ایرنا: نتایج پژوهش محققان دانشگاه زوریخ نشان می‌دهد، زمانی که انسان‌های اولیه تصمیم به استفاده از ابزار به جای دندان گرفتند فک آدمیزاد کوچک شد.

در دهان انسان امروزی معمولا فضای کافی برای ۳۲ دندان وجود ندارد. این ویژگی نشات گرفته از تکامل مغز انسان است. زمانی که انسان‌های اولیه تصمیم به استفاده از ابزار بجای دندان گرفتند، فک آدمیزاد کوچک شد.
امروزه میلیارد‌ها نفر با مشکل کمبود فضا در دهان برای دندان‌هایشان مواجه هستند. مشکل عدد ۳۲ است.
روند تکامل طبیعی برای دسته خاصی از میمون‌ها، که انسان نیز به آن تعلق دارد، ۳۲ عدد دندان در نظر گرفته است. فک آدمیزاد برای ۳۲ عدد دندان، کوچک است. به همین خاطر این دندان‌ها معمولا به صورت فشرده کنار هم چسبیده‌اند.
دندان‌های عقل نیز جا را برای دیگر دندان‌ها تنگ می‌کنند، انسان به یاد مسیر تکاملی‌اش می‌افتد. دندان‌های عقل نمایانگر این هستند که اجداد انسان حتی زمانی بیشتر از ۳۲ دندان داشتند.
عدد ۳۲ اما در دهان شامپانزه‌ها هیچ گونه مشکلی ایجاد نکرده است. آن‌ها همواره دارای دندان‌هایی صاف و زیبا بودند. اما چرا این مساله برای انسان به یک مشکل تبدیل شد؟ دلیل این امر رشد مغز انسان است.
در سیر تکامل حیوان به انسان، مغز او همواره بزرگ‌تر شده و این رشد بر برنامه رشد و تکامل استخوان‌های جمجمه و فک تاثیر گذاشته است.
این نتیجه پژوهش محققانی از دانشگاه زوریخ در سوئیس است.

کوچک شدن فک در روند تکامل مغز انسان
کوچک شدن فک در روند تکامل مغز انسان

رشد مغز و استفاده بیشتر از ابزار تا دندان
حال ممکن است که این سوال پیش بیاید که رشد مغز چه رابطه‌ای با دندان دارد؟ اما نکته مهم اینجاست که رشد مغز در میان انسان‌های اولیه منجر به تفکر درباره استفاده از ابزارهای گوناگون به جای دندان شده است.
انسان‌های اولیه به این نتیجه رسیدند که با شاخه‌های درخت یا سنگ هم می‌توان پوست مواد غذایی را جدا کنند و دیگر نیازی به دندان‌های آسیاب نیست. بدین وسیله تکمیل یافتن ابزار باعث کوچک شدن فک انسان شد.

ایجاد فضا در دهان با روش ارتودنسی
مغز انسان در سیر تکاملی خود بیشتر و بیشتر رشد کرد، و همراه آن توقعات و انتظارات زندگی نیز پیچیده‌تر شدند. بدین ترتیب جمجمه صورت برای فکر کردن بیشتر در ناحیه گیجگاه به طرف جلو کشیده شد و دهان میمون وار به بینی سربالا و یک چانه ظریف تبدیل شد.
به این معنا که فضا در فک انسان کم شد، اما عدد ۳۲ باقی ماند. به همین خاطر انسان‌ها امروزه با شیوه‌های مختلف ارتودنسی کوشش می‌کنند که فضای بیشتری برای دندان‌های خود در دهان ایجاد کنند.
در این میان، تنها امری که مایه تسلی انسان است، این است که کج بودن دندان‌هایش نشات گرفته از هوش تکامل یافته نوع بشر است!

منبع:دندانه

 

سوال: چیزی که به عنوان ارتودنسی نامرئی در برخی مجلات تبلیغ می‌شود حقیقت دارد؟ آیا همه کسانی که دندان‌های نامرتب دارند می‌توانند از روش ارتودنسی نامرئی استفاده کنند؟

پاسخ از دکتر مرتضی عشاق، ماخصص ارتودنسی:
دستگاههای نامرئی ارتودنسی، دستگاه‌هایی هستند که از پشت به دندان‌ها متصل می‌شوند و یا اینکه دستگاههایی هستند که همرنگ دندان می‌باشند. درمان ارتودنسی با این دستگاه‌ها معمولاً هزینه بیشتری دارد و مدت زمان بیشتری نیز برای درمان نیاز است.
در ضمن، این مطلب که میزان نامرتبی دندانهای شما چه قدر است نیز در تعیین استفاده از دستگاههای نامرئی مهم است. در مواردی که نامرتبی دندان‌ها شدید باشد این دستگاههای نامرئی توانایی کافی در اصلاح مشکلات شدید را ندارند و دستگاههای ارتودنسی معمولی (فلزی) در این موارد موثر‌تر می‌باشند.

