کشی) فی الواقع فقط یک جایگزین دارد و آن هم کشیدن دندان است. به ندرت برخی همکاران بلافاصله برای بیمارانی که نمی‌خواهند عصب کشی کنند، درمان ایمپلنت را پیشنهاد می‌کنند. اما نکته‌ مهم این است که ایمپلنت درمان ناحیه بی‌دندانی است نه درمان جایگزین عصب کشی! معنی این جمله این است که شما دندان خود را با عصب کشی (زمانی که نیاز دارد) می‌توانید حفظ کنید و در غیر این صورت مجبور به کشیدن دندان خود هستید. بعد از کشیدن دندان خود با روش‌های مختلف (پروتز ثابت متکی بر پایه‌های دندانی، پروتز ثابت متکی بر ایمپلنت، پروتز متحرک) می‌توانید در مورد جای خالی دندان (‌ها) فکری بیاندیشید!

پس اگر بخواهیم نتیجه گیری کنیم در صورتی که شما کاندیدای درمان ریشه باشید، برای حفظ دندان شما غیر از عصب کشی جایگزین دیگری وجود ندارد. در ضمن ایمپلنت جز درمان‌های «جراحی» بوده و مخاطرات، دردسر‌ها و پیچیدگی‌های خود را برای بیمار و دندانپزشک دارد.
عصب کشی یک درمان تقریبا صفر و یک است؛ یعنی یک دندان یا نیاز به عصب کشی دارد و یا اصلا نیازی به آن ندارد. یا پالپ و کانال‌های دندانی با عفونت به دنبال پوسیدگی یا ضربه درگیر شده‌اند و یا این اتفاق روی نداده است. بنابراین عصب کشی قسمتی از دندان در دندان‌های بالغ افراد معنایی ندارد! در مورد دندان‌های چند ریشه هم درمان برای تمام ریشه‌ها صورت می‌گیرد. در مورد دندان‌های نابالغ (در کودکان و نوجوانان) قضیه البته ممکن است متفاوت باشد.

موارد نادری وجود دارد که دندانپزشک در مورد عصب کشی دندان شما مردد است. مثلا پوسیدگی خیلی نزدیک به پالپ (عصب) است و پرکردگی در نزدیک عصب یا آن طور که به شما گفته می‌شود روی عصب قرار می‌گیرد. در این موارد هم باز قضیه صفر و یک حاکم است. یعنی دندان شما عصب کشی نشده است و با کارهایی که دندانپزشک انجام داده است، از عصب کشی دندان شما پیشگیری شده است. این دندان‌ها ممکن است به همین درمان جواب بدهند یا بعد‌ها در آینده نیاز به عصب کشی پیدا کنند.

اگر عصب کشی برای دندانی که نیازمند درمان ریشه است انجام ندهید، غیر از کشیدن دندان، جایگزین دیگر عدم درمان است. درمان نکردن البته انتخاب خیلی خوبی نیست وقتی که بدانیم دندانی که نیاز به عصب کشی پیدا می‌کند، حتی اگر دردی نداشته باشد، با عفونت میکروارگانیسم‌ها درگیر شده است و این عفونت می‌تواند در استخوان فک ما اثرات خود را ظاهر کرده و آبسه، درد و حتی تورم ایجاد کند و حتی با گسترش به فضاهای صورت و گردن خطرناک ظاهر شده و حیات مارا هم تهدید کند!

مراجعین دندانپزشکی حق دارند در مورد درمان‌های دندانپزشکی و جایگزین‌های درمانی که دندانپزشکشان برایشان در نظر گرفته، سوالات خود را بپرسند و ابهاماتشان را برطرف کنند. در مورد درمان ریشه (عصب کشی) دندان اما تقریبا جایگزینی با دانش امروز وجود ندارد. بهتر است مراجعین با واقع بینی اطلاعات کافی را در مورد درمان ریشه کشسب کنند تا واقعا متوجه شوند که عصب کشی ترسناک نیست و نکته وحشتناکی که باعث شود از زیر آن در برویم وجود ندارد!

منبع:دندانه

 

جنس کامپوزیتش آشغاله! ایمپلنتش به درد نمی‌خوره؟ از روش‌های قدیمی خسته شده‌اید؟ نسل قدیم تکنولوژی را فراموش کنید با ما با آخرین تکنولوژی روز همگام شوید. ما به شما ایمپلنت فوری مخصوص هنرمندان را پیشنهاد می‌کنیم. ایمپلنت بدون جراحی و خونریزی، با کمترین صرف هزینه. تنها با ۲۰۰هزار تومان صاحب دندان‌های زیبا خواهید شد.

این‌ها بخشی از شگرد‌ها و حیله‌های تبلیغاتی در دندانپزشکی هستند، تبلیغاتی که تا پیش از این کنار تبلیغات کباب نیم متری در نشریات زرد چاپ می‌شد درست زمانی که معضلی به نام مزاحمت پیامک‌های تبلیغاتی میان کاربران تلفن‌های همراه رواج یافت، بازار تبلیغات پزشکی هم حسابی داغ شد. تبلیغاتی که از یک سو تأکید بر بدون درد و بدون جراحی بودن ایمپلنت می‌کند و از سوی دیگر ادعا می‌کنند با مارک‌های مشهور خارجی و آخرین تکنولوژی روز عمل می‌کنند.

دکتر امیررضا رکن عضو هیأت مدیره انجمن ایمپلنتولوژی ایران و استاد گروه پریودنتولوژی دانشگاه علوم پزشکی تهران در گفت‌و‌گو با روزنامه ایران می‌گوید: مردم نباید گول تبلیغات ایمپلنت را بخورند. افراد غیر متخصص در برخی رسانه‌ها با تبلیغات غیر‌واقعی اطلاعات نادرستی در مورد ایمپلنت دندان می‌دهند.

خدمات دندانپزشکی با قیمت‌هایی که به طرز شگفت‌انگیزی پایین هستند، جنس و کیفیت مطلوب ندارند. قیمت درمان ایمپلنت در ایران چیزی در حدود یک میلیون تا یک میلیون و پانصد هزار تومان [؟؟؟] است، بنابراین اگر این درمان با قیمتی ناچیز انجام شود، بدون شک مشکلی در کار است چه بسا که ممکن است بیمار بعد از عمل ایمپلنت با قیمتی که فاصله زیادی با قیمت کتابچه‌ها و پیامک‌های تبلیغاتی دارد، روبه رو شود معضلی که دکتر رکن هم به تعداد زیادی از پرونده‌ها‌ی جرایم پزشکی اشاره می‌کند. این متخصص پریودنتولوژی، تبلیغات پزشکی را بد‌ترین عارضه در حوزه پزشکی می‌داند و می‌گوید: مردم باید بدانند تبلیغات پیامک‌ها یا نشریات و مجله‌های زیبایی که به جلو در خانه‌ها می‌فرستند و با رقم خیلی پایین درمان‌های پزشکی را تبلیغ می‌کنند در عمل با قیمتی که در پیامک ارسال شده همخوانی ندارد و بیمار مجبور می‌شود، هزینه زیادی را بابت ایمپلنت دندان بپردازد.

تبلیغات پیامکی جایگاهی در پزشکی ندارند و از نظر قانونی نیز ممنوع هستند زیرا پزشکی کالا نیست که برای آن تبلیغ شود. در حالت کلی عمل ایمپلنت مشتمل بر چهار هزینه است و هزینه آن به خاطر وسایل مورد استفاده، حق‌العمل جراحی و کار با پروتز و لابراتوار دندانسازی متغیر است، به عبارتی دستمزد پزشک جراح و با سابقه، نوع وسایل مصرفی و لابراتور قیمت ایمپلنت را تعیین می‌کند. ایمپلنت‌هایی که یک میلیون و دویست هزار تومان هزینه دارند و در لابراتوار‌های «های تک» از روش‌های رایانه‌ای بهره گرفته‌اند قطعاً در مقایسه با ایمپلنت‌های دویست هزار تومانی که با وسایل بی‌کیفیت و در لابراتوارهای سنتی از روش‌های ساده بهره می‌گیرند، از قیمت بالایی برخوردار هستند.

با این تفاسیر، شاید آنقدر پول نداشته باشید که بتوانید حتی یک واحد ایمپلنت مرغوب در دهانتان بکارید، اما دانستن مزایای آن، خالی از لطف نیست چرا که اگر روزگاری قیمت این عمل کاهش یابد، ایمپلنت یکی از اولویت‌های شما برای حفظ بهداشت دهان و دندا‌‌نهایتان خواهد بود.

گول پیامک‌های تبلیغاتی دندانپزشکی را نخورید!
گول پیامک‌های تبلیغاتی دندانپزشکی را نخورید!

دکتر امیر‌رضا رکن، متخصص پریودنتولوژی، می‌گوید: در حال حاضر در زمینه جراحی و پروتز ایمپلنت ایران همپا با کشورهای در حال توسعه پیشرفت می‌کند.
به گفته این استاد دانشگاه، ایمپلنت نوعی درمان برای جایگزینی دندان‌های از دست رفته است که به بازسازی دندان از دست رفته بر اثر پوسیدگی، بیماری لثه، تروما یا ضربه‌های ناشی از تصادف، ضایعات پاتولوژیک مانند کیست و تومور کمک می‌کند.
او می‌گوید: استفاده از این روش درمانی محدودیت سنی ندارد و در هر سنی که وضعیت سیستماتیک بیمار اجازه دهد و ممنوعیتی برای جراحی وجود نداشته باشد و از همه مهم‌تر استخوان‌های فک قطر و طول مناسبی داشته باشند، می‌توان از ایمپلنت استفاده کرد، اما در حالت کلی اگر به هر علتی دندان‌ها از بین بروند، دختر‌ها از سن ۱۶تا ۱۸ سالگی و پسر‌ها از سن ۱۸ تا ۲۰ سالگی از درمان ایمپلنت می‌توانند استفاده کنند.

ایمپلنت فقط درمان زیبایی نیست
موضوع درمان و زیبایی دندان‌ها و تزئین آن‌ها به تمدن مایا‌ها برمی‌گردد حتی در شهر سوخته سیستان نیز ریشه این درمان‌ها را می‌توان پیدا کرد. این عضو هیأت مدیره انجمن ایمپلنتولوژی به سه کاربرد جویدن، صحبت کردن و زیبایی دندان‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید: ایمپلنت با بازسازی دندان‌ها به جویدن و بهتر صحبت کردن کمک کرده و زیبایی دندان‌ها را احیا می‌کند، بنابراین ایمپلنت فقط درمان زیبایی نیست اما همان‌طور که هر روش درمانی موارد تجویز و تجویز نکردن دارد ایمپلنت نیز از این قاعده جدا نیست، به عنوان مثال کسانی که روزی بیش از ۲۰ نخ سیگار می‌کشند، ایمپلنت در آن‌ها ماندگاری زیادی ندارد. همچنین بیماران مبتلا به پوکی استخوان و دیابت مقاوم به درمان، کاندید خوبی برای این روش درمانی نیستند.

[…]او می‌گوید: ایمپلنت نیز مانند دندان طبیعی بشدت نیاز به مراقبت دارد اگرچه پوسیدگی ایجاد نمی‌کند اما بیماری پیوره یا بیماری لثه در اطراف ایمپلنت بروز می‌کند. یکی از عارضه‌های اصلی که می‌توان به این روش درمانی نسبت داد در صورت ابتلا به عفونت لثه‌ای، درمان ایمپلنت‌ها بسیار سخت خواهد بود.

کار را به کاردان بسپارید
هیچ فردی دوست ندارد مقدار زیادی پول بابت ایمپلنت‌های دندانی‌ بپردازد و چند ماه بعد لق شود. لق شدن ایمپلنت نشانه شکست درمان است. انتخاب متخصص مناسب برای درمان ایمپلنت بسیار مهم است و موفقیت و شکست درمان را تعیین می‌کند. این هم دلیلی دیگر است که کار را باید به کاردان سپرد.
دکتر رکن با بیان اینکه ایمپلنت نقش پر رنگی در دندانپزشکی امروزی بازی می‌کند، می‌گوید: متأسفانه این روش درمانی هنوز در دوره‌های آموزش دکتری عمومی دندانپزشکی جایگاه اصلی خود را پیدا نکرده است، توصیه می‌کنیم دندانپزشکان عمومی به درمان پیشرفته و پیچیده ایمپلنت وارد نشوند زیرا عوارض زیادی در پی دارد.

یادداشت سردبیر دندانه:
دکتر امیر رضا رکن یکی از اساتید برجسته و مورد احترام جامعه دندان‌پزشکی است که محبوبیت زیادی در جامعه دندان‌پزشکی و به‌خصوص در میان دندان‌پزشکان عمومی کشور دارند. در مقاله فوق جملاتی به نقل از ایشان ذکر شده است که محل تامل فراوان است؛ هرچند به احتمال زیاد جملات فوق نه گفته صریح ایشان که نتیجه تفسیر و تخلیص خبرنگار از گفته‌های ایشان باشد.
دکتر رکن در حالی برای درمان ایمپلنت دندانی تعرفه گذاری کرده‌اند که سندیکای بیمه‌های تکمیلی کشور به عنوان یک مرجع موجه در تعرفه‌گذاری برای این خدمات تعرفه‌ای به مراتب بیشتر تعیین کرده است و البته بسیاری از بزرگواران پیشکسوت در مطب‌های شخصی خود در شمال شهر تعرفه‌ای چندین برابر این رقم را از بیماران اخذ می‌کنند.
تاکید این استاد بزرگوار روی عبارت «کار را به کاردان بسپارید» و ذکر این جمله که «متأسفانه این روش درمانی هنوز در دوره‌های آموزش دکتری عمومی دندانپزشکی جایگاه اصلی خود را پیدا نکرده است، توصیه می‌کنیم دندانپزشکان عمومی به درمان پیشرفته و پیچیده ایمپلنت وارد نشوند زیرا عوارض زیادی در پی دارد» حتی اگر توصیه‌ای دل‌سوزانه برای ترویج تخصص‌گرایی در انجام درمان‌های تخصصی نظیر ایمپلنت باشد قطعا با مشی کاری ایشان در تاسیس یک موسسه آموزشی و برگزاری دوره‌های علمی و تولید فیلم‌های کمک‌آموزشی برای آموزش درمان ایمپلنت به دندان‌پزشکان عمومی کاملا در تناقض است.
اگر ایمپلنت درمانی تخصصی است و بیماران برای انجام درمان ایمپلنت باید به دندان‌پزشکان متخصص مراجعه کنند پس فلسفه اهتمام ایشان در آموزش علم ایمپلنت به دندان‌پزشکان عمومی چیست؟ این پرسشی است که قطعا دندان‌پزشکان عمومی مشتاق شنیدن پاسخ آن هستند.

منبع:دندانه

 

شکست درمان ایمپلنت و راهکارهای پیشگیری از آن در گفتگو با دکتر رضا عمید، متخصص و جراح لثه

ندا احمدلو/ دندانه
اگر شما هم به تازگی دندانی را از دست داده باشید، حتما درباره درمان ایمپلنت برای جایگزین کردن دندان ازدست‌رفته، چیزهایی را شنیده‌اید. باورهای درست و نادرستی که نمی‌دانید به کدامیک از آنها می‌توان اعتماد کرد و در نهایت، چطور می‌توان برای انجام دادن یا انجام ندادن عمل ایمپلنت تصمیم‌گیری کرد. اگر تردید یا سوالی درباره عمل ایمپلنت ذهن شما را مشغول کرده است، پیشنهاد می‌کنیم که گفتگوی ما با دکتر رضا عمید، جراح و متخصص بیماری‌های لثه، دانشیار و سرپرست تخصصی گروه پریودنتیکس دانشکده دندانپزشکی شهید بهشتی را بخوانید تا بتوانید بهترین تصمیم را در این باره بگیرید.