منبع:دندانه

 

سوال: درمان ارتودنسی جز زیبایی چه مزایایی دارد؟ اگر ارتودنسی نکنیم چه اتفاقی ممکن است برای دندان‌های ما بیفتد؟

پاسخ از دکتر مرتضی عشاق، متخصص ارتودنسی:
در صورتی که درمان ارتودنسی برای مرتب کردن دندان‌ها انجام نشود مشکل پیچیده‌ای برای سلامتی عمومی‌شما ایجاد نمی‌شود. اما تمیز کردن و تمیز نگه داشتن دندانهای نامرتب بسیار سخت‌تر می‌باشد و اگر دندان‌ها تمیز نگه داشته نشوند پوسیدگی دندانی، مشکلات لثه شامل تورم و خونریزی لثه و بوی بد دهان ایجاد می‌شود. در ضمن دندانهای نامرتب، وضعیت لبخند، صحبت کردن، بلع و حرکات فک را نیز به شکل بدی تحت تاثیر قرار می‌دهند.

به نظر می‌رسد که داشتن دندانهای ردیف، مرتب و سالم، لبخندی زیبا و جذاب و جویدن راحت غذا، آنقدر ارزشمند باشد که دردسرهای ارتودنسی را تحمل نماییم. به طور خلاصه از مزایای ارتودنسی می‌توان به این موارد اشاره کرد: راحتی در مسواک زدن، بهبود وضعیت صحبت کردن و افزایش طول عمر دندان‌ها در دهان.

منبع:دندانه

 

ملکه انگلستان در بازدیدی که به تازگی از بیمارستان ملی سلطنتی گوش و حلق و بینی و بیمارستان دندانپزشکی ایستمن انجام داد، اعتراف کرد سال‌ها پیش دندان‌هایش را ارتودنسی کرده است.

به گزارش ایندیپندنت، بازدید از این دو بیمارستان که در حال تحقیق برای یافتن درمان اختلالات نادر دندانی و گوش و حلق و بینی هستند، اولین اقدام ملکه بعد از تعطیلات زمستانی خود در ساندرینگهام بود.

ملکه الیزابت که علی‌رغم ۹۳سال سن، دندان‌هایی سالم و کاملا مرتب در دهان دارد، در حین بازدید از یکی از طبقات بیمارستان که در آن خدمات تخصصی دندانپزشکی ارائه می‌شد، در مواجهه با کودکی که دندان‌هایش را ارتودنسی کرده بود گفت: «من هم زمانی دندان‌هایم را ارتودنسی کردم، خوشبختانه خیلی وقت پیش بود.» و خطاب به پسر ۱۰ ساله‌ای که او هم براکت ارتودنسی روی دندان‌هایش داشت گفت: «من فکر می‌کنم این کار به نتیجه‌اش می‌ارزد.»

ملکه در طبقه دندانپزشکی کودکان، با کودکان و والدینشان که در بازی‌های خلاقانه شرکت می‌کردند ملاقات و با نحوه عملکرد تیم دندان‌پزشکی در انجام درمان‌های دندان‌پزشکی بدون ترس و استرس آشنا شد.

ملکه‌ی انگلستان تنها عضو خانواده سلطنتی نیست که دندان‌هایش را ارتودنسی کرده و بسیاری از نوه‌هایش هم این درمان را بر روی دندان‌هایشان انجام داده‌اند. ازجمله‌ی آن‌ها می‌توان به شاهزاده هری اشاره کرد که دندان‌های ارتودنسی شده‌اش را در مراسم سالیانه حضور در کلیسای خانواده سلطنتی در روز کریسمس سال ۱۹۹۹ به نمایش گذاشت. علاوه بر این، شاهزاده خانم‌ها بئاتریس و یوگی هم زمانی که شاهزاده ویلیام یک ریتینر (نگهدارنده بعد از درمان ارتودنسی) پشت دندان‌های فک پایینش داشت، دندان‌هایشان را ارتودنسی کرده بودند.

ملکه ۹۳ساله راز لبخند اشرافی‌اش را فاش کرد
ملکه ۹۳ساله راز لبخند اشرافی‌اش را فاش کرد

منبع:دندانه

 

دکتر وحید رواقی
ﺍﺳـﺘﺎد ﺳﻼﻣﺖ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺍﻧﺸـﻜﺪﻩ ﺩﻧﺪﺍﻧﭙﺰﺷﻜﻰ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺑﻴﺮﻣﻨﮕﺎﻡ ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ پیشگفتار:

در این نوشتار قصد دارم به تشویق فراگیر و همگانی درمان‌های ارتودنسی، با توجه به یافته‌های جدید محققان نگاهی انتقادی داشته باشم. این نوشتار در چهارچوب مقاله‌نویسی برای مجلات علمی نگاشته نشده ولی تلاش کرده‌ام تا جایی که خواندن این نوشتار برای خوانندگان غیر متخصص دشوار نشود، به مقالات و مستندات علمی استناد کنم.

در حالی که بیماری‌های دهان و دندان نظیر پوسیدگی و به دنبال آن از دست دادن دندان در ایران هم چون بسیاری از کشورهای در حال توسعه شیوع فراوانی دارد، آنچه این روز‌ها در تبلیغات مطب‌ها و کلینک‌های دندان‌پزشکی خودنمایی می‌کند وعده داشتن دهانی سالم نیست. شما در مطب‌های دندان‌پزشکی با تصویر خنده زیبای یک جوان عموما بلوند اروپایی مواجه می‌شوید که دندانهای سفیدش همچون دانه‌های مروارید صیقل شده به گونه‌ای تصنعی در کنار هم نشسته‌اند.
چنین آگهی‌های امروزه بر کاغذ‌ها و دیوار آویزهای گران قیمت در بیشتر مطب‌های دندان‌پزشکی یا در روزنامه‌ها و وبسایت‌های اینترنتی دیده می‌شوند. این تبلیغات ذهن مخاطب را زیرکانه نشانه رفته و به زبان طعنه به او می‌گویند: ببین و باور کن که می‌شود چنین دهان و دندان زیبایی داشت. آن‌ها به شما نوید می‌دهند که اگر دست قضا و قدر شما را از داشتن چنین خنده زیبایی محروم کرده دنیا به آخر نرسیده است. شما نیز می‌توانید با صرف وقت و هزینه گزاف چنین لبخند زیبایی داشته باشید. این تبلیغات به مخاطبان اما نمی‌گویند که از هزاران و بلکه ده‌ها هزاران نفر شاید و تنها شاید یکی از آن‌ها بدون تمسک به سیم و چسب و رنگ و لعاب صاحب چنین دهان و دندان «ایده آل» باشد. این «ایده آل» ‌های شکل ظاهری دهان و دندان از کجا آمده؟ چه کسانی مبنای این تعریف «ایده آل» قرار گرفته‌اند؟

پاسخ به این سوالات خود بحث مفصل دیگری است که هدف این نوشتار نیست. مخاطب چنین تصویری هنگامی که آن خنده «ایده آل» را در کنار تصویر دندان‌پزشک خوش سیما و کلمات انگلیسی می‌بیند دیگر شهامت آن نمی‌یابد از خود بپرسد آیا دلیلی دارد که دهان و دندان همه فرزندان آدم را خط کش و نقاله بگذاریم و به سیم و چسب آویزیم و امیدوار باشیم که شاید اندکی شبیه آن خانم و آقای «ایده آل» در تصویر شود؟ آیا منطقی است که روزی برای گوش و چشم و دست و پا نیز «ایده آل» ساخته و پرداخته شود و از فردای آن صاحبان حرفه پزشکی دست به کار شوند تا همه گوش و چشم و دست و پاهای عالم را به یک شکل و اندازه در آورند؟

سراب ارتودنسی: تردید درباره سودمندی درمان ارتودنسی و حرفه دندانپزشکی
سراب ارتودنسی: تردید درباره سودمندی درمان ارتودنسی و حرفه دندانپزشکی

شاید برای آیندگان باور این قضیه دشوار باشد، اما سالهای متمادی است که حرفه دندان‌پزشکی با ابزار قدرتمند چنین تبلیغاتی تلاش می‌کند همگان را به این باور برسانند که شما برای رسیدن به آن ظاهر «ایده آل» راهی جز تمسک به درمان ارتودنسی ندارید. از دیدگاه بازاریایی باید به طراحان این گونه تبلیغات صد آفرین گفت. چرا که مشاهدات دندان‌پزشکان و البته مطالعه محققان نشان می‌دهد، داشتن دندان زیبا وصاف برای عده قابل توجهی از افراد جامعه از داشتن دندانهای سالم مهم‌تر است. شاید از همین روست که متقاضیان درمان ارتودنسی با وجود آگاهی نسبت به عوارض جانبی درمان ارتودنسی نظیر کشیدن چند دندان سالم در آغاز درمان و احتمال تحلیل ریشه دندان‌ها و بیماری بافت لثه پس از پایان درمان به این درمان رضایت داده و هزینه‌های سنگین مالی آن را با رضا و رغبت می‌پذیرند. طی چند دهه گذشته درمانهای ارتونسی به شدت پرطرفدار بوده‌اند و و روند افزایش درخواست برای درمان ارتودنسی هم چنان ادامه دارد. برای مثال آخرین سرشماری ملی سلامت در کانادا به ما نشان می‌دهد که بیست درصد کانادایی‌ها تا کنون تحت درمان ارتودنسی قرار گرفته‌اند یا در حال گذراندن درمان ارتودنسی هستند. این رقم در میان نوجوانان البته به سی و پنج درصد می‌رسد. به عبارتی دیگر، بیش از یک سوم نوجوانان کانادایی از لحاظ دندان‌پزشکان ظاهری چندان دور از «ایده آل» داشته‌اند که والدین را بر آن داشته تا هزینه‌های سرسام آور چنین درمانی را بپردازند. با توجه به اینکه هزینه‌های دندان‌پزشکی در کانادا از سوی دولت پرداخت نمی‌شود این میزان اقبال به درمانهای ارتودنسی نشان دهنده موفقیت بازاریابی صاحبان حرفه دندان‌پزشکی برای پدید آوردن احساس نیاز به درمان ارتودنسی است. این درخواست روزافزون به ارتودنسی در دیگر کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه نیز گزارش شده است. درخواست روز افزون به درمان ارتودنسی اگرچه ممکن است از نگاه اقتصادی و بازاریابی یک الگوی موفق اقتصادی باشد اما لزوما با اهداف جامعه پزشکی سازگار نیست. از این رو، برخی صاحب نظران برجسته اقتصاد سلامت نظیر پروفسور استفان برچ، استاد دانشگاه مک مس‌تر کانادا، حرفه دندان‌پزشکی را صراحتا مورد نقد قرار داده و اعلام کنند که «درمان ارتودنسی در واقع خلق و تولید یک نیاز کاذب از سوی حرفه دندان‌پزشکی برای جلوگیری از کاهش درآمد صاحبان این حرفه است.» شگفت آور نیست اگر بدندان‌پزشکان برای متقاعد کردن بیماران خود دلایلی متعددی برای ضرورت درمان ارتودنسی ارائه می‌کنند، برخی از این دلایل بدین شرح است: اصلاح تنفس، بهبود سلامت کلی دهان و کاهش درد‌ها و برطرف شدن صدای کلیک مفصل فک و گیجگاه. ادعاهایی نظیر بهبود وضعیت سلامت دهان بعد از درمان ارتودنسی با توجه به عوارض جانبی این درمان نظیر افزایش پوسیدگی‌های دندانی و تحلیل ریشه دندان‌ها البته قابل تردید است. همچنین مطالعه مروری انجام شده توسط موسسه کوکرن که (مهم‌ترین موسسه بررسی و جمع آوری اسناد و مدارک پزشکی) نتوانست دلایل کافی در اثبات بهبود بیماریهای مرتبط با مفصل فک و گیجگاه بعد از درمان ارتودنسی بدست آورد.