چرا ممکن است درمان ایمپلنت دندانی به شکست بیانجامد؟
چرا ممکن است درمان ایمپلنت دندانی به شکست بیانجامد؟

دندانه: ابتدا کمی در مورد ایمپلنت و ضرورت انجام آن توضیح می‌دهید؟
یکی از دلایل اصلی توصیه بر استفاده از ایمپلنت این است که ایمپلنت‌ها در داخل استخوان فک به شکل مطلوبی درگیر می‌شوند و عمل می‌کنند. به‌عبارت ساده‌تر، بهترین روش جای‌گذاری دندان‌های ازدست‌رفته به منظور حفظ استخوان فک، روش ایمپلنت است. روش‌های رایج دیگر مانند پروتزهای پارسیل یا متحرک می‌توانند روی بافت نرم فشار بیاورند و در طول حدود ۳ تا ۵ سال پس از کار گذاشتن پروتز باعث ایجاد تحلیل استخوانی بشوند. پروتزهای ثابت هم که بر دندان‌های اطراف متکی هستند، در گروه انتخاب‌های بعدی ما بعد از ایمپلنت قرار می‌گیرند. زیرا این پروتزها هم می‌توانند به دلیل آسیب رساندن به دندان‌ها هنگام تراش، باعث افزایش خطر ابتلا به پوسیدگی دندان به دلیل گیرِ پلاک در زیر این روکش‌ها بشوند. به تمام این دلایل در طول ۲۰ تا ۳۰ سال اخیر، همواره ایمپلنت‌ها جزو اولین انتخاب‌های دندانپزشکان برای جای‌گذاری دندان‌های ازدست‌رفته بوده‌اند.

دندانه: آیا وجود درد و تورم پس از جراحی ایمپلنت طبیعی است؟
نه چندان. البته اگر بخواهیم کمی دقیق‌تر درباره درد و عفونت ناشی از ایمپلنت بدانیم، باید به این نکته توجه داشته باشیم که جراحی‌های ایمپلنت طیف وسیعی از درمان‌های ساده و سرراست تا پیچیده و دشوار را شامل می‌شوند. برخی از این درمان‌ها، هم از نظر زمانی و هم از نظر ریسک آسیب در سطح بسیار پایینی قرار می‌گیرند. یعنی ممکن است تعدادی از عمل‌های ایمپلنت ساده، حتی در کمتر از ۲۰ دقیقه و با کمترین میزان از آسیب و تروما انجام شوند.
با این حال، زمانی که بافت نرم یا بافت سخت کافی نباشد و نیاز به بازسازی قبل از گذاشتن ایمپلنت یا در زمان گذاشتن ایمپلنت وجود داشته باشد، احتمال ترومای جراحی هم بیشتر خواهد شد. در این صورت، ممکن است که بیمار در قسمت‌هایی از زمان جراحی با درد مواجه شود یا بعد از جراحی نشانه‌هایی از تورم، کبودی یا عفونت را هم ببیند. اما خوشبختانه، بیشتر از ۹۷ یا ۹۸ درصد از جراحی‌های ایمپلنت قابل انجام دادن در مطب هستند و پروتکل‌های خیلی پیچیده‌ای برای جراحی ندارند. حتی امروزه بیشتر جراحی‌های ایمپلنت را به عنوان جراحی‌هایی معرفی می‌کنند که نیازی به محیط استریل ندارند و وجود محیطی تمیز برای انجام آن کافی خواهد بود. به‌طور کلی برای تعداد بسیار محدودی از بیمارانی که شرایط خاصی دارند، اتاق عمل به منظور انجام جراحی ایمپلنت تجویز می‌شود.
به عنوان جمع‌بندی این پاسخ می‌توان گفت که در بیشتر موارد جراحی ایمپلنت، بیمار با درد، تورم، خونریزی، عفونت یا کبودی خاصی مواجه نمی‌شود و همه این موارد را می‌توان با رعایت ملاحظات خاصی به حداقل ممکن رساند. اگر هم در مواردی بیمار با ترومای ناشی از جراحی مواجه بشود، کار جراحی او وسیع باشد، مواد پیوندی مصرفی برای او زیاد باشد یا مواد مصرفی به‌ عنوان جایگزین‌های بافت سخت و نرم برایش به کار برود، درمان‌های دارویی یا توصیه به کمپرس مناسب می‌تواند میزان تورم، درد، کبودی یا خونریزی او را در کمترین حد ممکن نگه دارد.

دندانه: چند درصد از درمان‌های ایمپلنت ممکن است به شکست منتهی شود؟
درمان‌های ایمپلنت، طیف وسیعی از درمان‌ها را شامل می‌شود که البته نمی‌توان به طور کاملا سیاه یا کاملا سفید درباره موفقیت یا شکست آنها صحبت کرد. در مواردی ما به موفقیت نسبی می‌رسیم و در مواردی هم به موفقیت ایده‌آل؛ در برخی موارد با شکست نسبی مواجه می‌شویم و در موارد بسیار محدودی هم ایمپلنت به شکست کامل منتهی می‌شود. شکست کامل ایمپلنت به معنای عدم وقوع یکپارچگی استخوانی با ایمپلنت است؛ به گونه‌ای که ایمپلنت دیگر قابل نگهداری نباشد و لازم باشد که آن را خارج کنیم.
مشکل خارج شدن ایمپلنت به خاطر عفونت یا عدم یکپارچگی در طی فاز جراحی‌ها در کمتر از ۲ درصد موارد رخ می‌دهد. این در حالی است که گاهی امکان دارد در طول زمان، یعنی حدود ۵ یا حتی ۱۰ سال بعد از انجام ایمپلنت و به‌ دلیل تجمع پلاک یا فشارهای بیش از حد روی دندان ایمپلنت‌شده، عفونت یا آسیب‌هایی در اطراف ایمپلنت اتفاق بیفتند. این اتفاق کاملا طبیعی است و می‌تواند برای ایمپلنت مانند دندان طبیعی رخ بدهد. در صورت بروز چنین اتفاقی، بیمار با نشانه‌هایی مانند خونریزی لثه، ترشح چرک، درد، تحلیل استخوان و درنهایت، لق شدن ایمپلنت مواجه می‌شود که باید در صورت مشاهده این نشانه‌ها هرچه سریع‌تر به پزشک معالج خود مراجعه کند.

دندانه: آیا راهی برای رهایی از بروز چنین مشکلاتی بعد از ایمپلنت وجود ندارد؟
ببینید! مهم‌ترین راهکاری که می‌توان برای پیشگیری از بروز این مشکل در نظر داشت، کنترل پلاک‌ها و انجام دادن معاینات دوره‌ای است. از دیگر راهکارهای پیشگیرانه می‌توان به این موارد اشاره کرد: ساخت روکش‌هایی که زیر آنها قابل تمیز کردن باشد، استفاده از ابزار بهداشتی کمکی مانند نخ دندان، استفاده از مسواک مخصوص روکش ایمپلنت و استفاده از دهانشویه برای جلوگیری از تجمع پلاک.
بد نیست بدانید که امروزه، درمان‌هایی در راستای رفع عفونت‌های اطراف ایمپلنت هم انجام می‌شوند اما میزان موفقیت این درمان‌ها به اندازه درمان‌های اطراف دندان‌های طبیعی قابل پیش‌بینی نیست. به همین خاطر، همچنان بهترین راهکار برای پیشگیری از شکست ایمپلنت در درازمدت، پیشگیری از وقوع عفونت‌ها با معاینات دوره‌ای توسط پزشک و کنترل پلاک است.

دندانه: برخی از افراد گمان می‌کنند که ممکن است استخوان فک آنان ایمپلنت را قبول نکند یا آن را پس بزند. این باور تا چه اندازه‌ای صحیح است؟
معمولا در موارد بسیار نادری می‌توان از اصطلاح پس‌زدن ایمپلنت صحبت کرد. از طرفی، آلرژی به فلز تایتانیوم که بیشتر ایمپلنت‌ها از آن ساخته می‌شوند هم بسیار نادر است. چیزی که معمولا به عنوان پس‌زدن ایمپلنت به شکل عامیانه استفاده می‌شود، همان عدم بروز یکپارچگی ایمپلنت در داخل استخوان است که به این دلایل اتفاق می‌افتد:

عفونت در محل (بعد جراحی یا بعد از ساخت پروتز)، مناسب نبودن میزان یا کیفیت استخوانی که در آن ناحیه وجود داشته و یا مناسب نبودن میزان یا کیفیت بافت نرم اطراف ایمپلنت که باعث می‌شود بازسازی به اندازه کافی صورت نگیرد.

از طرف دیگر، برخی از بیماران ترجیح می‌‌دهند که از ایمپلنت‌های کوتاه‌تر یا باریک‌تر استفاده کنند و زیر بار درمان‌های پیشرفته‌ای مانند بازسازی بافت سخت و نرم نمی‌روند. استفاده از این نوع ایمپلنت‌های کوتاه‌تر و باریک‌تر، به خصوص اگر فشار بر آن ناحیه زیاد باشد، می‌تواند خطر پس‌زدن یا همان عدم یکپارچگی استخوانی را افزایش بدهد.

ممکن است بیمارانی که برای مدت طولانی از کورتون‌ها، داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی یا داروهای پوکی استخوان استفاده کرده‌اند، دچار اختلالاتی در متابولیسم استخوانی خود باشند. به همین دلیل هم این بیماران باید قبل از ایمپلنت حتما پزشک معالج خود را در جریان داروهای مصرفی‌شان قرار بدهند.

افرادی که سابقه ابتلا به عفونت در سینوس فک بالا را داشته‌اند و می‌خواهند درمان ایمپلنت در آن ناحیه را داشته باشند هم باید پزشک را از سابقه بیماری خود آگاه کنند. به‌طور کلی، تمامی متقاضیان ایمپلنت باید پیش از شروع پروسه درمان، پزشک خود را در جریان سابقه تمام بیماری‌ها و داروهای مصرفی‌شان قرار بدهند؛ حتی اگر فکر کنند که آن بیماری یا دارو ارتباط مستقیمی با سلامت دهان و دندان یا درمان ایمپلنت آنها ندارد. این کار می‌تواند دست پزشک برای تصمیم‌گیری بهتر را بازتر کند و احتمال پس‌زدن یا شکست ایمپلنت را کاهش دهد.

دندانه: مراقبت‌های پس از ایمپلنت باید به چه صورت باشند؟
معاینات دوره‌ای و پیگیری درمان، یک پیش‌نیاز اساسی برای موفقیت درازمدت و ماندگاری ایمپلنت‌های دندانی است. توصیه می‌شود که در سال اول هر ۶ ماه یکبار و بعد از آن حداقل سالی یکبار، ایمپلنت‌های کارگذاشته‌شده و پروتزهای رویی توسط پزشک معالج کنترل شوند. اگر بیمار با خونریزی اطراف ایمپلنت مواجه شد، باید هرچه سریع‌تر به پزشک معالج خود مراجعه کند تا مانع عمیق‌شدن التهاب و بروز تحلیل استخوان شود. ممکن است کوچک‌ترین تحلیل استخوان اطراف ایمپلنت، نیاز به جراحی مجدد را برای بیمار ایجاد کند. اگر پروتزها بلند یا جابه‌جا شدند یا اگر دندان‌های دیگر جابه‌جا شدند هم باید برای اصلاح و تعمیر آنها نزد پزشک معالج خود بروید. در شرایط طبیعی که کیفیت و کمیت بافت سخت و نرم مناسب باشد، بیمار از نظر متابولیسم استخوان دچار اختلال نباشد، طرح درمان به درستی انجام شده باشد و بیمار معاینات دوره‌ای را هم جدی بگیرد، ایمپلنت می‌تواند یک جایگزین دائمی خوب برای دندان ازدست‌رفته باشد.

منبع:دندانه

 

به گزارش روابط عمومی، اختراع اباتمنتهای منحنی برای ایمپلنت‌های دندانی توسط یکی از اساتید دانشکده دندانپزشکی صورت گرفت.

این اختراع حاصل ۲ سال تلاش مستمر دکتر رضا افتخار آشتیانی متخصص پروتزهای دندانی و فلوشیپ پروستو ایمپلنت می‌باشد که در حال حاضر ریاست آموزشکده پروتز و لابراتوار مرکزی در دانشکده را به عهده دارد. این اختراع در رابطه با ایمپلنت‌های دندانی است که باعث تسهیل گذاشتن روکش در ایمپلنت‌هایی است که به علت محل ایمپلنت با سختی‌هایی همراه می‌باشد. با کمک این نوع طراحی ایمپلنت، مسیر نشست و برخاست روکش به صورت منحنی انجام می‌شود و این مسئله باعث می‌گردد که روکش ساخته شده به راحتی از روی ایمپلنت جدا نشود.

دکتر افتخار آشتیانی در ادامه این مصاحبه افزود، در اباتمنتهای قبلی مسیر قرار دادن روکش در مسیر باز و بسته شدن دهان بوده است و به همین علت خوردن غذاهای چسبنده می‌توانست باعث جدا شدن روکش از روی ایمپلنت شود و این طراحی برای جلوگیری از چنین مشکلی صورت گرفته است. یکی دیگر از مشکلات رایج عدم وجود فضای کافی بین ایمپلنت و دندان مقابل است که در چنین شرایطی دندانپزشک مجبور به استفاده از اباتمنتهای گران قیمت می‌شود ولی با این طراحی جدید امکان قرار دادن روکش در حداقل فاصله بین دندانی و بدون ترس از افتادن آن به وجود خواهد آمد. تمام این مزایا ناشی از تغییر مسیر حرکت روکش بر روی اباتمنت می‌باشد که در جهان بی‌نظیر است.

ایشان عنوان کرد، این اختراع در پایان سال ۹۳ در سازمان ثبت اسناد املاک کشور به ثبت رسیده و مراحل ثبت آن در سازمان ثبت اختراع آمریکا (USPTO) در حال انجام می‌باشد و رسماً در کنگره ایمپلنت سال ۹۳ و کنگره دندانپزشکی سال ۹۴ اعلام گردیده است.

منبع:دندانه

 

جستاری برای یافتن پاسخ سوالی که ذهن بسیاری از دندان‌پزشکان امروز را مشغول کرده است

بسیاری از دندان‌های به شدت آسیب دیده برای بقا احتیاج به درمان ریشه، جراحی افزایش طول تاج و روکش دارند. مانند هر دندان‌پزشک دیگری، شاید برای شما هم پیش آمده که در مواجهه با چنین دندانی، بیمار را ترغیب به پیمودن این راه طولانی و پر هزینه کرده باشید. اما در آخر با این سوال همیشگی بیمار، خود نیز به فکر فرو رفته باشید: «دکتر! بعد از همه این کار‌ها آیا این دندان برایم عمری می‌شود یا نه؟»
بالعکس، ممکن است بار‌ها پس از پیشنهاد کشیدن و جایگزین کردن چنین دندانی، این تردید به سراغتان آمده باشد که «آیا واقعا امکان حفظ دندان وجود نداشت؟ کدامیک برای بیمار بقای بیشتری خواهد داشت؛ ایمپلنت یا دندان؟»

راه حل علمی یافتن این پاسخ‌ها نه تکیه بر تجارب شخصی در حفظ دندان‌هاست و نه ادعاهای شرکت‌های وارد کننده ایمپلنت. در دندان‌پزشکی مدرن و مبتنی بر شواهد قوی‌ترین ابزار برای یافتن پاسخ چنین سوالاتی مطالعات Systematic review است. مطالعاتی که به بررسی و مقایسه نتایج حاصله از انبوهی از مطالعات، که در رابطه با سوال مورد نظر انجام شده‌اند، می‌پردازند. جستجو کردن، تعیین کیفیت، رد یا قبول مطالعات براساس معیارهای کیفی و بالاخره آنالیز نتایج حاصل از تک تک مقالات، مراحل کلیدی چنین مطالعاتی هستند. سوال مورد نظر ما «درمان ریشه یا ایمپلنت» دیر زمانیست که کانون توجه دندان‌پزشکان، بیماران و شرکت‌های بیمه گر بوده است. در واقع از اولین سال‌های رواج بالینی ایمپلنت‌ها این نگرانی وجود داشته است که فعالیت های بازاریابی باعث استفاده بیش از حد از ایمپلنت‌ها گردد. این دغدغه نخستین بار در کنفرانسی در سال ۱۹۷۹ مطرح گردید و تا به امروز – که موفقیت بالای ایمپلنت‌های دندانی واقعیتی اثبات شده است – نیز ادامه دارد. بررسی یکی از ارزشمند‌ترین مطالعاتSystematic review‌ با چنین مضمونی می‌تواند راه مناسبی برای افزایش دانش ما در این زمینه باشد. هدف این مطالعه، مقایسه میزان بقای دندان‌های به شدت تخریب شده‌ای که با درمان ریشه و روکش نگهداری شده‌اند با ایمپلنت های تک واحدی می‌باشد. *

چه تفاوتی در دستاوردهای درمانی بین دندان‌های درمان ریشه و روکش شده با روکش های متکی بر ایمپلنت وجود دارد؟ *۱

مواد و روش‌ها
این مطالعه در چهار چوب PICO) Problem، intervention، comparison، outcome) صورت گرفته است. برای یافتن مقالات از جستجوی دستی و اینترنتی استفاده شده است. تنها مقالاتی مورد جستجو بودند که به بررسی میزان بقای دندان‌های درمان ریشه و روکش شده یا ایمپلنت های تک واحدی پرداخته باشند. جستجو در مقالات چاپ شده بین سال‌های ۱۹۸۱تا ۲۰۰۵ صورت گرفته است. در مورد مطالعات مربوط به ایمپلنت، جستجو با این کلمات کلیدی انجام شده است: dental-Implant-single. در نتیجه مجموعا ۱۷۹۷ مطالعه یافت شد. جستجو در مورد مقالات مربوط به حفظ دندان با این کلمات کلیدی صورت گرفت: «root canal therapy،» «restored teeth،» «outcome»» prognosis» «و در مجموع ۴۳۰ مقاله یافت شد. پس از بررسی دقیق توسط دو مرورگر منتخب و اعمال ملاک های ورود به مطالعه، تعداد زیادی از این مقالات فاقد کیفیت لازم دانسته و رد شدند. در ‌‌‌نهایت تنها ۵۵ مقاله مربوط به ایمپلنت و۱۳ مقاله مربوط به حفظ دندان وارد مطالعه و در مرحله بعد تعیین کیفیت شدند. مقالات از لحاظ کیفی در ۶ دسته تقسیم بندی شدند که قوی‌ترین آنها مطالعات randomized controlled، double blind trials d و ضعیف‌ترین آنها مطالعات گزارش مورد بودند. out come مورد بررسی برای هر دو روش درمانی تنها «میزان بقای» ایمپلنت یا دندان بود و نه میزان موفقیت. دلیل نویسندگان مقاله تلاش برای جلوگیری از ایجاد bias به نفع درمان ایمپلنت ذکر شده است. به این ترتیب که در بیشتر مقالات مورد بررسی علی رغم وجود ملاک‌های علمی متعدد برای تعیین میزان موفقیت ایمپلنت، تنها موجود بودن ایمپلنت در پایان دوره مطالعه به عنوان موفقیت ایمپلنت در نظر گرفته شده بود. اما در مطالعات مربوط به درمان ریشه ملاک های موفقیت سختگیرانه تری، نظیر فقدان پری اپیکال پریودونتیت در رادیو گرافی یا بررسی‌های پاتولوژیک، اعمال شده بود. بنابراین تنها مقالاتی که صرفا میزان بقای دندان را به عنوان outcome بررسی کرده بودند وارد آنالیز شده و بقیه از مطالعه خارج شدند.

نتایج
سیزده مقاله مربوط به درمان ریشه و ۵۵ مقاله مربوط به ایمپلنت وارد مطالعه شدند. سطح کیفی مقالات در گروه ایمپلنت بالا‌تر از گروه درمان ریشه بود. متوسط میزان دوره fallow up در مطالعات درمان ریشه ۷. ۸ سال و در مورد مقالات مربوط به ایمپلنت پنج سال بود. نتایج حاصل از مرور تمام مقالات در مورد میزان بقای این دو روش در نمودارهای «forest plot» نشان داده شد. این نمودار‌ها روشی آسان و سریع برای مقایسه نتایج مطالعات متعدد هستند (توضیح راجع به نحوه تفسیر این نمودار‌ها از مجال این بحث خارج است).
نتایج بررسی این نمودار‌ها در مقاطع زمانی مختلف نشان داد که تفاوتی در میزان بقا ی این دو روش درمانی در هیچ یک از این مقاطع وجود نداشته است.

بحث
نتایج این مطالعه نشان می‌دهد تفاوتی در میزان بقای ایمپلنت های تکی و دندان‌های درمان ریشه شده‌ای که روکش دریافت کرده‌اند وجود ندارد. بنابراین تصمیم گیری بر حفظ یا کشیدن دندان باید مبتنی بر فاکتورهایی غیر از میزان بقا باشد. این نتایج همخوان با نتایج مطالعه دیگری است که نشان داده تفاوتی در میزان شکست این دو روش وجود ندارد. هر چند که ایمپلنت‌ها مدت زمان بیشتری در فانکشن بوده و طبعا مشکلات بعد از درمان بیشتری داشته‌اند. *۲

در مطالعه حاضر تنها اصطلاح «دندان درمان ریشه شده» ملاک ورود مقاله به مطالعه بوده است. حال اینکه درمان‌های اندودونتیک شامل طیف وسیعی از درمان‌ها، نظیر درمان اولیه ریشه یا درمان مجدد -درمان غیر جراحی یا همراه با اپیکوتومی- هستند که هر کدام میزان شکست و موفقیت متفاوتی دارند. بررسی‌های بعدی بهتر است با مقایسه تفکیکی هر یک از این موارد با درمان های ایمپلنت صورت گیرد. همین طور اصطلاح ایمپلنت های دندانی شامل طیف وسیعی از درمان‌ها می‌باشند که در این مطالعه برای قابل مقایسه بودن نتایج تنها ایمپلنت‌های تک واحدی بررسی شده‌اند.
نوع ترمیم دندان‌های درمان ریشه شده نیز تاثیر زیادی بر میزان بقای آنها دارد. بر حسب نتایج یک مطالعه ۸۵درصد دندان‌هایی که پس از درمان ریشه کشیده شده‌اند ترمیم مناسبی نداشته اند۳* مطالعه دیگری نشان داده که دندان‌های درمان ریشه شده‌ای که روکش نشده‌اند، شش برابر بیشتر در معرض خطر کشیده شدن قرار دارند *۴ به منظور قابل مقایسه بودن نتایج در این بررسی تنها دندان‌هایی که پس از درمان ریشه، روکش شده‌اند، با روکش های متکی بر ایمپلنت مورد مقایسه قرار گرفته‌اند.

تعمیم نتایج این مطالعه با کاربردهای بالینی باید با احتیاط صورت گیرد. بیماران، درمانگر‌ها و شرایط مطالعه نمی‌توانند به صورت کامل نمایانگر شرایط بالینی باشند. به عنوان مثال بسیاری از درمان های ریشه توسط دانشجویان دندان پزشکی صورت گرفته است ولی درمان های ایمپلنت خصوصا در سال های اول مطالعه توسط تیم های تخصصی انجام شده است. همچنین احتمال وجود publication bias» «(تمایل به چاپ بیشتر نتایج موفقیت آمیز در مقایسه با درمان های ناموفق) در مورد درمان های ایمپلنت بیشتر است؛ زیرا ایمپلنت‌ها برندهای تجاری متنوعی دارند ولی درمان ریشه غالبا ماهیت یکسانی دارد.
ایمپلنت‌های تکی غالبا در نواحی گذاشته شده‌اند که در دو طرف آنها دندان طبیعی وجود داشته است. اما در مورد مقالات مربوط به درمان ریشه اطلاعات خام کافی برای مشخص کردن اینکه دندان روکش شده به صورت تکی بوده و یا جزیی از بریج بوده است، موجود نیست. با توجه به اینکه میزان شکست تک کراون‌ها کمتر از دندان‌های پایه است*۵ این عامل نیز می‌تواند نتایج را به نفع درمان ایمپلنت تغییر داده باشد. با این حال تفاوتی میان دو روش درمانی از لحاظ میزان بقا مشاهده نشد.

اعتبار نتایج یک systematic review بستگی به کیفیت تک تک مقالات وارد شده در آن دارد. متاسفانه اکثر مطالعات وارد شده در بررسی حاضر در دسته fair قرار داشته‌اند و در این میان کیفیت مقالات مربوط به ایمپلنت بالا‌تر از گروه دیگر بوده است. تاثیر احتمالی این واقعیت بر نتایج درمان به قضاوت خواننده واگذار می‌شود.
در مطالعاتی که به مقایسه دو روش درمانی می‌پردازند درجاتی از هتروژنیتی بین روش های مورد مقایسه، غیر قابل اجتناب است. در مطالعه حاضر نیز میزانی از هتروژنیتی به خاطر تفاوت های ماهیتی و متودولوژیکال این دو نوع درمان وجود دارد. درمان ریشه را می‌توان درمانی دانست که برای جلوگیری یا کنترل نوعی عفونت (عفونت پری اپیکال) صورت می‌گیرد. حال اینکه درمان های ایمپلنت در نقاط سالم و بدون عفونت استخوان فک انجام می‌شوند. منبع دیگر هتروژنیتی همانگونه که قبلا اشاره شد تفاوت در میزان مهارت درمانگر‌ها است. در تعدادی از مطالعات، درمان ریشه‌ها توسط دانشجویان دندان پزشکی انجام شده است.

برای یافتن پاسخ سوال مورد نظر این مطالعه، انجام مطالعات دیگری به صورت Randomized controlled tiral، که به مقایسه میزان بقاء دو روش درمانی، در شرایط یکسان بپردازند ضروری است. یکی از موارد ضعف مطالعهٔ حاضر، کم بودن تعداد مقالاتی است که به میزان بقای دندان‌های درمان ریشه و متعاقبا روکش شده، پرداخته باشند. بیشتر مقالات تنها موفقیت رادیولوژیک درمان ریشه را گزارش کرده بودند؛ بدون آنکه به نوع ترمیم تاج اشاره‌ای شده باشد.

از زمان انجام برخی مقالات بررسی شده در این متا آنالیز بیش از دو دهه می‌گذرد. شکی نیست که در طول این زمان پیشرفت های متعددی در زمینه علم اندودونتیکس، نظیر ابزارهای روتاری نیکل تیتانیوم، میکروسکوپ‌های جراحی، مواد جدید… حاصل شده است. همچنین از آن زمان پیشرفت های بسیاری، نظیر تغییرات عمده در پرداخت سطوح ایمپلنت‌ها، نو آوری‌ها و اصلاحات بسیار در زمینه ماکرو دیزاین ایمپلنت‌ها… در زمینه ایمپلنت‌ها صورت گرفته است. در واقع علم اندودونتیکس امروزی را می‌توان به اندازه ایمپلنتولوژی مدرن دانست و مسلما این پیشرفت‌ها ممکن است بر میزان بقای هر کدام از این دو روش تاثیرات عمده‌ای به جای گذاشته باشد.

هنگامی که مرمت پذیری یک دندان مورد شک باشد تصمیم گیری راجع به حفظ یا جایگزین کردن آن با ایمپلنت مورد سوال است. بررسی مراحل decision making در حوصله این بحث نمی‌گنجد. اما تلاش برای یافتن معیارهای مشخص و عملی برای انتخاب بین این دو روش به همکاری نزدیک محققان دو رشته برای انجام مطالعات استاندارد randomized controlled trial نیاز دارد.

نتیجه گیری
برای تعیین یک طرح درمان مناسب، درمانگر باید فاکتورهای متعددی را در نظر داشته باشد. نتایج systemic review حاضر نشان می‌دهد تصمیم گیری برای انجام درمان ریشه و یا جایگزین کردن دندان با ایمپلنت باید مبتنی بر ملاک هایی غیر از میزان بقا ی این دو روش باشد. روش های غیر جراحی درمان ریشه و به دنبال آن روکش کردن دندان و یا کشیدن و جایگزین کردن دندان با ایمپلنت، هر دو نتایج عالی و قابل اعتمادی در پی داشته‌اند. انتخاب های درمانی موجود نظیر ایمپلنت های دندانی هنگامی که به روش های متنوع اندودونتیک فعلی اضافه گردند موجب ارتقاء طرح درمان‌ها خواهند شد. آنچه بر پایه اخلاق حرفه‌ای روشن است این است که نخستین تلاش‌ها باید در جهت درمان و حفظ دندان باشد.

منبع:دندانه

 

[این مقاله ویژه دندان‌پزشکان است]
عوامل خطرساز مختلفی می‌توانند نتایج درمان ایمپلنت را تحت‌تاثیر قرار بدهند که بی‌توجهی به آنها در مراحل مختلف از انتخاب بیمار تا طرح درمان جراحی و پروتز باعث مشکلات جدی برای پزشک و بیمار شود.
در این مطلب به‌صورت فهرست‌وار عوامل خطر در بیمارانی که برای درمان ایمپلنت، کاندیدا می‌شوند را مرور می‌کنیم.
هدف اصلی از ارائه این مطلب به‌صورت ذیل، تهیه یک چک‌لیست از نکاتی است که دندان‌پزشک در طرح درمان خود و نیز مدیریت انتظارات بیمار باید درنظر بگیرد.

عوامل خطر اولیه در انتخاب بیمار برای درمان ایمپلنت
عبارتند از:
– فک‌های رادیوتراپی شده
– بیماران دارای مشکل‌های سایکوتیک
– بیماران دارای مشکل‌های هماتولوژیک
– وجود شرایط پاتولوژیک سیستمیک و موضعی
– بیماران معتاد به مواد، الکل و تنباکوی جویدنی
– بیماران با بهداشت دهان ضعیف، پوسیدگی‌های وسیع و مشکلات پریودنتال گسترده که منجر به بی‌دندانی بیمار شده باشد.
در اغلب موارد بالا درمان ایمپلنت کنتر اندیکاسیون دارد و معمولا یا مانع درمان است یا شکست سریع درمان را در پی دارد.