سراب ارتودنسی: تردید درباره سودمندی درمان ارتودنسی و حرفه دندانپزشکی
سراب ارتودنسی: تردید درباره سودمندی درمان ارتودنسی و حرفه دندانپزشکی

واقعیت آن است که متقاضیان درمان ارتودنسی غالبا برای ارتقای سلامت دهان یا برای اصلاح تنفس و مشکلات دیگر پزشکی به دندان‌پزشک مراجعه نمی‌کنند. بلکه به گواهی تحقیقات و البته مشاهدات عمومی، مهم‌ترین دلایل مراجعه برای درمان ارتودنسی بهبود ظاهر دندان و دهان برای بالابردن اعتماد به نفس و بهبود سلامت روانی و روابط اجتماعی است. از اینرو، درمانگران برای ترغیب متقاضیان احتمالی درمان ارتودنسی، بر اثرات چشمگیر و دراز مدت روانی و اجتماعی درمان ارتودنسی تاکید می‌کنند. اکنون سوال اساسی این است که آیا درمان ارتودنسی واقعا می‌تواند به این وعده عمل کند؟ پاسخ بسیاری از درمانگران و صاحبان حرفه دندان‌پزشکی به این سوال احتمالا مثبت خواهد بود، اما آیا تحقیقات علمی نیز نظر مبلغان و مشوقان درمان ارتودنسی را تایید می‌کنند؟ در دهه‌های گذشته که درمانهای ارتودنسی بیش از بیش متداول شده‌اند، محققان همواره در تکاپو بوده‌اند تا تاثیرات درمان‌های ارتودنسی بر بهبود وضعیت روحی و اجتماعی بیمارانشان را نشان دهند. این تحقیقات غالبا بیماران را مدت کوتاهی بعد از درمان مورد بررسی مجدد قرار داده و غالبا نیز بر تاثیرات مثبت درمان ارتودنسی، اندک مدتی بعد از درمان، صحه گذاشته‌اند. اما آیا درمان ارتودنسی می‌تواند آنگونه که بسیاری از درمانگران ادعا می‌کنند در دراز مدت نیز تاثیر مثبت بر شاخص‌های سلامت روحی نظیر اعتماد به نفس و زندگی اجتماعی داشته باشد. تردید‌ها درباره تاثیر درمان ارتودنسی بر ارتقای وضعیت روحی از‌‌ همان آغاز همه گیر شدن درمانهای ارتودنسی در پایان دهه هفتاد میلادی با انتشار مقاله‌ای آغاز شد. در تحقیقات دندان‌پزشکی به دلایل متعدد که امکان توصیف آن در این نوشتار مقدور نیست امکان ارزیابی تاثیر درمان در دارز مدت بسیار دشوار است. از اینرو تحقیقاتی که بتوانند بیماران را سال‌ها بعد از درمان مورد ارزیابی قرار دهند اندک است. با وجود این دشورای‌ها باعث خوشحالی است که دو گروه تحقیقاتی در استرالیا و بریتانیا در سالهای اخیر همت گماشتند تا با بررسی و پیگیری دو گروه از کودکان و نوجوانانی که در دهه هشتاد میلادی تحت درمان‌های مختلف ارتودنسی نظیر درمانهای ارتودنسی ثابت قرار گرفته‌اند به این سوالات اساسی پاسخ دهند: آیا درمان ارتودنسی کیفیت زندگی، رضایت از زندگی و اعتماد به نفس را افزایش می‌دهد؟ برخلاف تصور عمومی و البته تبلیغات حرفه دندان‌پزشکی، پاسخ این دو گروه تحقیقاتی به این سوالات کاملا منفی است. این مطالعات که از لحاظ روش تحقیق در نوع خود در دنیای دندان‌پزشکی نادر هستند به سرعت مورد توجه رسانه‌های بین المللی قرار گرفت. نتایج این دو مطالعه وسیع توسط برجسته‌ترین محققان ارتودنسی به صورت چند مقاله سریالی در مجلات علمی منتشر شد (برای مثال: اینجا، اینجا، اینجا). محققان در این مقالات به صراحت اعلام کردند که درمانهای مختلف ارتودنسی در دراز مدت تاثیر مثبتی بر اعتماد به نفس، رضایت از زندگی و کیفیت زندگی نداشته‌اند. دلایل اینکه چرا برخلاف تصور عمومی درمان ارتودنسی و اصلاح لبخند و ردیف کردن دندان‌ها نمی‌تواند اعتماد به نفس و رضایت از زندگی را افزایش دهد در این مقالات به تفصیل مورد بررسی قرار گرفته است.