ریسک فاکتورهای بیومکانیک
– تعداد ایمپلنت کمتر از تعداد ریشه‌های جایگزین
– استفاده از ایمپلنت باریک و کوتاه
– اتصال ایمپلنت به دندان طبیعی
– وجود کانتی لور
– ایمپلنت‌های خارج از راستای طولی اعمال نیرو
– افزایش ارتفاع روکش
– قرار‌دادن چند ایمپلنت روی یک خط مستقیم به جای قرار‌دادن آنها به شکل رئوس یک مثلث (در صورت امکان)

ایمپلنت دندانی و ریسک فاکتورهایش
ایمپلنت دندانی و ریسک فاکتورهایش

خطا در ارزیابی و درنظر گرفتن عوامل بیومکانیک معمولا در زمان طولانی‌تری منجر به شکست در درمان می‌شوند.

ریسک فاکتورهای اکلوژن
-بیماران دارای عادت پارافانکشنال شدید مثل براکسیزم شبانه که منجر به سایش‌های شدید و ترک و شکستن دندان‌های طبیعی یا پروتزهای قبلی بیمار شده باشد.
– وجود تماس‌های اکلوژنی در نواحی غیرمرکزی روکش مبتنی بر ایمپلنت که منجر به نیروهای گشتاوری روی ایمپلنت و قطعات پروتزی می‌شوند.
– قرار‌دادن ایمپلنت روی استخوان‌های کم‌استحکام (نوع ۳ و ۴) بدون کسب ثبات اولیه در مرحله جراحی فیکسچر

ریسک فاکتورهای عملیاتی
این ریسک فاکتورها به‌دلیل خطاهای تکنیکی رخ می‌دهند و می‌توانند ناشی از خطاهای انتخاب نوع پروتز (پیچ‌شونده یا سمان‌شونده)، قالبگیری یا لابراتواری باشند که در نهایت منجر به عدم تطابق قسمت‌ها پروتزی می‌شوند. این حالت باعث خروج پروتز روی ایمپلنت از حالت پاسیو و تبدیل آن به یک عامل تنش زای اکتیو می‌شود که در نتیجه وجود این خطاها اغلب با شل‌شدن پیچ اباتمنت‌ها، پریدگی مکرر ماده ونیر (سرامیک یا رزین) و در موارد شدیدتر online casino شکستن پیچ‌ها و تحلیل نامعمول استخوان مارژینال به‌عنوان نتیجه انتقال این نیروها به استخوان آشکار می‌شود.
به‌طور کلی در چنین موارد پر ریسکی استفاده از پروتزهای پیج‌شونده توصیه شده است زیرا زودتر آلارم می‌دهند و رفع مشکل آنها ساده‌تر است

ایمپلنت دندانی و ریسک فاکتورهایش
ایمپلنت دندانی و ریسک فاکتورهایش

ریسک فاکتورهای ایمپلنت در نواحی مختلف دهان
ریسک فاکتورهای ایمپلنت در قدام فک بالا
– عرض مزیودیستالی ۷ میلی‌متر و کمتر
– عرض استخوان کرستال کمتر از ۶ میلی‌متر
– فاصله لبه استخوان از لبه دندان مقابل کمتر از ۶میلی‌متر (بیماران دیپ بایت)
– انتظارات زیبایی غیرواقعی بیمار
– بالا بودن خط لبخند در بیمار
– تحلیل عمودی استخوان
– ضخامت کم مخاط
-تقعر وستیبول
– کانال وسیع نازوپالاتین
در حالت‌های از دست‌دادن بیش از یک دندان به‌طور کلی لازم است از کانتی لور اجتناب شود و در صورت ناچاری (مثلا قرار‌دادن دو فیکسچر در ناحیه سانترال‌ها و کانتی لور‌شدن لترال، از هرگونه تماس روی آن خودداری شود)

ریسک فاکتورهای ایمپلنت در خلف فک بالا
– عرض مزیودیستالی ۷ میلی‌متر و کمتر
– عرض استخوان کرستال کمتر از ۶ میلی‌متر
– فاصله لبه استخوان از لبه دندان مقابل کمتر از ۶ میلی‌متر (بیماران دارای رویش بیش از حد دندان مقابل یا افتادگی خلف فک بالا)
– پایین‌آمدن سینوس
– دانسیته استخوان کم (نوع ۳ و ۴)
– طول ایمپلنت کمتر از ۸ میلی‌متر
– قطر ایمپلنت کمتر از ۴ میلی‌متر
در حالت‌های از دست رفتن بیش از یک دندان، باید از اتصال ایمپلنت به دندان طبیعی اجتناب شود و حتی‌الامکان از بیشترین تعداد فیکسچر با حداکثر قطر استفاده شود.
در این حالات توصیه می‌شود، ایمپلنت‌ها (بیش از دوعدد) در یک خط مستقیم نباشند و در صورت امکان در رئوس یک مثلث قرار گیرند.
در فک بالای کاملا بی‌دندان برای ایجاد یک پروتز ثابت کاملا متکی بر ایمپلنت با وجود شرایط دیگر (مانند وضعیت مناسب بافت نرم و سخت) تعداد مطلوب ایمپلنت‌ها حداقل ۶ عدد و با حداقل قطر ۴ و طول ۱۰ میلی‌متر است. راه‌حل‌های جایگزین در این حالت، پروتزهای متحرک اوردنچر کاملا متکی بر ایمپلنت یا اوردنچرهای با اتکای توام بر ایمپلنت و بافت نرم است. در هر دوی این حالات در فک بالا استفاده از ۴ ایمپلنت توصیه می‌شود و استفاده از ۲ ایمپلنت به‌عنوان پایه اوردرنچر در ناحیه کانینی در طولانی‌مدت با ریسک قابل‌توجهی همراه است.

ریسک فاکتورهای ایمپلنت در قدام فک پایین
– عرض مزیودیستالی ۵ میلی‌متر و کمتر
– عرض استخوان کرستال کمتر از ۴ میلی‌متر
– فاصله لبه استخوان از لبه دندان مقابل کمتر از ۶ میلی‌متر (بیماران دیپ بایت)
-انتظارات زیبایی غیرواقعی بیمار
– تحلیل عمودی استخوان
– ضخامت کم مخاط
در حالت‌های از دست‌دادن بیش از یک دندان به‌طور کلی لازم است از کانتی لور اجتناب شود و روی دو ایمپلنت با پروفایل باریک بیش از یک پونتیک اضافه قرار نگیرد.

ریسک فاکتورهای ایمپلنت در خلف فک پایین
– عرض مزیودیستالی ۷ میلی‌متر و کمتر
– عرض استخوان کرستال کمتر از ۶ میلی‌متر
– فاصله لبه استخوان از لبه دندان مقابل کمتر از ۶ میلی‌متر (بیماران دارای رویش بیش از حد دندان مقابل یا افتادگی خلف فک بالا)
– محل فورامن منتال و نیز تنوع آناتومیکی عصب در ناحیه پرمولرها
– موقعیت عصب آلوئولر در ناحیه مولرها
– طول ایمپلنت کمتر از۸ میلی‌متر
– قطر ایمپلنت کمتر از ۴ میلی‌متر

ایمپلنت دندانی و ریسک فاکتورهایش
ایمپلنت دندانی و ریسک فاکتورهایش
ایمپلنت دندانی و ریسک فاکتورهایش
ایمپلنت دندانی و ریسک فاکتورهایش

ر حالت‌های از دست رفتن بیش از یک دندان، باید از اتصال ایمپلنت به دندان طبیعی اجتناب شود و حتی‌الامکان از بیشترین تعداد فیکسچر با حداکثر قطر استفاده شود. استفاده از ایمپلنت‌های با پروفایل عریض به شدت توصیه شده است. در این حالات نیز توصیه می‌شود، ایمپلنت‌ها (بیش‌از دو عدد) در یک خط مستقیم نباشند و در صورت امکان در رئوس یک مثلث قرار گیرند. در فک پایین کاملا بی‌دندان برای ایجاد یک پروتز ثابت کاملا متکی بر ایمپلنت باوجود شرایط دیگر (مثل وضعیت مناسب بافت نرم و سخت) تعداد مطلوب ایمپلنت‌ها ۴ تا ۶ عدد و با حداقل قطر ۴ و طول ۱۰ میلی‌متر است.

راه‌حل‌های جایگزین در این حالت، پروتزهای متحرک اوردنچر کاملا متکی بر ایمپلنت یا اوردنچرهای با اتکای توام بر ایمپلنت و بافت نرم است. در هر دوی این حالات در فک پایین استفاده از ۴ ایمپلنت مطلوب است و در صورت ناچاری از استفاده از ۲ ایمپلنت به‌عنوان پایه اوردرنچر، فاصله حداقل ۲۰ میلی‌متری آنها و درنظر گرفتن آنها به‌عنوان کمک در افزایش گیر و نه تحمل تمام فشارهای اکلوزالی لازم است. در این حالت رعایت تمام اصول گیر و ثبات و ساپورت، همانند یک پروتز متحرک معمول، نیز لازم است تا ریسک درمان در طولانی‌مدت کمتر باشد.

همان‌گونه که در ابتدای مطلب نیز گفتیم، این چک لیست در ارزیابی ریسک درمان‌های مختلف می‌تواند به کمک دندان‌پزشک بیاید تا انتظار پزشک و بیمار را از درمان ایمپلنت (که در برخی موارد غیرواقعی است) در مسیر درست هدایت کند.

منبع:دندانه

 

گفتگو با بابک شهبازیان، مدیرعامل شرکت واردکننده تجهیزات دندان‌پزشکی و ایمپلنت سیناگستر پیشرفت

سمانه جعفری: برای مصاحبه با یکی از دندان‌پزشکان به مطب وی مراجعه کرده بودم، زمانی‌که منتظر بودم تا پزشک کار درمانی بیمار را به اتمام برساند و نوبت مصاحبه بنده فرابرسد، متوجه صحبت‌های بیمار با پزشک موردنظر شدم. بیمار که خواهان دریافت درمان ایمپلنت بود، با نگرانی زیادی راجع‌به این موضوع سوال می‌پرسید. نگرانی وی به کیفیت و قیمت ایمپلنت مربوط بود. پزشک به بیمار اطمینان می‌داد، اما نکته اینجا است که نگرانی بیمار به‌خاطر نتیجه درمان، نگرانی بسیاری از بیماران خواهان عمل ایمپلنت است. به سراغ بابک شهبازیان، مدیرعامل شرکت واردکننده تجهیزات دندان‌پزشکی و ایمپلنت سیناگسترپیشرفته، رفتیم و وی را به مصاحبه‌ای با سپید دعوت کردیم که در ذیل آن را می‌خوانید.

بی‌اعتمادی نسبت به جنس و کیفیت ایمپلنت‌ها منجر شده تا مردم به سمت این درمان نروند. چگونه می‌توان اعتمادی را که به واسطه مصرف کالایی که ساخته کشورهایی با سابقه تولید محصول بی‌کیفیت و صادرات آن به جهان است بازسازی کرد؟
ایمپلنت به عنوان بهترین شیوه درمان بی‌دندانی شناخته شده است. این روش امتحان خود را پس داده و در همه‌جای دنیا مورداستفاده است. روزانه میلیون‌ها نفر در جهان از این روش درمانی بهره می‌گیرند و می‌توان گفت که هیچ عارضه‌ای ندارد. البته به شرطی که همه استانداردها رعایت شود.

چیزی که وجود دارد، همین است که همگان به مطلوب بودن این عمل واقف هستند، اما عوامل جانبی دراین مورد مداخله می‌کند و از درجه اعتبار آن می‌کاهد؟
دریک مرکز درمانی معتبر که به کار خود وارد است و از ایمپلنت‌های استاندارد استفاده می‌کند، می‌توان یک عمل ایمپلنت ایمن را انجام داد. چنانچه تمام شرایط مطلوب باشد، احتمال شکست درمان کمتر از ۲ تا ۳ درصد خواهد بود. البته این عمل با به‌کارگیری روش‌های مناسب و جدید با اقبال بیشتری روبرو است. به عبارت دیگر از هر ۱۰ نفری که عمل ایمپلنت را انجام می‌دهند، ۸ نفر با موفقیت صددرصد روبرو بوده و مشکل خاصی برایشان به وجود نخواهد آمد. از طرف دیگر ایمپلنت به یک سری عوامل دیگر نیز بستگی دارد. صرف اینکه پیچ ایمپلنت و قطعه‌ای داخل لثه کار می‌شود، ساخت کدام کشور است، کافی نیست. مجموعه‌ای از عوامل و فاکتورها در موفقیت یک عمل ایمپلنت تاثیر دارد. کیفیت یک ایمپلنت خوب علاوه‌ بر جنس به مهارت فردی که آن را کار می‌کند، موثر است.

آیا درخصوص قیمت آنها تعرفه ثابت شده‌ای وجود دارد؟
یکی از سردرگمی‌هایی که درمورد ایمپلنت وجود دارد، قیمت ایمپلنت‌ها است. قیمت ایمپلنت در تمایل مردم به استفاده ازاین روش تاثیر به‌سزایی دارد. پیامک‌هایی به دست مردم می‌رسد که قیمت ایمپلنت‌ها را از زیر یک میلیون تومان تا بیش‌از چهارمیلیون پیشنهاد می دهند. البته هر کدام از سطوح قیمتی در جایگاه خود منطقی به نظر می‌رسد. جنس ایمپلنت و اینکه ساخت کدام کشور باشد، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. خوشبختانه تاکنون ایمپلنت چینی در بازار مشاهده نکرده یا کمپانی چینی که به‌طور رسمی در ایران فعالیت داشته باشد، وجود ندارد. ایمپلنت‌هایی که با قیمت اکونومیک و ارزان وجود دارد، ساخت کشور کره است. پنج برند اصلی از ایمپلنت در ایران جاافتاده و طرفدار دارد، این ایمپلنت‌ها معتبر بوده و ثبت شده‌اند. محصولات این کمپانی‌ها تایید شده و دارای استانداردهای موردنظر از وزارت بهداشت بوده و مجوز اداره کل تجهیزات پزشکی وابسته به وزارت بهداشت است. بنابراین از طرق قانونی وارد کشور می‌شود. کارشناسی شده و مدارک و مسندات لازم را دارند. ایمپلنت‌های برند ساخت کشورهای آمریکا، سوئد، سوئیسی گران‌تر بوده، چراکه کیفیت بالاتری دارد. از آنجایی‌که ایمپلنت کالای کوچکی بوده و امکان قاچاق چمدانی وجود دارد، بعضا دیده شده پزشکانی از این کالاهای قاچاق استفاده کرده و بیمار دچار عارضه شود. ایمپلنت با این‌که بسیار کوچک است، اما چنانچه اصل بوده و از مبادی قانونی وارد کشور شود، هولوگرام وزارت بهداشت برآن حک شده است. بیمار می‌تواند بسته‌بندی ایمپلنت را از پزشک خود درخواست کرده و آن را مشاهده کند.

نکته‌ای که در رابطه با ایمپلنت باید مدنظر قرار داد، این است که ایمپلنت یک درمان است، نه خرید کردن!