سراب ارتودنسی: تردید درباره سودمندی درمان ارتودنسی و حرفه دندانپزشکی
سراب ارتودنسی: تردید درباره سودمندی درمان ارتودنسی و حرفه دندانپزشکی

بدنبال انتشار یافته‌های جدید در مورد سودمند نبودن درمانهای ارتودنسی سوالات اساسی در مورد اخلاقی بودن تشویق بیماران به درمان ارتودنسی مطرح شد. در یکی از صریح‌ترین این اظهار نظر‌ها، پرفسور بیل شاو از سر‌شناسترین محققان ارتودنسی و از مشاوران سازمان بهداشت جهانی در مقاله‌ای با عنوان «تردید در مورد سودمندی درمانهای ارتودنسی و چالش اخلاقی تشویق به آن»، تبلیغ و تشویق بی‌محابا و همگانی ارتودنسی از سوی نهادهای صنفی دندان‌پزشکی در بریتانیا را زیر سوال برد و خواستار توقف آن شد. «جامعه پزشکی زده» اصطلاحی است که توسط جامعه‌شناسان در دهه هفتاد میلادی برای اشاره به اثرات منفی تسلط تصمیم گیری‌های نگاه درمان محور حرفه پزشکی بر جنبه‌های مختلف زندگی بشری ارائه شد. از جلوه‌های این تسلط پزشکان بر زندگی ما می‌توان به مصرف فله‌ای و بی‌حساب و کتاب ویتامین‌ها و تقویت کننده‌ها که سود آن تنها به جیب شرکت‌های بزرگ دارویی می‌رود دانست. از نمونه‌های ایرانی و بومی «جامعه پزشکی زده» که در آن پزشکان بدون توجه به ضرروت و تبعات درمان و صرفا به خاطر پاسخگویی به نیاز عمومی اقدام به تشویق همگانی نموده‌اند جراحی بینی را می‌توان مثال زد. ترغیب به درمان فراگیر و لجام گسیخته جراحی بینی در ایران بار‌ها در رسانه‌های ملی و بین المللی خبرساز شده تا جایی که اخیرا یکی از رسانه‌های معتبر بین المللی از حرفه جراحی پلاستیک در ایران با صفتی نظیر «حریص» یاد می‌کند. مارک آکرمن، یکی از استادان دانشکده پزشکی دانشگاه هاروارد در مقاله‌ای انتقادی نسبت به حرفه دندان‌پزشکی، تشویق همگانی درمان‌های ارتودنسی را نمونه‌ای از پدیده «جامعه پزشکی زده» می‌داند. وی القا حس بیماری در افرادی که شکل دهان و دندانشان با الگوهای ایده آل ساخته و پرداخته دندان‌پزشکان تفاوت دارد را از نگاه اخلاقی مورد سرزنش قرار می‌دهد. اخلاقی بودن ترویج همگانی درمان ارتودنسی را از زوایای دیگری نیز می‌توان بررسی کرد. برای مثال، القای حس غیر «ایده آل» بودن در میان نوجوانان که به اقتضای سن خود همواره در رقابت با همسن و سال‌ها و هم کلاسی‌هایشان هستند منجر به ایجاد ناآرامی روانی در این گروه و و خانواده‌هایشان می‌شود، بویژه که در غیاب بیمه‌های درمانی، این درمانهای گران قیمت برای بسیاری از خانواده‌ها مقدور نیست. تردید در مورد سودمندی ارتودنسی در ارتقای اعتماد به نفس و کیفیت زندگی و هم چنین سوالاتی که در مورد اخلاقی بودن تشویق همگانی به آن مطرح شده باید از سوی درمانگران و هم چنین نهادهای آموزشی دندان‌پزشکی مورد توجه قرار گیرد. روزگاری که دندان‌پزشکان باخط کش و نقاله و چندعکس و تصویر رادیوگرافی در مورد موفقیت یا شکست درمان ارتودنسی سخن می‌گفتند رو به پایان است. در این راستا تحقیقات مدرن دندان‌پزشکی علاوه بر پرسیدن نظر دندان‌پزشک، اینک رضایت بیماران و تاثیر دراز مدت درمان در کیفیت زندگیشان را به عنوان شاخص‌های اساسی موفقیت درمان استفاده می‌کنند. بنابراین شایسته است در آموزش دندان‌پزشکی علاوه بر شاخصی‌های کلینیکی مورد قبول دندان‌پزشکان، شاخص‌های بیمار محور نیز برای تصمیم گیری در ارائه درمان مدنظر قرار گیرد. به دلایل گوناگون مانند رقابت برای بهبود شکل ظاهری، قدمت باورهای پیشین و هم چنین منافع کلان اقتصادی بعید است در آینده نزدیک تغییری در روند رو به افزایش متقاضیان درمان‌های ارتودنسی ایجاد شود. اما سخن آخر، در این نوشتار سعی شده است دیدگاه نوینی که در تحقیقات دندان‌پزشکی در زمینه تاثیر دراز مدت ارتودنسی در حال شکل گیری است به خواننده فارسی زبان معرفی شود. نویسنده آگاه است که این نوشتار با آموزش‌ها و تبلیغات پرهیاهوی حرفه دندان‌پزشکی هم خوانی ندارد. این نوشتار نه می‌تواند نه قصد دارد حکم بر بطلان دانش گسترده ارتودنسی بدهد. چرا که به گواهی همین تحقیقات نوینی که در این نوشتار به آن‌ها اشاره شد، درمان ارتودنسی در مواردی که شکل و ظاهر دهان و دندان به شدت نامناسب بوده، می‌تواند به بهبود کیفیت زندگی و افزایش اعتماد به نفس تا حدی کمک کند. اما هویداست که اکنون تردیدهای جدی در باورهایی ایجاد شده که پیش از این از سوی صاحبان حرفه دندان‌پزشکی به صورت حقیقت غیرقابل تردید به متقاضیان درمانهای ارتودنسی ارائه می‌شد. *عنوان این نوشتار از کتابی با عنوان «سراب سلامت» اقتباس شده است که در آن نویسنده (رنه دوبو، دانشمند سر‌شناس آمریکایی- فرانسوی دهه شصت میلادی) دیدگاههای متفاوتی با باورهای روز در مورد سلامت و بهداشت ارائه کرد.

+

دکتر سید صابر گوگانی، از اعضاء تحریریه دندانه، در واکنش به یکی از مقالات منتشر شده در سایت دندانه و ماهنامه نگین دندان‌پزشکی به قلم دکتر وحید رواقی، یادداشتی برای ما ارسال کرده‌اند که می‌توانید آن را اینجا بخوانید.

منبع:دندانه

 

این دندان‌ها متعلق به یک مومیایی است که دندان‌هایش را با طلا ترمیم کرده و مومیایی او در مصر کشف شده است.
در گذشته برای ترمیم دندان‌ها از طلا استفاده می‌کردند و با سوراخ کردن دندان‌ها سیم‌هایی از جنس طلا را در بین دندان‌ها جای می‌دادند.

پژوهش‌ها نشان می‌دهد این روش درمانی اگرچه برای مدت زمان کوتاهی باعث بهبودی دندان‌ها و مشکلات دهان می‌شد اما پس از مدتی بر اثر عفونت فرد جان خود را از دست می‌داد.

این روش درمانی اکنون نیز در سرزمین‌هایی دور افتاده که امکانات و تجهیزات درمانی بسیار کم است با شیوه‌ای بهتر استفاده می‌شود اما سوراخ کردن دندان‌ها در این روش باعث ایجاد عفونت و ار بین رفتن دندان‌ها می‌شود.

قدیمی‌ترین فرد تاریخ که دندان‌هایش را ارتودنسی کرد
قدیمی‌ترین فرد تاریخ که دندان‌هایش را ارتودنسی کرد

منبع:دندانه

 

ایسنا: دکتر الهیار گرامی، متخصص ارتودنسی، با اشاره به تبلیغات برخی محصولات تازه مرتبط با علم ارتودنسی، گفت: متاسفانه شرکت‌های تجاری فعال در زمینه تجهیزات ارتودنسی و دندانپزشکی بیش از سلامت به دنبال مطرح کردن برند خود در دنیا هستند.

دکتر الهیار گرامی اظهار کرد: ابداع وسایل نوین و شیوه‌هایی جدیدتر در زمینه ارتودنسی، از زمانی که مواد مختلف مورد آزمایش قرار می‌گیرند تا مرحله‌ای که به دهان رسیده و به اجرا درآیند، یک پروسه طولانی و زمان بر است لذا پیشرفت‌های صورت گرفته در این حوزه کمتر به چشم می‌آید.

این عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران، گفت: ۱۰ سالی است، آلیاژهای متنوعی به عنوان سیم های ارتودنسی مورد استفاده قرار می گیرد که نیروهای قابل قبولی به دندان وارد کرده و درد بیماران را نیز کاهش می دهد. تحقیقات بیشتر روی این مواد و استحکام آنها همچنان در دنیا ادامه دارد.

وی با اشاره به اینکه به تازگی در دنیا تبلیغاتی نسبت به وسیله‌ای به نام ویبریشن در حوزه ارتودنسی مطرح است، افزود: این وسیله به منظور خون رسانی بهتر به دهان در افرادی که دندان‌های خود را ارتودنسی کرده‌اند، مورد استفاده قرار می‌گیرد و ارزش دندانپزشکی ندارد به طوری که بر روی قوس دندانی قرار گرفته و با حرکاتی ظریف عمل خون رسانی را بهبود می بخشد. باید توجه داشت این موضوع تنها در حد مطالعه بوده و هنوز به بازار ارائه نشده است.
دکتر گرامی ادامه داد: در حوزه ارتودنسی و مسائل دندانپزشکی از آنجا که علاوه بر سلامت بحث زیبایی افراد نیز مطرح است لذا باب شدن و گسترش بسیاری از وسایل و تجهیزات جدید در این حوزه ها در دنیا بیشتر جنبه تبلیغاتی داشته و شرکت های تجاری در این میان به دنبال سود خود هستند.

وی در ادامه افزود: متاسفانه اغلب این موسسات خواستارند که یافته های جدید در زمینه ارتودنسی را به نام برند خود به ثبت رسانده و با ارائه دستاوردهای جدید در بازارهای جهانی مطرح شوند.
این متخصص ارتودنسی در پایان تصریح کرد: از جمله شیوه های نوین در ارتودنسی، می توان به جراحی های خیلی ظریفی اشاره کرد که مسیر حرکت دندان ها را با تغییرات جزئی تسریع می‌کند که این مبحث نیز در حد مطالعاتی و ارائه مقاله است.