یعنی نباید نگران نتیجه درمان بود؟
مانند هر درمان پزشکی دیگری میزان موفقیت به فاکتور‌های متعددی نظیر دانش و مهارت درمانگر، شرایط سلامت کلی و موضعی بیمار، مراقبت‌های پس از درمان و در ‌‌نهایت برند قطعه مورد استفاده بر می‌گردد. بنابراین به جای تمرکز صرف بر مارک ایمپلنت لازم است نسبت به تمام این موارد بررسی انجام شود. ایمپلنت بیشتر از هر درمان دندان‌پزشکی دیگری حاشیه‌ساز است. دلیل این مسئله شاید تبادل مالی بالاتردر این حوزه و در نتیجه تداخل بیشتر جنبه‌های تجاری با این درمان باشد. حتی در زمان اوج رکود اقتصادی جهانی یکی از حوزه‌های اقتصادی-پزشکی که کمترین افت رونق را داشته، خرید و فروش تجهیزات مربوط به ایمپلنت‌های دندانی بوده است. تنوع در برندهای مختلف ایمپلنت تنها نشانه هیاهو در حوزه تجاری این محصول نیست؛ بلکه حکایت از پویایی علمی و نوآوری در این زمینه نیز دارد. درمانگری که تنها یک سیستم را انتخاب کرده و تمام بیماران را تشویق به استفاده از آن می‌کند قطعا بسیاری از بیماران را از فواید ویژه یک سیستم دیگر محروم می‌کند. سیستم ایمپلنت بر‌تر وجود ندارد. هر سیستم برای یک بیمار و شاید حتی برای یک دندان خاص بیمار بر‌تر است و تشخیص این مسئله به دانش درمانگر و به عبارتی کاتالوگ‌شناسی او برمی‌گردد.

سخن آخر؟
اینکه معتقد باشیم یک نوع سیستم بهترین نوع ایمپلنت است درست مانند این است که معتقد باشیم یک دارو بهترین دارو هست و تمام نسخه‌هایمان فقط شامل همین دارو باشد. درمانگر مورد اعتماد از لحاظ دانش و وجدان کاری را خودتان انتخاب کنید، اما انتخاب برند ایمپلنت را به او بسپارید. گران‌تر بودن یک برند خاص لزوما به معنای بهتر بودن آن نیست. همچنین بهتر بودن کیفیت یک برند خاص تضمینی برای موفقیت آن نیست. یک ایمپلنت از برندی با بالا‌ترین کیفیت هم اگر مطابق اصول گذاشته نشود (مثلا بازسازی استخوان لازم در اطراف آن صورت نگیرد، زود‌تر از زمان مناسب بار گذاری شود، عوامل مخرب موضعی نظیر پلاک میکروبی یا فشار دندان قروچه حذف نگردند…) محکوم به شکست است و کیفیت سطح یا طراحی علمی آن قادر به نجات درمان نخواهد بود. در فهرست عوامل تعیین کننده موفقیت درمان ایمپلنت مهارت و دانش درمانگر قطعا بالا‌تر از برند ایمپلنت قرار می‌گیرد.
منبع:دندانه

 

معصومه ستوده: آنقدر در بین مردم جای خود را باز کرده است که دیگر هیچ فردی به دیده شک و تردید نسبت به ضرورت انجام ایمپلنت نمی‌نگرد. اگر تا چندی پیش عده‌ای همچنان با جای خالی دندان خود زندگی را سپری می‌کردند، امروزه این فرهنگ آنچنان در بین مردم جای خود را بازکرده است که بسیاری کاندید عمل ایمپلنت می‌شوند، قبل از اینکه پزشک بخواهد به آنها توصیه‌ای کند. شاید بارها این سوال مطرح شده باشد که واقعا ایمپلنت چیست؟

ایمپلنت دندانی به پیچ ساخته شده از جنس تیتانیوم گفته می شود که در استخوان فک کاشته و جایگزین دندان از دست رفته می شود پس از جایگذاری ایمپلنت دندانی طی روندی که یکپارچگی استخوانی (osseointegration) نام دارد، ایمپلنت دندانی محکم به استخوان جوش می‌خورد، سپس روکش یا دست دندان روی ایمپلنت دندانی متصل می‌شود. ایمپلنت در واقع از ریشه (فیکسچر) و تاج (آباتمنت)ساخته شده است.

سازگار با بدن
درمان ایمپلنت برخلاف تصور عامه مردم مدت زمان زیادی را از فرد نمی‌گیرد. معمولا بین نیم تا دو ساعت زمان می برد که پایه اصلی کار گذاشته شود.این زمان با توجه به تعداد ایمپلنت‌های دندانی و شرایط فکی افزایش می‌یابد. زمانی که پایه اصلی کار گذاشته شد و مدت زمان لازم سپری شد می‌توان برای پروتز اقدام کرد. البته داستان قالب‌گیری پروتز و رفت و آمدهای مکرر موجب شده که بسیاری ایمپلنت را کاری پردردسر بدانند، در حالی‌که این ارزیابی به هیچ‌وجه صحت ندارد. تا زمان آماده شدن پروتز اصلی باید از پروتز موقت استفاده کرد. اگر شرایط خیلی مساعد باشد، می‌توان بلافاصله تاج را به ریشه کاشته شده متصل کرد، ولی احتمال شکست درمان تا ۲۰درصد افزایش می‌یابد. در شرایط معمولی بعد از مدت پنج ماه روکش موقت با روکش اصلی تعویض می‌شود. اگر قرار شود تا ایمپلنت فوری انجام شود، باید عرض و طول استخوان ایده‌آل باشد و تراکم استخوان هم به حدی باشد که بتوان ایمپلنت دندانی را با نیروی ۶۰ نیوتن بست. پروتز این ایمپلنت دندانی باید کوتاه باشد که در هنگام جویدن به فیکسچر فشار وارد نشود و نیز باید از جنس کامپوزیت یا آکریل باشد. نکته مهم‌تر اینکه ایمپلنت فوری فقط برای ۵ دندان قدامی انجام می‌شود که جنبه زیبایی دارند.

این عمل در بسیاری از موارد با موفقیت توام می‌شود. علی داداشی نژاد، ایمپلنتوژیست و عضو هیات علمی دانشگاه شاهد، سازگاری ایمپلنت را با بدن تایید کرد و در گفتگو با سپید اظهار داشت:«متاسفانه بسیاری از افراد به دلیل ناآگاهی تصور می‌کنند که بدن با این عضو جدید کنار نمی‌آید، اما واقعیت این است که من در سابقه کاری خود اصلا به یاد ندارم که فردی به دلیل کار گذاشتن ایمپلنت در لثه دچار مشکل شده باشد.»

وی در ادامه افزود:«بهتر است که افراد در مورد دل نگرانی‌های خود با ما مشورت کنند تا اینکه از تعدادی افراد ناآگاه که سخنان بی‌‌پایه‌ای در این حوزه می‌زنند،نظرخواهی کنند.» موارد بسیار نادری وجود دارد که عمل ایمپلنت با شکست بخورد. نادر بودن این موارد در حدی است که امکان دارد عمل عصب‌کشی شما با شکست مواجه شود. نکته مهم‌تر اینکه در فک پایین بین ۱۰۰-۹۸ درصد امکان موفقیت و در فک بالا ۹۵-۹۰ درصد احتمال موفقیت وجود دارد. به هیچ عنوان امکان ندارد که بدن ایمپلنت را قبول نکند. در واقع می‌توان گفت که تیتانیوم کار گذاشته شده به عضوی از بدن تبدیل می‌شود. هرچند امکان دارد که بدن پیوند بافت‌های نرم مانند ریه، قلب یا کلیه را پس بزند اما تا کنون مواردی مشاهده نشده که بدن ایمپلنت را پس بزند. به عبارت بهتر جنس ایمپلنت با بدن سازگاری لازم را دارد و به محض کار گذاشتن با استخوان‌های اطراف جوش خورده و یکپارچه می‌شود.

شاید موضوعی که به نگرانی افراد دامن بزند این باشد که ایمپلنت طول عمر بسیار کمی دارد و با توجه به صرف هزینه حداقل دو میلیون تومانی خیلی زود از بین می‌رود. البته مطالعات انجام شده، نشان می‌دهد که این ارزیابی واقع‌بینانه نیست. کسانی که در ۲۰ سال گذشته کاشت دندان انجام داده‌اند، هیچ مشکلی پیدا نکردند. با این حال طرح درمان دقیق، درمان تخصصی، سلامتی عمومی، مراجعه منظم به دندانپزشک ،بهداشت و مراقبت اهمیت زیادی دارند. مهم‌تر اینکه طول، قطر و توزیع صحیح نیروها روی ایمپلنت دندانی، جراح مجرب ایمپلنت دندان و بهداشت و نحوه نگهداری ایمپلنت دندانی اهمیت بسزایی پیدا می‌کند. البته به دلیل فلزی بودن ایمپلنت دندانی نمی پوسد، اما امکان بیماری لثه وجود دارد که مسواک بین ‌دندانی، نخ دندان و دهان‌شویه بسیاری از این مشکلات را از بین می‌برد.

سختی ایمپلنت
یکی از مشکلاتی که امکان دارد هنگام تعبیه تیتانیوم جراح را دچار مشکل کند این است که بیمار نیازمند لیفت سینوس شود. وقتی دندان‌های آسیای کوچک و بزرگ فک بالا کشیده شده و مدت زیادی از آن می‌گذرد،استخوان نگهدارنده دندان تحلیل یافته و سینوس بزرگ می‌شود (سینوس فک بالا در بالای دندان‌های آسیای کوچک و بزرگ فک بالا قرار دارد.) همین مسئله باعث می‌شود، موقعی که جراح می‌خواهد جای این دندان‌ها ایمپلنت کار بگذارد، استخوان کافی موجود نباشد. برای حل این مسئله روشی به نام سینوس لیفت یا بالابردن سینوس به کار گرفته می‌شود. در این روش با بازکردن حفره سینوس وکنار زدن غشاء پوشاننده آن مواد جایگزین استخوان قرار داده شده و روی آن با لایه مخصوصی به نام ممبرین بسته شده و بخیه زده می‌شود. بدن پس از چند ماه اطراف و دربین مواد جایگزین استخوان، استخوان سازی می‌کند و استخوان کافی برای کاشت ایمپلنت دندانی فراهم می‌شود.در این شرایط امکان دارد که با توجه به کار انجام شده و نیاز بیمار به اقدامات جانبی هزینه ایمپلنت تا یک میلیون تومان افزایش یابد. در حال حاضر هزینه ایمپلنت در کشور بین ۴-۲ میلیون تومان است که شاید بسیاری عطای آن را به خاطر هزینه بالا به لقایش ببخشند. با این حال علی حسنی، رئیس دوازدهمین کنگره بین‌المللی جراحان دهان، فک و صورت ایران، بر این باور است که این هزینه با توجه به قیمت بالای آن در ر اروپا بسیار پایین است.

ترس از ایمپلنت
فارغ از هزینه بالا که بسیاری را از انجام ایمپلنت منصرف کرده و آنها رنج بی‌دندانی را به جان می‌خرند بسیاری به دلیل ترس و واهمه به‌دنبال انجام ایمپلنت نمی‌روند. با وجود این، رئیس دوازدهمین کنگره بین‌المللی جراحان دهان، فک و صورت ایران بر این باور است که انجام این عمل از کشیدن دندان هم ساده‌تر است. البته در بسیاری از افراد این ترس جای خود را به شک و تردید نسبت به تاثیرات مورد انتظار می‌دهد. همین موجب می‌شود تا افراد زیادی با وجود تمکن مالی حاضر به انجام این کار نشوند. مهمترین ترس ایجاد عفونت به‌دنبال انجام ایمپلنت است. واقعیت این است که فوبیا (ترس بیش از حد وغیر منطقی) مختص جراحی ایمپلنت نیست. بسیاری از افرادی که تحت انواع جراحی‌های دهانی قرار می‌گیرند، این دغدغه را دارند و در اثرهمین وسواس تمام پدیده‌های طبیعی بعد از جراحی را نشانه‌ای از عفونت محسوب می‌کنند. به عبارت دیگر احتمال عفونت مانند سایر اعمال جراحی است. بیمار پس از گذاشتن ایمپلنت لازم است علاوه بر رعایت بهداشت اصولی و اساسی در فازهای درمانی ۶ ماه تا یکسال به صورت مرتب به متخصص مربوطه مراجعه کند، چرا که این امر نقش بسیار موثری در عملکرد مناسب و طول عمر ایمپلنت خواهد داشت. تنها مواردی که باید با احتیاط با آن برخورد کرد، این است که افرادی که مبتلا به دیابت بوده یا از داروهای کورتون‌دار به صورت مزمن استفاده می‌کنند، باید ملاحظات خاصی در مورد آنها اعمال شود تا مشکلات کمتری را متحمل شوند.

سخن آخر
ایمپلنت در ایران در حال حاضر یک دهه را پشت سر گذاشته و در آستانه تحولی بزرگ‌تر قرار گرفته است. به عبارت دیگر موج گسترده‌ای از مردم بدون مقاومت حاضر به انجام این عمل جراحی می‌شوند. خوشبختانه در طول یک دهه گذشته بسیاری از برداشت‌های نادرست جایگاه خود را از دست داده‌اند و بیماران در برابر توصیه‌های پزشکان کمتر مقاومت می‌کنند. البته در این میان یک نگرانی همچنان در مطب‌های خصوصی که نظارت کمتری روی آن اعمال می‌شود وجود دارد. آن نگرانی این است که مبادا هزینه ایمپلنت درجه یک از بیمارگرفته شود اما ایمپلنت نازل برای آنها کار گذاشته شود.
منبع:دندانه

 

دکتر محمد جعفر اقبال
رئیس دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی

تعدادی از بیمارانی که به دندانپزشک مراجعه کرده و پزشک به آنها توصیه می‌کند تا به‌دنبال ازدست دادن دندان اصلی، کار ایمپلنت را انجام دهند، در برابر این موضوع مقاومت می‌کنند. این بیماران این نگرانی را دارند که مبادا انجام ایمپلنت به لثه آنها آسیبی وارد ‌کند و به خاطرهمین از انجام ایمپلنت طفره می‌روند.

چرا برخی افراد با ایمپلنت دندانی مخالفند؟
چرا برخی افراد با ایمپلنت دندانی مخالفند؟

در واقع از عمومی شدن عمل ایمپلنت دندانی در کشور، سال‌های زیادی نمی‌گذرد و در نهایت عمری ۱۵ ساله دارد به عبارت دیگر این عمل جراحی و جایگزینی دندان، امر بدیع و نویی محسوب می‌شود.
به هر حال هر عمل جراحی نوینی، برای عمومی شدن با مقاومت‌هایی از سوی مردم روبرو می‌شود. بسیاری از بیماران نهایت تلاش خود را می‌کنند که این کار را انجام ندهند، چون اطمینانی از نتیجه احتمالی آن ندارند و می‌ترسند که با این کار صدمه‌ای به سلامت آنها وارد شود. البته نظر من این است که انجام ایمپلنت با توجه به جدید بودن و گران بودن از سوی مردم ما مورد استقبال قرار گرفته و مقاومت کمتری در برابر انجام عمل ایمپلنت درایران در مقایسه با سایر کشورها رخ داده است. اگر هنوز افرادی مشاهده می‌شوند که با ترس در برابر انجام ایمپلنت موضع‌گیری می‌کنند، این رفتار از عدم آگاهی این افراد نشأت می‌گیرد. به عبارت بهتر، اگر در این حوزه اطلاع‌‌رسانی دقیقی انجام شود. نگرانی مردم از بین می‌رود و با اطمینان بیشتری ایمپلنت می‌کنند.

به هر حال زمانی که اطلاع رسانی دقیقی صورت نگیرد، در خلاء این اقدام ضروری از سوی جامعه پزشکی، بازار شایعات و اخبار نادرست داغ می‌شود و موجب می‌شود که افراد جامعه بیشتر این سخنان را باور کرده و کمتر سخنان دندانپزشک را قبول کنند. افراد بسیاری وجود دارند که حاضر شده‌اند تا سال‌ها جای دندانشان خالی بماند، اما ایمپلنت نکنند. جالب اینجا است که بسیاری از این افراد در برابر توصیه تعدادی از پزشکان تصور می‌کنند که پزشکان تنها به دلیل منفعت اقتصادی آنها را به انجام ایمپلنت تشویق می‌کنند.

تا زمانی که این فضا اصلاح نشود و گام‌های اساسی برای شفافیت فضا برداشته نشود، شما نباید انتظار داشته باشید که همه بیماران با روی باز از انجام عمل ایمپلنت استقبال کنند.

البته ترس از اعمال دندانپزشکی به عمل ایمپلنت خلاصه نمی‌شود. بسیاری از مردم جامعه نه تنها اطمینان خاطری از نتیجه اعمال دندانپزشکی ندارند، بلکه نسبت به این کار با نوعی احساس ترس برخورد می‌کنند. بدتر اینکه فرد ناآگاه تصور می‌کند که به‌ دنبال عمل ایمپلنت با سوراخ شدن لثه و کار گذاشتن یک جسم خارجی، حتما عواقب بدی در انتظار او است و دیر یا زود با عفونت شدیدی مواجه می‌شود که تا مدت‌ها او را گرفتار می‌کند. شما باید به این افراد حق بدهید که با ترس با این حوزه برخورد کنند. این نقصان از ضعف عملکرد جامعه دندانپزشکی نشأت می‌گیرد که به خوبی نتوانسته اطلاع‌رسانی کند و این موضوع را برای مردم جا بیندازد که عمل ایمپلنت هیچ ترسی ندارد.

عده‌ای به این موضوع دامن می‌زنند که ایمپلنت موجب میَ‌شود تا لثه عفونت کند. در پاسخ به این افراد باید گفت که تاکنون گزارشی دال بر این موضوع مشاهده نشده است. اگر چنین موضوعی سابقه داشت، حتما درنشریات معتبردندانپزشکی به آن اشاره‌ای می‌شد، به هرحال جامعه دندانپزشکی به شدت مراقب است تا عوارض این عمل جراحی را بررسی کند و گام‌هایی را در جهت کاهش آن بردارد.

مهم‌ترین عارضه موجود این است که ایمپلنت ناموفق شده و با شکست مواجه شود. به هرحال احتمال شکست در هر عمل جراحی وجود دارد. منظور من از طرح این مسئله این بود که ایمپلنت از نظر درمانی کار موفقی است و احتمال عدم موفقیت آن کمتر ازسایر اعمال جراحی نیست. نکته بسیار مهم در جراحی ایمپلنت این است که این کار باید در مراکز معتبر انجام شود و فرد باید مراقبت‌های بهداشتی خود را چند برابر کند تا احتمال هرگونه عفونتی از بین برود.

منبع:دندانه

 

پیشرفت علم به بهتر شدن سبک زندگی کمک شایانی می‌کند. حال اگر این پیشرفت از نوع جراحی باشد که دیگر شاهکار است، اما گاهی روش‌هایی که بعداز تحقیقات بسیار ابداع شده، با دخالت عوامل مزاحم زیرسوال می‌رود. ایمپلنت روشی است که علاوه بر اصلاح مشکلات دهانی و دندانی، چهره و زیبایی فرد را تضمین می‌کند. دکتر فرزین سرکارات، مدیر گروه جراحی دهان، فک و صورت دانشگاه آزاد اسلامی تهران، در گفت‌وگو با روزنامه سپید به بیان ابعادی از این موضوع پرداخت که در ذیل می‌خوانید.

در رابطه با ایمپلنت شبهاتی به وجود آمده که نظر عموم را تغییر داده و اعتماد مردم را نسبت به این موضوع متزلزل ساخته است. نظر شما چیست؟
ایمپلنت درمانی است که نسبت به سایر روش‌های جایگزین دندان جدیدتر است و مانند هر کار تخصصی دیگری مزیت‌های زیادی دارد، بنابراین می‌توان گفت، تحول بزرگی را در زمینه دهان و دندان ایجاد کرده است.
ایمپلنت شامل دو مرحله مجزا بوده که قسمتی از آن مربوط به جراحی‌هایی است که روی استخوان فک انجام می‌شود و بخش دیگر سازوکارهای پروتز و روکش‌های دندانی را تشکیل می‌دهد. در خصوص جراحی‌های تخصصی باید بگویم، زمانی نتیجه مطلوب حاصل می‌شود که به صورت حرفه‌ای و تخصصی انجام شود. یعنی هر فردی که آموزش‌های کافی در یک زمینه دیده، باید اقدام به انجام این درمان کند. از طرف دیگر این آموزش‌ها تنها در دوره‌های تخصصی داده می‌شود. یعنی با وجود اینکه در کریکولوم آموزشی دوره‌های عمومی به تازگی آموزش ایمپلنت گنجانده شده است، ولی،هنوز ایمپلنت به صورت تخصصی آموزش داده نمی‌‌شود، چراکه اجرایی شدن آن امکانات زیادی می‌طلبد. بسیاری از موسسات جانبی، شرکت‌ها و انجمن‌های علمی اقدام به آموزش افراد در زمینه ایمپلنت کرده‌اند، نتایج آموزش‌های این‌چنینی باید پایش شود. خیلی مهم است که محصول آموزش‌ها چگونه باشد. درمان ایمپلنت را می‌توان با توجه به سختی کار به چند نوع تقسیم کرد:
درمان‌های ساده که توسط دندان‌پزشک عمومی قابل انجام است،
اما درمان‌های متوسط و پیشرفته‌تر نیز وجود دارد که در مورد آنها باید دقت بیشتری صورت گیرد، چراکه در این مراحل نیاز به انجام درمان‌های پیشرفته استخوانی در فک و سپس جا‌سازی پایه ایمپلنت می باشد.
لذا وجود نگرانی درخصوص اینکه عمل ایمپلنت با موفقیت انجام می‌شود یا نه؟ بستگی به درجه سختی کارو پیشرفته بودن آن و شرایط بیمار و مهارت پزشک دارد. اینکه عمل ایمپلنت توسط چه کسی انجام می‌شود، بسیار مهم است، لذا انجام کارهای تخصصی و تهاجمی در زمینه جراحی‌‌های فک و صورت باید به‌وسیله متخصصان انجام شود. نگرانی‌ها از آنجایی آغاز می‌شود که بسیاری از این‌گونه عمل‌ها نیاز به اقدامات تهاجمی دارند.

گول تبلیغات کاذب درباره ایمپلنت را نخورید
گول تبلیغات کاذب درباره ایمپلنت را نخورید

آیا تبلیغات کاذب می‌تواند آسیب‌زا باشد؟
حجم زیادی از مشکلاتی که دراین خصوص پدید می‌آید، مربوط به این است که بسیاری از مردم فریب تبلیغات و اس‌ام‌اس‌هایی را که دریافت می‌کنند می‌خورند. کتابچه‌‌هایی درب منازل ارسال می‌شود که تبلیغات انواع و اقسام خدمات نزدیک محل سکونت افراد در آن درج شده است. دراین کتابچه‌ها از تبلیغ قالیشویی گرفته تا مطب پزشکان و جراحی زیبایی و ایمپلنت دیده می‌شود. این تبلیغات بدون نظارت کافی در جریان است و مردم نیز به دلیل عدم آگاهی اعتماد می‌کنند. شاید بعضی از آنها دارای اعتبار باشند، اما جست‌وجو از طرق صحیح و بر پایه علمی قابل اطمینان‌تر است.به عنوان مثال در برخی از این تبلیغات همکاران دندان پزشک عمومی از واژه ایمپلنتولوژیست یا متخصص ایمپلنت استفاده می کنند. در صورتی‌که واژه ایمپلنتولوژیست نادرست بوده و تخصصی به نام تخصص ایمپلنت نداریم! متخصصان مرتبط با این رشته سه گروه هستند؛ جراحی دهان و فک‌وصورت، متخصصان رشته پریودنتولوژی یا جراحی لثه و متخصصان رشته پروتز. چنانچه دندان‌پزشکان جزو این سه رشته باشند، ایمپلنتولوژیست محسوب می‌شوند. بنابراین به‌کاربرد واژه ایمپلنتولوژیست جای شبهه دارد!
متاسفانه گاهی عده‌ای از همکاران به‌وسیله شرکت‌هایی که واردکننده ایمپلنت می باشند، آموزش‌های کوتاه‌مدت دیده و گواهی‌نامه دریافت می‌کنند و چنانچه محصولات شرکت از کشور آلمان باشد، گواهی‌نامه صادره را از آلمان ثبت می‌کنند. با این روش محصولات شرکت آنها نیز به‌خوبی فروش می‌رود، اما وقتی نوشته می‌شود، دارای گواهینامه از کشور آلمان، خواننده مطلب تصور می‌کند، این پزشک دوره‌های تخصصی را در دانشگاه‌های معتبر کشور آلمان آموزش دیده و همان‌جا مدرک گرفته و سپس به ایران بازگشته است. این‌گونه موارد همان مسیرهایی است که نگرانی را ایجاد کرده و موجب سلب اعتماد مردم می‌شود. نظارت‌ها باید دراین زمینه بیشتر شود. وزارت بهداشت، سازمان نظام پزشکی کشور و هم انجمن‌های مربوطه باید نظارت و پایش بیشتری را اتخاذ کنند.

چه افرادی برای انجام عمل ایمپلنت واجد شرایط هستند؟
به جز شرایط خاص مانند بیماری‌های متابولیک که کنترل‌ نشده هستند، بیمارانی که رادیوتراپی شده‌اند، بیماران شیمی‌درمانی و… افراد سالمی که دارای مشکل خاصی نیستند، ایمپلنت برایشان درمانی خوبی است. البته طرف‌داران درمان ایمپلنت روزبه‌روز بیشتر شده و پیشرفت‌های تکنولوژیک، روش‌های جدید و تغییر و تحول‌هایی که درزمینه ساخت ایمپلنت‌های دندانی اتفاق افتاده، منجر شده تا بیمارانی که از درمان ایمپلنت با احتیاط استفاده می‌کردند، با اطمینان بیشتری استقبال کنند.

وقتی بیماری به شما مراجعه می‌کند، پزشک تاچه اندازه خود را ملزم می‌کند تا درمان ایمپلنت را توصیه کند؟
این وضعیت در افرادی که به‌طور تخصصی عمل ایمپلنت را انجام می‌دهند با دندان‌پزشکان عمومی متفاوت است. بیمارانی که برای ایمپلنت به جراح متخصص مراجعه می‌کند، اکثرا ارجاعی هستند. بنابراین زیاد درگیر تفهیم مسئله نیستیم، چراکه بیمار از قبل آماده و از فیلتر عبور کرده است. از طرف دیگر به دلیل اینکه ایمپلنت روش خوبی است، با اقبال زیادی از سوی دندان‌پزشکان روبرو شده است. البته دراین زمینه هم می‌توان گفت، برخی پزشکان که ایمپلنت انجام نمی‌دهند، این روش را توصیه نکرده و آن را مطلوب نمی‌دانند. از سویی دیگر برخی پزشکان نیز ایمپلنت را درمان تمام مشکلات دندانی می‌دانند، این هم خوب نیست. ازاین‌رو باید یک روش بینابین را درپیش بگیرند.

ایمپلنتی که برای بیمار استفاده می‌شود، می‌تواند عمر زیادی داشته باشد؟
بله. ایمپلنت نیز مانند دندان دائمی طبیعی است. چنانچه به آن خوب رسیدگی شود، باقی مانده و عمر درازی خواهد داشت. درغیر این‌صورت بیماری به نام التهاب بافت‌های اطراف ایمپلنت به دنبال عدم مراقبت و رعایت بهداشت به‌وجود آمده و به‌تدریج استخوان اطراف را تحلیل داده و منجر به ازدست دادن ایمپلنت می‌شود.

قیمت گزاف ایمپلنت‌ها منجر شده تا بسیاری از بیمارانی که به ایمپلنت نیاز دارند، قادر به انجام آن نباشند. به نظر شما عدم وجود دندان منجر به افت بهداشت دهان و دندان نمی‌شود؟
عدم پوشش بیمه‌ای مشکلی است که در تمام بخش‌های دندان‌پزشکی مشاهده می‌شود تا وقتی نگاه به این‌گونه درمان‌ها لوکس باشد، اقدام خاصی صورت نگرفته و تعداد قابل توجهی از جامعه بی‌بهره خواهند ماند، اما باید توجه کرد که ایمپلنت درمان لوکسی نیست، بلکه برای بهداشت دهان و دندان لازم است و طبق تعریف سازمان جهانی بهداشت بی‌دندانی معلولیت است. بنابراین دندان‌دار کردن مردم یعنی رفع معلولیت آنها! چنانچه به این موضوع اهمیت داده نشود، به معنای آن است که جامعه‌‌ای مملو از معلول دندانی داریم. بلع غذا، تکلم، اعمال فیزیولوژیک دهان و دندان و…بیمار بی‌دندان دچار مشکل است تا سازمان‌های بیمه‌گر ایمپلنت و سایر اعمال دندان‌پزشکی را تحت پوشش گسترده‌ای قرار ندهند، عده کثیری از جامعه به سمت آن نرفته و همچنان بی‌بهره خواهند ماند.
منبع:دندانه

 

وجود و عدم وجود خصوصیاتی در افراد موجب می‌شود که هرفردی نتواند ایمپلنت را انجام دهد. در این رابطه با سید عباس سادات حسینی، متخصص دندانپزشک و جراح ایمپلنت، گفت‌وگویی داشتیم که در ادامه می‌آید.

عارضه پریودنتال دقیقا چیست؟
لثه در اثر تراکم میکروب ها و جرم در اطراف آن دچار التهاب می‌شود و پس از آن لثه به تدریج تحلیل می‌رود و بعد از آن تورم جرم ها در اطراف لثه استخوان لثه را احاطه کرده و بافت هایی در اطراف آن به وجود می‌آید که در نهایت موجب پوسیدگی و فرسایش تدریجی استخوان لثه می‌شود. این اتفاق باعث از بین رفتن استخوان نگه دارنده دندان و افتادگی دندان می‌شود.

علائم این بیماری در بیماران چیست؟
اولین علامت احساس درد از سوی بیمار است که به خاطر نزدیک شدن عفونت و جرم به اعصاب لثه و تخریب آن است. به علاوه خونریزی لثه، بوی بد دهان، از بین بردن زیبایی لثه، ترکیب دندان‌ها و حتی افتادن دندان‌ها نیز از علائم «پریودنتال» است.

چه چیزهایی می توانند باعث ایجاد این بیماری در افراد بشود؟
عوامل مختلفی می‌تواند باعث این بیماری باشند. مثل «دندان قروچه» در خواب، مسواک زدن غیر اصولی که باعث ضربه زدن به لثه شود، مصرف شیرینی‌جات زیاد که مثلا جالب است بدانید کسانی که در قنادی‌ها کار می‌کنند، زیاد به این بیماری دچار می‌شوند، حالا به خاطر قرار گرفتن در محیط و تبخیر اسیدی محیطشان است یا اینکه محصولاتشان را تست می‌کنند، به علاوه روکش‌های نامناسب دندان‌هایی که قبلا پوسیده بوده‌اند، این بیماری را سرعت می‌بخشد. همچنین نامنظم بودن ترکیب دندان‌ها‌ و کج درآمدن دندان‌ها‌ در بعضی افراد که باعث ایجاد فضای خالی مابین دندان‌ها‌ می شود و باعث می شود غذا بین دندان‌ها‌ به مرور زمان ایجاد جرم و میکروب کند.