منبع:دندانه

 

تلفظ شین به جای سین شاید ساده‌ترین اتفاقی باشد که یک دانش‌آموز دبستانی با دندان‌های ارتودنسی شده، ‌ ادا می‌کند و به خنده همکلاسی‌ها منتهی می‌شود. ارتودنسی کردن دندان‌ شرایطی دارد که مهم‌ترین آن‌ها، شرایط سنی است و بیشترین جمعیت افرادی که شامل این مساله می‌شوند، کودکان دبستانی و نوجوانان مقاطع ششم تا هشتم مدارس هستند. حال طرح این مساله که مناسب‌ترین سن برای انجام عمل ارتودنسی چه زمانی است یا اینکه این عمل چه پیامد مثبتی برای کودکان و نوجوانان دارد، بهانه‌ای شد برای گفتگو با دکتر «برهمن سبزواری» متخصص ارتودنسی و استادیار دانشکده دندانپزشکی رفسنجان. مشروح این گفت‌وگو را از نظر می‌گذرانید.

دندانه: به عنوان نخستین سوال بهتر است به انواع مشکلات ارتودنسی اشاره کنیم. این مشکلات به چند دسته تقسیم می‌شوند؟
به صورت عام و ساده مشکلات ارتودنسی شامل ناهنجاری‌های دندانی و اسکلتی است اما در سطح وسیع‌تر مشکلات ارتودنسی بر اساس رابطه فک بالا و پایین با هم، به ۳ گروه اصلی ناهنجاری کلاس یک، ناهنجاری کلاس دو و ناهنجاری کلاس سه تقسیم می‌شود که هر یک از این حالات درمان خاصی را نیاز دارد. مشکلات کلاس یک در زمانی است که فکین در موقعیت صحیح بوده ولی دندان‌ها در موقعیت صحیح نسبت به هم نباشند. اندازه دندان‌ها ممکن است نسبت به اندازه فک خیلی بزرگ یا خیلی کوچک باشد و جویدن را با اشکال مواجه کند و روی زیبایی تأثیر بگذارد. مشکل رابطه فکی کلاس دو هنگامی است که فک بالا رشد بیش از حد داشته یا موقعی است که فک پایین رشد کافی ندارد و عقب‌تر قرار گرفته است. مشکلات رابطه کلاس سه نیز که نسبت به سایر موارد نادر‌تر است، زمانی است که فک پایین رشدی بیشتر از حد داشته باشد، این وضع در جویدن مشکلات خاصی ایجاد کرده و در مجموع بر سلامتی فرد تأثیر دارد. در سنین پایین با درمان ارتودنسی به تنهایی رفع اشکال می‌شود ولی در سنین بالا درمان ارتودنسی و جراحی مشترکا بایستی انجام شود.

دندانه: سن مناسب مراجعه کودکان برای درمان این مشکلات چیست؟
سن مناسب مراجعه کودکان در دو گروه سنی کودکان و نوجوانان و همچنین بالغین (بزرگسالان) طرح درمان‌های متفاوت و متمایزی دارند.
بهم ریختگی نظم دندان‌های دایمی در فک پایین بسیاری از والدین را نگران می‌کند. دلیل این اتفاق چیست و آیا نیازی به پیگیری و مراجعه به دندان‌پزشک وجود دارد؟
اظهار نظر در این مورد بستگی به شدت بی‌نظمی و سن فرد دارد. اگر میزان آن اندک (حدود ۱ تا ۲ میلیم‌تر) و در سنین حدود ۹ تا ۱۰ سالگی باشد معمولا خود به خود با افزایش سن کودک و جایگزینی دندان‌های دایمی به جای دندان‌های شیری برطرف می‌شود.
میزان بیشتر آن نیازمند مداخله درمانی در سن حدود ۱۲ سالگی (پس از رویش دندانهای دایمی) دارد. در بزرگسالان نیز معمولا این بی‌نظمی‌ها خود به خود برطرف نمی‌شوند بلکه به علت رشد تاخیری فک پایین با افزایش سن به ویژه در اواخر دهه دوم زندگی (حدود ۲۰ سالگی)، مشکل شدید‌تر خواهد شد. به هرحال مراجعه به متخصص ارتودنسی در هر سنی توصیه می‌شود.

دندانه: چه دلایلی باعث بروز مشکلات ارتودنسی می‌شود؟ آیا از دست رفتن زودهنگام دندان‌های شیری در نظم آینده دندان دایمی موثر است؟
عوامل ایجاد کننده مشکلات ارتودنسی، ارثی و محیطی هستند. ارث یا ژنتیک در مشکلاتی مانند ارتفاع زیاد یا کم صورت و نیز بزرگی فک پایین تاثیر زیادی دارد. عوامل محیطی از قبیل عادت مکیدن انگشت به مدت طولانی یا از دست رفتن زودهنگام دندان‌های شیری هم می‌توانند باعث مشکلات اسکلتی یا دندانی شوند.