پرودنتیال می تواند با پوکی استخوان نیز رابطه‌ای داشته باشد؟
بله، پوکی استخوان می تواند استخوان لثه و دندان‌ها‌ را هم تحلیل ببرد. به علاوه در انجام عمل «ایمپلنت» هم اگر فرد پوکی استخوان داشته باشد، ممکن است استخوان فک بیمار توان نگهداری «پیچ» ایمپلنت را نداشته باشد. به علاوه پوکی استخوان ممکن است در دیر پر شدن جای سوراخ پیچ ایمپلنت در استخوان فک هم تاثیر بگذارد.

بسیاری نسبت به کارگذاری ایمپلنت و پیچ آن ابراز نگرانی می‌کنند، به نظر شما چقدر این موضوع مبنای علمی دارد؟
ایمپلنت در واقع عملی است برای ایجاد استخوان لثه مصنوعی و پایه گذاری «پیچ» ایمپلنت تا در نهایت برای کاشت دندان جدید روی آن اقدام شود. به این صورت که در بیماری پرودنتیال استخوان لثه به عنوان نگه دارنده دندان از بین می‌رود و با از بین رفتن آن در واقع لثه فرد بیمار هیچ پایه‌ای برای سوار کردن دندان جدید روی آن وجود ندارد. به همین خاطر ما با فروکردن پیچ ایمپلنت (که جنس آن از تیتانیوم خالص است) در فک، عملا یک زیرساخت برای کاشت دندان روی آن ایجاد می‌کنیم.

درست است که افرادی که دیابت دارند، نمی توانند این عمل را انجام دهند؟
بله؛ البته بستگی به نوع دیابت و میزان قند خونشان دارد. در مواقعی که قند خون فرد بیشتر از ۱۵۰ یا ۱۶۰ است، نمی‌تواند این عمل را انجام دهند.

چرا؟
به خاطر میزان قند خونشان؛ بدن بیماران دیابتی به خاطر ایجاد اختلال در عروق انتهایی و خون رسانی خیلی کم، نمی‌تواند محل جراحی عمل ایمپلنت(در بیماران عادی ۲ تا ۳ ماه است) را به موقع ترمیم کند. این مدت، زمانی است که طول می‌کشد تا استخوان دوباره پرشود.

آیا خود دیابت رابطه‌ای با بروز بیماری پریودنتال دارد؟
بله. دیابت می تواند باعث ایجاد پلاکت در لثه فرد شود. لثه فرد و بعد ازآن استخوان لثه را هم تحلیل ببرد و باعث ایجاد پرودنتیال شود.

آیا کسانی که فشار خون دارند هم می توانند این عمل را انجام دهند؟
در مواردی که فشار خون افراد خیلی بالا باشد، به خاطر تاخیر در ترمیم زخم جراحی لثه، این افراد نمی‌توانند این عمل را انجام دهند. ترمیم زخم جراحی در فک و دندان‌ها‌ی پایین ۲ ماه است، اما در دندان‌ها‌ی بالا به دلیل اسفنجی بودن، معمولا ۳ ماه طول می‌کشد.

درست است که می‌گویند، کسانی که قبلا عمل پروتز لثه داشته‌اند، نمی‌توانند ایمپلنت شوند؟
در بعضی موارد، درست است. چون کسانی که قبلا در لثه پروتز کاشته‌اند، این پروتز به مرور زمان در اثر فشاری که به لایه‌های زیرین لثه و فک وارد می‌کند، موجب فرسایش استخوان فک در زیر لثه می‌شود. زمانی هم که استخوان فک تحلیل می‌رود، آن‌وقت عملا، استخوانی برای گیردادن پیچ ایمپلنت وجود ندارد، به همین دلیل باید پیچ را بلند کنیم که در این صورت، پیچ به کانال عصبی نزدیک می‌شود. به همین خاطر باید از استخوان جایی دیگر برای ترمیم استخوان فک استفاده کنیم.

یعنی از پیوند استخوان استفاده می‌کنید؟
بله. در مواردی که استخوان فک بیمار تحلیل می رود یا فرد به مدت زمان طولانی در آن ناحیه دندان نداشته است، استخوان فک حجم و تراکم کافی برای ورود و نگه داشتن پیچ ایمپلنت را در خود ندارد. به این خاطر ما از استخوان لگن یا دنده برش داده و در استخوان فک آن قطر لازم برای پیچش پیچ ایمپلنت را به وجود می‌آوریم.

برای انجام عمل ایمپلنت، افراد باید از شرایط خاص دیگری هم برخوردار باشند؟
بله. ما معمولا برای افراد سیگاری که یک مقدار عصبی‌تر هستند یا کسانی که احتمال می‌دهیم به مواد مخدر اعتیاد دارند، تحت شرایطی این عمل را انجام می‌دهیم، چون این افراد کسانی هستند که معمولا بهداشت دهان را رعایت نکرده‌اند. به علاوه در بعضی موارد افراد نمی‌دانند که برای انجام این عمل باید استخوان فکشان سوراخ شود. مثلا در یک مورد که ما برای یک فرد ورزشکار، عمل ایمپلنت را انجام دادیم. بعد از عمل بسیار ناراحت و شاکی بود که چرا ما نگفته ایم که قرار است به فکش دست بزنیم.
منبع:دندانه

 

مدیرکل اداره نظارت و ارزیابی تجهیزات پزشکی گفت: قیمت [قطعات] ایمپلنت‌های دندانی با توجه به برند و کشور تولیدکننده از ۲۰۰ هزار تومان تا ۷۰۰ هزار تومان متغیر است.

مهندس حسین صفوی مدیرکل اداره نظارت در ارزیابی تجهیزات و ملزومات پزشکی سازمان غذا و دارو در گفتگو با خبرنگار حوزه بهداشت و درمان گروه علمی پزشکی باشگاه خبرنگاران جوان گفت: قیمت ایمپلنت‌های دندانی متفاوت است. محصولات مورد تایید وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی اغلب از کره، اروپا و آمریکا است. قیمت این [قطعات] ایمپلنت‌ها با توجه به برند آنها از ۲۰۰ هزار تومان تا ۷۰۰ هزار تومان است.
وی افزود: عدم شفافیت قیمت ایمپلنت‌ها باعث تقلب و تخلفات زیاد در این زمینه شده بود.

وی در خصوص وقوع این تخلفات در حوزه‌های مختلف عنوان کرد: این تخلفات و تقلبات در شبکه توزیع، توسط واردکننده‌ها، تولیدکننده‌ها و حتی در مطب دندانپزشکان اتفاق می‌افتد. علت اصلی این تخلفات مشخص نبودن مرز بین قیمت ایمپلنت دندانی و دستمزد دریافتی پزشک است.

صفوی از مزایای قیمت‌گذاری شدن ایمپلنت‌های دندانی اینگونه می‌گوید: با مشخص‌شدن قیمت‌های مصوب برای ایمپلنت‌های دندانی بیمار می‌تواند به‌راحتی متوجه شود که چه بخش از پول پرداختی برای دستمزد پزشک، ایمپلنت‌های دندانی و سایر مواد است.

وی راجع به قیمت ایمپلنت‌های دندانی اظهار کرد: به دلیل متفاوت بودن قیمت ایمپلنت‌های دندانی باید به نکاتی توجه شود. ایمپلنت‌ها با توجه به کیفیت، کشور سازنده و برند آنها قیمت‌های مختلفی دارند.

صفوی بیان کرد: برای اینکه بیمار متوجه شود که پزشک چه کالا و با چه قیمتی برای دندانش استفاده می‌کند می‌تواند از دندانپزشک مربوط بخواهد که برای انجام فرآیند ایمپلنت‌گذاری برند و نوع ایمپلنت را به بیمار اعلام کند.

منبع:دندانه

 

رئیس دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی شاهد، از افزایش واردات غیررسمی ایمپلنت‌های دندانی خبر داد و گفت: بررسی‌ها نشان می‌دهد به صورت تقریبی ماهیانه ۱۰۰ هزار ایمپلنت دندانی در کشور مصرف می‌شود.
به گزارش دندانه، دکتر محمد علی همتی در نشست خبری اولین سمپوزیوم «ارتوایمپلنت» که مردادماه در تهران برگزار می‌شود، به وضعیت کاشت ایمپلنت در کشور اشاره کرد و افزود: متاسفانه واردات ایمپلنت دندانی از مبادی غیر رسمی کشور قدری زیاده شده است و این مسئله به دلیل افزایش تقاضا برای دریافت این قبیل خدمات است.

وی با عنوان این مطلب که به صورت تقریبی ماهیانه ۱۰۰ هزار ایمپلنت دندانی در کشور استفاده می‌شود، گفت: واردات از مبادی غیر رسمی بدون نظارت وزارت بهداشت صورت می‌گیرد و این مسئله می‌تواند سلامت کسانی که از این قبیل ایمپلنت‌ها استفاه می‌کنند، تهدید شود.

دکتر علی همتی با اشاره به گران بودن درمان ایمپلنت در دنیا و ایران، تاکید کرد: وقتی تبلیغاتی را می‌بینیم که در آن عنوان می‌شود با ۵۰۰ هزار تومان می‌توانید ایمپلنت دندانی بکارید، جای ابهام دارد.

وی با تاکید بر اینکه مردم باید برای استفاده از ایمپلنت به سراغ مراکز درمانی و کلینیک‌های معتبر دندانپزشکی بروند، گفت: با توجه به اینکه ایمپلنت در داخل استخوان فک قرار می‌گیرد، چنانچه آلوده باشد می‌تواند ایجاد عفونت در ناحیه فک و صورت کند.
به گفته علی همتی، ایمپلنت‌های غیراستاندارد صدمات جبران ناپذیری به سلامت افراد وارد می‌کنند تا جایی که اعصاب حرکتی و حسی فردی که از این قبیل ایمپلنت‌ها استفاده کرده است، آسیب می‌بیند.
وی همچنین از بروز عفونت گوش و چشم و حتی کف جمجمه بر اثر استفاده از ایمپلنت‌های نامرغوب، خبر داد و افزود: متاسفانه در حال حاضر واردات ایمپلنت از کشورهایی مثل چین، اروپای شرقی و برخی دیگر از کشورهای آسیایی، افزایش یافته است.

رئیس دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی شاهد، تاکید کرد: با توجه به اینکه عمر مفید ایمپلنت‌ها حداقل ۳۰ تا ۵۰ سال است، لذا، ضروری است که شرکت‌های تولید کننده این قبیل تجهیزات دندانپزشکی، خدمات پس از فروش ارائه دهند که این خدمات توسط شرکت‌های معتبر ارائه می‌شود.
وی با اعلام اینکه ۱۵ تا ۲۰ درصد درمان‌های دندانپزشکی در کشور با استفاده از ایمپلنت‌های نامرغوب انجام می‌شود، گفت: این موضوع را می‌توان با افزایش مراجعات مردم به مراجع قانونی و قضائی و شکایت‌هایی متوجه شد که از نحوه کاشت ایمپلنت دارند.منبع: خبرگزاری مهر

منبع:دندانه

 

رئیس اداره تجهیزات دندانپزشکی سازمان غذا و دارو، از ابلاغ قیمت ایمپلنت‌های دندانی به مراکز درمانی کشور خبر داد.

به گزارش گروه خبر دندانه، دکتر محمد مهدی گلابگیران با بیان اینکه قیمت ایمپلت‌های دندانی به مراکز درمانی و مطب‌ها ابلاغ شده و در سایت اداره تجهیزات پزشکی (IMED. IR) قابل مشاهده است، اظهار داشت: ۵۰ شرکت وارد کننده ایمپلنت‌های دندانی در این حوزه فعالیت دارند که از این تعداد ۱۳ شرکت به صورت فعال هستند و قیمت گذاری نیز با این تعداد شرکت انجام شده است.

وی گفت: قیمت‌های ایمپلنت‌های دندانی در سال‌های اخیر کاهش یافته است و بیشتر تجهیزات از جمله (فیکسچر و ابات منت) که مصرف بالایی دارند و اندازه و اشکال مختلفی دارند و قیمت آن‌ها از حدود ۱۷۰ هزار تا یک میلیون و ۲۰۰ هزار تومان است و قیمت‌ها نیز مصوب و به تمامی مراکز درمانی و مطب دندانپزشکان ارسال و اعلام شده است و قیمت‌های اعلام شده در سایت این اداره نسبت به قیمت بازار حدود ۲۱ تا ۴۶ درصد کاهش قیمت داشته است.

گلابگیران با بیان اینکه متاسفانه در این حوزه نیز قاچاق وجود دارد اظهار داشت: با توجه به اینکه این تجهیزات دندانپزشکی اکثرا سایز کوچک دارند قاچاق نیز در این حوزه وجود دارد و به صورت چمدانی نیز وجود دارد که مسئولین مربوطه در این زمینه باید از ورود تجهیزات قاچاق به کشور جلوگیری کنند.

رئیس اداره تجهیزات دندانپزشکی سازمان غذا و دارو در ادامه اظهار داشت: تمامی اطلاعات مربوط به شرکت‌های فعال در این حوزه و قیمت تمامی تجهیزات و ملزومات به صورت مرتب در سایت این اداره اطلاع رسانی می‌شود.

گلابگیران خاطر نشان کرد: با توجه به اینکه برای نخستین بار ایمپلنت‌های دندانی قیمت گذاری و در سایت نیز اعلام شد، قیمت‌های آمالگام (مواد نقره‌ای رنگ که برای پر کردن دندان استفاده می‌شود) و مواد کامپوزیت (مواد همرنگ دندان) نیز بزودی در سایت این اداره اعلام خواهد شد.منبع خبر: باشگاه خبرنگاران جوان

منبع:دندانه

 

دبیرعلمی دهمین کنگره دندانپزشکان عمومی ایران از دخالت دندانپزشکان تجربی در کاشت ایمپلنت انتقاد کرد و رسیدگی وزارت بهداشت به این موضوع را خواستار شد.

دکتر سید جلیل صدر در دهمین کنگره انجمن دندانپزشکان عمومی ایران در برج میلاد اظهار کرد: استفاده از ایمپلنت نیازمند بررسی است، در این راستا اولین کار شناخت، تشخیص و بررسی بیمار با معاینه دقیق است، عوارض ناشی از درست استفاده نکردن از ایمپلنت بسیار زیاد است درصورتی که ایمپلنت کج گذاشته شود، از استخوان بیرون بزند و یا با زیاد پایین رفتن به عصب دندان برسد برای بیمار تبعات جدی را ایجاد خواهد کرد.

این متخصص پروتزهای دندانی با بیان اینکه استفاده از ایمپلنت در تمامی رده‌های سنی امکان پذیر است، ادامه داد: دندانپزشکان تجربی به طور چشمگیری به صورت ناخواسته وارد این کار شده‌اند و وزارت بهداشت باید به طور حتم از این امر جلوگیری کند، در حالی که آن‌ها اجازه ورود به هیچ گونه اقدام دندانپزشکی ندارند اما وارد کار کاشت ایمپلنت هم شده‌اند.

دکتر صدر تاکید کرد: دندانپزشک تجربی نباید در کشوری که ۶۸ دانشکده دندانپزشکی دارد، وجود داشته باشد زیرا خجالت آور است و هر روز قارچ مانند رویش پیدا می‌کنند، مردم باید هوشیار باشند که برای انجام اقداماتی مانند ایمپلنت به دندانپزشک حاذق، باتجربه و با سواد مراجعه کنند.
وی شایع‌ترین بیماری‌های دندان در درجه اول را رسیدگی ناشی از عدم رعایت بهداشت، تغذیه ناسالم، نداشتن چکاپ‌های مکرر و مرتب و ژنتیک و اولین علامت بروز بیماری‌های لثه را خونریزی برشمرد و گفت: لثه باید صورتی رنگ و سطحش مانند پرتقال دانه دانه و لبه آن چاقویی باشد و نیز به دندان بچسبد.

دکتر صدر همچنین افزود: در واقع لثه بیمار بر اثر کوچک‌ترین عامل تحریک زا مانند استفاده از نخ دندان دچار خونریزی می‌شود، لثه سالم نباید خونریزی کند بنابراین اقدام اصلی در این باره تاکید بر مسواک زدن است، در این راستا قدم اول آموزش بهداشت است.
وی با تاکید بر مسواک زدن روزانه به ازای هر بار مصرف غذا (از ۳ تا ۵ بار) گفت: برخی افراد پس از مصرف هر وعده غذایی، مسواک زدن را به شب موکول می‌کنند در حالی که این کار صحیح نیست بنابراین و به طور کلی ۲۰ دقیقه پس از مصرف غذا مسواک کردن دندان‌ها حائز اهمیت است.
دبیر علمی دهمین کنگره دندانپزشکان عمومی ایران توصیه کرد: افرادی که نوشابه مصرف می‌کنند باید یک مشت آب درون دهانشان بچرخانند تا شیرینی آن از دهانشان خارج شود؛ به همین دلیل توصیه من روزانه ۵ بار مسواک زدن است، استفاده از نخ دندان هم اهمیت بسزایی دارد زیرا مسواک تنها روی دندان را تمیز می‌کند در عین حال استفاده از دهان شویه‌های خوب و در صورت عدم ابتلا به فشار خون مصرف آب و نمک هم برای جلوگیری از پوسیدگی دندان نیز موثر است.
منبع: انجمن دندانپزشکان عمومی ایران

منبع:دندانه

 

آکادمی ایمپلنت‌های دندانی آمریکا (AAID)، سپتامبر را ماه آگاهی درباره ایمپلنت نام‌گذاری کرده است.

سپتامبر، ماه ملی آگاهی درباره ایمپلنت در آمریکا
سپتامبر، ماه ملی آگاهی درباره ایمپلنت در آمریکا

محورانتخاب شده برای این برنامه در سال ۲۰۱۹ «دلیل شما برای لبخند زدن چیست؟» و تمرکز بر انواع روش‌هایی است که ایمپلنت از طریق آن‌ها بر زندگی افراد تأثیر می‌گذارد و آن را تغییر می‌دهد.

به گزارش وبسایت (AAID)، این آکادمی برای بزرگداشت مناسبت ماه سپتامبر، در حال جمع‌آوری پول برای طرح «آرزوی یک لبخند» است. در این طرح به افراد بی‌بضاعت و افراد دارای نقص مادرزادی و نیازمند ایمپلنت، خدمات کاشت ایمپلنت‌های دندانی ارائه می‌شود.

دکتر ناتالی وٌنگ، رئیس AAID می‌گوید: «این ماه فرصت خوبی برای آگاهی بخشی به افراد در زمینه درست تصمیم گرفتن در مورد ایمپلنت‌های دندانی است. چرا که این درمان به افراد اعتمادبه‌نفس می‌دهد و زندگی جدیدی را برای آن‌ها رقم می‌زند. واقعیت این است که دیدن چهره‌ای با یک لبخند زیبا تأثیر بسیار خوبی بر طرف مقابل دارد.»

AAID سال ۱۹۵۱ به‌عنوان اولین نهاد بهبود و گسترش درمان‌های ایمپلنت در آمریکا بنیان گذاشته شد و در طول حیات ۶۸ ساله خود، یک نهاد پیشرو در ارائه راه‌حل مشکلات درمان‌های ایمپلنت بوده است.

این آکادمی دارای یک بنیاد هم هست که از سال ۱۹۸۲ تا به حال، مأموریت تحقیق و آموزش درباره علم ایمپلنت‌های دندانی و ارائه خدمات خیریه را بر عهده دارد. یکی دیگر از فعالیت‌های این نهاد، اعطاء کمک‌هزینه به دانشجویان دندانپزشکی عمومی و تخصصی و رزیدنت‌ها است که منابع مالی مورد نیاز آن از خیرین عضو AAID و حامیان مالی آکادمی تأمین می‌شود.

منبع:دندانه

 

از روزگاران کهن ، بیماری‌های دهان مشکل انسان‌ها بوده است. دندان‌پزشکی، تاریخی به قدمت پوسیدگی دندان دارد، یعنی تاریخی به قدمت تاریخ بشر…

Eric Curtis دندان‌پزشک، مورخ نامدار دندان‌پزشکی و سخنگوی آکادمی دندان‌پزشکان عمومی می‌گوید: مطمئناً چیزهای زیادی از قرون وُسطی تا ابتدای سال‌های ۱۷۰۰ ، زمانی که اغلب درمان‌های دندان‌پزشکی توسط افرادی بنام جراحان آرایش‌گر انجام می‌شد، تغییر کرده است. این افرادِ همه‌کاره، دندان‌ها را می‌کشیدند و جراحی‌های کوچک را انجام می‌دادند، بعلاوه مو کوتاه می‌کردند، زالو می‌انداختند و مومیایی می‌کردند.

دندانپزشکان یا جراحان آرایش‌گر در گذر تاریخ و ملل
دندانپزشکان یا جراحان آرایش‌گر در گذر تاریخ و ملل

مایاها؛ انجام اولین ایمپلنت‌های دندانی
بسیاری از تکنیک‌های دندان‌پزشکی که از آ‌ن‌ها بعنوان دستاورد‌های تمدن مدرن نام برده می‌شود، هزاران سال قبل توسط مردم تمدن‌های اینکا، مایا و آزتک به‌ کار گرفته می‌شدند. در زمان باستان، مایاها مردمانی با فرهنگ سطح بالا بودند که در گواتمالا و هندوراس فعلی می‌زیستند. آن‌ها که از مردم بابل باستانی نیز قدیمی‌تر بودند، به دلایل مذهبی اقدام به قرار دادن اینله روی دندان‌ها و یا سوراخ کردن صورت و گوش می‌نمودند. آن‌ها در قرار دادن اینله‌های سنگی زیبا روی حفرات تراش داده شده دندان‌های قدامی بالا و پایین و گاهی دندان‌های پرمولر، مهارت داشتند. بدون شک، این اینله‌ها روی دندان‌های زنده قرار داده می‌شد و آنچنان دقیق این کار انجام می‌گرفت که حتی تا هزار سال بعد این اینله‌ها، در جای خود باقی می‌ماندند.
گفته می‌شود که مایا ها معتقد بودند که اگر دندان‌هایشان را با جواهرات آراسته کنند، صدایشان بهبود می‌یابد و در نتیجه آن، ارتباط با خدا برای آنان تسهیل می‌شود.

مایاها اولین درمان ایمپلنت دندانی را انجام داده‌اند که در آن از دندان حیوانات، صدف و یا دندان افراد دیگر برای جایگزینی دندان از دست‌رفته استفاده می‌کردند. آن‌ها از ابزاری مانند دریل استفاده می‌کردند که از جنس ابسیدین بوده (ابسیدین یک نوع شیشه طبیعی آتشفشانی است که اخیراً یک رگه بسیار خاص آن در دامنه‌های کوه‌های سبلان ایران پیدا شده است)، شکستگی‌های ابسیدین بسیار تیز است و این امتیاز آن را وسیله‌ای منحصر به فرد برای جراحی بدل کرده است. مایاها هم دندان‌پزشکان ماهری بوده‌اند و هم اعتقادی قوی به خواص متافیزیکی جواهرات داشته اند.
فنونی مانند پر کردن دندان، در میان مردم تمدن‌های آمریکای جنوبی (مایاها) که پیش از هجوم اسپانیایی‌ها در این قاره می‌زیستند، به شدت رواج داشته، زیرا مردم این تمدن‌ها وجود بخش‌های خالی را میان دندان‌ها ناپسند می‌دانستند. آن‌ها همچنین وقتی مجبور به کشیدن دندان می‌شدند، دندان کشیده ‌شده را خرد و با قطعات آن، دندان جدیدی درست می‌کردند و در محل دندان کشیده‌ شده قرار می‌دادند. از سوی دیگر از ابزارهای پیشرفته ارتودنسی نیز بهره برده و می‌توانستند بدون صدمه دیدن ریشه‌ دندان‌ها، آن‌ها را به طور منظم در کنار هم قرار دهند.

بابلیان؛ کرم دندان و قوانین حمورابی
نخستین فعالیّت در زمینه دندان‌پزشکی در دره‌های خاورمیانه، خلیج‌فارس، فلسطین و سوریه انجام شد. مردمان بابل در پنج هزار سال پیش از میلاد برخی روش‌های درمانی را به کار برده‌اند که آمیزه‌ای عجیب از دانش پزشکی و مراسم مذهبی است. آنان در دعاها و نیایش‌های خود به درگاه ایزد، التماس می‌کردند که خداوند، کرمی را که عامل بیماری‌های دندان قلمداد می‌شد، لعن و نفرین کند.

همچنین در مجموعه قوانین حمورابی که برای نخستین بار مفهوم مسئولیت‌های حقوقی و جزائی پزشک را بیان کرده است، مطالبی در مورد کشیدن دندان‌ها وجود دارد که اولین مرجع در این زمینه است و در یکی از نامه‌هایی که یک پزشک درباری برای پادشاه نوشته، دندان‌های بیمار را در ایجاد بیماری‌های عمومی بدن مسئول دانسته و کشیدن آن‌ها را در موارد عفونت‌های دهانی توصیه کرده است.

مشرق زمین؛ طب سوزنی و درمان دندان
قدری دورتر در مشرق زمین (چین)، هوانگ تی (۲۷۰۰ سال پیش از میلاد) اطلاعات فراوانی درباره ناحیه دهان جمع‌آوری کرد، به گونه‌ای که لثه و بخش‌های آرواره را با بیان جزئیات شرح داد.
چینیان قدیم نخستین کسانی بودند که خلال دندان را معمول کردند. آنان در روش‌های طب‌سوزنی که از ۳۸۸ نقطه محل فرو کردن سوزن تشکیل می‌شد، ۲۶ نقطه را برای درمان دندان در و ۶ نقطه را برای درمان دردهای لثه‌ای استفاده می‌کردند و پس از فرو کردن سوزن، اغلب عمل داغ کردن را به منظور بیرون کشیدن مواد فاسد انجام می‌دادند.

هندوستان
در کشور هندوستان نیز گویا درمان ناراحتی‌های حفره دهان و دندان‌ها، برای نخستین بار در حدود سه هزار سال پیش از میلاد انجام شده است. در نوشته‌ای که به شاهزاده سیذارتا گائوتاما، بنیان‌گذار مکتب بودا، تقدیم شده است، صحبت از قدیم‌ترین و ساده‌ترین شکل مسواک به میان آمده است.

ایران؛ اوستا
درمان پوسیدگی دندان (کرم‌خوردگی دندان) در ایران نیز رواج داشت، زیرا در نزد اوستا آمده است: «.. دیگر از گوژپشتی، برآمدگی قفسه سینه، سستی، دیوانگی، فقر، به دنیا آمدن بچه مرده، دندان‌های خراب، برص، و یا دیگر بیماری‌ها که انگرمینو مسبب آن است اثری نخواهد بود…».

مصر قدیم؛ دندان‌پزشکی رشته‌ای تخصصی
مصریان قدیم شیوه ساختن و به کار بردن دندان‌های مصنوعی را می‌دانستند. بر اساس نوشته‌های هرودوت، دندان‌پزشکی در مصر رشته‌ای تخصصی بود و آنان رشته‌ای جداگانه و مستقل برای جراحی دهان داشتند.

یونان قدیم؛ بقراط – ارسطو – جالینوس و نظریه‌های دندانی
در یونان قدیم دندان‌پزشکی از آثار بقراط شروع می‌شود و از این آثار است که بیش‌تر معلومات مربوط به دندان‌پرشکی قدیم را به دست آورده‌ایم. بقراط با توجه به سه دیدگاه در مورد دندان‌ها مطالعه و پژوهش کرده است. این دیدگاه ها عبارتند از ۶ علم تشریح، آسیب‌شناسی و درمان‌شناسی. بر اساس گفته بقراط، دندان‌ها در هفت ماهگی جنین شکل می‌گیرد اما در هفت ماهگی نوزاد آشکار می‌شود. بسیاری از عبارت‌های دست‌چین شده از مجموعه آثار مربوط به بقراط، بیان کننده این واقعیت است که او برای دندان‌ها و بیماری‌های مربوط به آن‌ها اهمیت قائل بوده است.
ارسطو نیز در مورد سیستم دندانی رده‌های مختلف حیوانات مطالبی نوشته است. وی عملکرد و وظیفه فیزیولوژیکی دندان‌ها را دقیق بیان می‌کند، اما عقاید نادرستی داشته که قرن‌ها پیروان و جانشینان به آن‌ها معتقد بوده‌اند. برخی از این عقاید عبارتند از: مرد دندان‌های بیشتری نسبت به زن دارد؛ در طول زندگی به طول دندان‌ها افزوده می‌شود؛ افرادی که دندان‌های بیشتری دارند، عمر طولانی‌تری دارند.
جالینوس که پس از بقراط، بزرگ‌ترین پزشک دوران قدیم به حساب می‌آید، نخستین کسی بود که در مورد عصب دندان، مطالبی را عنوان کرد. او معتقد بود دندان‌ها به تدریج با عمل جویدن فرسوده می‌شوند، تغذیه سبب می‌شود دندان‌های لق شده مرمت شوند و آن‌ها را به یک اندازه حفظ می‌کند، اما وقتی دندانی یک دندان مقابل نداشته باشد کم‌کم تحلیل می‌رود. او اظهار داشته است که پوسیدگی دندان با عمل داخلی هورمون‌های تلخ ایجاد می‌شود.

رومیان قدیم؛ اهمیت دندان در قوانین و ابداع روش‌های درمانی
رومیان اولیه نیز، به دندان‌ها اهمیت می‌دادند، برای مثال در قانون هفتم تصریح کرده‌اند که هرکسی باعث انهدام دندان فردی شود، ملزم به پرداخت جریمه یا تاوان است و یا باید بنده یا غلامی را آزاد کند. قانون دهم در مورد به هم بستن دندان‌ها با سیم است و این امر نشان می‌دهد که در روم قدیم برخی به کارهای دندان‌پزشکی اشتغال داشتند.
سلسوس پزشک رومی، با وارد کردن مواد قابض مخصوصی به داخل حفره پوسیده دندان یا با استفاده از خمیر مخصوصی در اطراف دندان دردناک، باعث می‌شد تا دندان پوسیده به صورت قطعاتی بیفتد. او همچنین در زمینه برداشتن جرم‌ها از روی دندان‌ها، درمان زخم‌های زبان و دهان و عمل جراحی که در برخی از بیماری‌های دهانی ضروری بوده، مطالبی نوشته است.
اوشیحبوس، پزشک دیگر رومی، حدس می‌زد که درد دندان، اغلب از بیماری بخش داخلی دندان ناشی می‌شود و در این مورد یک روش درمانی کشف کرد. او دریل (مته) کوچکی اختراع کرده بود که با آن دندان را سوراخ می‌کرد. اوشیحبوس دریل را در قسمتی از دندان قرار می‌داد که تغییر رنگ داده بود و از این طریق قسمت مرکز دندان را چرخ می‌کرد.

منبع:دندانه