دندانه: آیا می‌توان از بروز مشکلات فکی و بی‌نظمی دندانی در کودکانی که والدین آن‌ها چنین مشکلاتی را دارند، جلوگیری کرد؟
در برخی از مشکلات دندانی و اسکلتی، این امکان وجود دارد که با مداخله بهنگام در سن مناسب، مانع از پیشرفت مشکل شد. ولی در مواردی از قبیل بزرگی شدید فک پایین، امکان پیشگیری وجود ندارد و درمان‌هایی شامل ارتودنسی و جراحی لازم است که پس از اتمام جهش رشدی بلوغ انجام می‌گیرد.

دندانه: برخی از کودکان در سال‌های اولیه رویش دندان دایمی دندان‌های مرتب دارند اما به تدریج نظم دندان آن‌ها بهم می‌خورد. دلیل این امر چیست؟
در کودکان نرمال انتظار می‌رود که در دوره دندانی شیری، بین دندان‌ها مقداری فاصله داشته باشد. در غیر این صورت پس از رویش دندان‌های دایمی، بی‌نظمی دندانی ایجاد خواهد شد. با توجه به اندازه کوچک‌تر دندان‌های شیری نسبت به دندان‌های دایمی جایگزین (ناحیه جلویی فکین)، این احتمال وجود دارد که در دوره دندانی مختلط (زمانی که کودک هم دندان شیری در دهان دارد و هم دندان دائمی رویش کرده‌اند) به تدریج بی‌نظمی دندانی ایجاد شود.

دندانه: برخی بر این عقیده‌اند که اگر دندان نیش کودکان خارج از قوس فکی رویش کرد، با کشیدن دندان نظم دندان‌ها به شکل طبیعی اصلاح خواهد شد، آیا این نظر صحیح است؟
دندان نیش با توجه به موقعیت آن در فکین و نیز شکل خاص تاج و طول ریشه، یکی از مهم‌ترین دندان‌های دایمی است و کشیدن آن به هیچ عنوان توصیه نمی‌شود. کشیدن دندان نیش دایمی می‌تواند منجر به بروز اختلال در عملکرد سیستم دندانی و زیبایی صورت شود.

دندانه: آیا اگر دندان آسیای اول کودکان به دلیل شدت پوسیدگی کشیده شود، ممکن است زمینه‌ساز مشکل ارتودنسی در آینده شود؟ برای پیشگیری چه باید کرد؟
دندان‌های آسیای اول دایمی که در حدود سن ۶ سالگی و در پشت آخرین دندان‌های شیری می‌رویند، مستعد پوسیدگی هستند. برای جلوگیری از پوسیدگی کاربرد شیارپوش (Fissure Sealant) توصیه می‌شود. از دست رفتن زودهنگام این دندان‌ها می‌تواند سبب بهم ریختن سیستم دندانی، کمبود فضا برای رویش سایر دندان‌های دایمی و نهفتگی دندان‌های دیگر شود. در صورت از دست رفتن دندان‌های فوق، باید دستگاه‌های فضا نگهدار، استفاده شود تا از بروز مشکلات جلوگیری شود.

وب‌سایت دکتر برهمن سبزواری

متخصص ارتودنسی و ناهنجاری‌های فک و صورت در مشهد

منبع:دندانه

 

دکتر سید مهدی هاشمی
متخصص ارتودنسی عضو هیات علمی دانشگاه شاهد

وقتی تعداد دندان‌های موجود در دهان یک فرد از ۳۲ دندان دایمی، (یا ۲۰ دندان شیری) بیشتر باشد به آن دندان (یا دندان‌ها) دندان اضافی می‌گویند. به عبارت دیگر در هر فک ۱۶ دندان و در هر نیم فک ۸ دندان دایمی باید وجود داشته باشد که در این شمارش دندان عقل (آسیای بزرگ سوم) نیز به حساب آمده است. دندان‌های شیری نیر می‌توانند دارای تعداد اضافه باشند که خیلی به ندرت اتفاق می‌افتد. در عین حال سیستم دندانی مختلط (دایمی- شیری) را که بین سنین ۱۲-۶ سالگی وجود دارد، که به‌طور همزمان هم دندان‌های شیری در دهان وجود دارند و هم دندان‌های دایمی و به مرور دندان‌های شیری جای خود را به دندان‌های دایمی می‌دهند، باید از این بحث جدا کرد. چرا که در این دوره به صورت طبیعی ممکن است دندان شیری نیفتاده باشد و دندان دایمی جایگزین آن شروع به رویش کرده باشد. این حالت را نمی‌توان دندان اضافی نام گذاشت.

دوران دندانی شیری
در این حالت تعداد دندان‌های شیری فرد از ۲۰ عدد بیشتر می‌شود. در یک حالت ممکن است از یک نوع از دندان‌های شیری (مثلا دندان‌های پیش) دقیقا یک دندان دیگر نیز وجود داشته باشد. به این حالت دوقلویی می‌گویند. گاهی نیز این دندان اضافی اصولا شبیه هیچ‌کدام از دندان‌ها نیست و گاهی هم اصولا شبیه یک دندان طبیعی نیست و فقط یک توده‌ دندانی بی‌فرم است که ساختار دندانی دارد. دندان‌های اضافی در دوران دندان شیری (به دلیل نیاز به فضای بیشتر برای مرتب قرار گرفتن همه‌ دندان‌ها) می‌توانند باعث نامرتبی در دندان‌های شیری شوند. البته به دلیل فضای دهانی بیشتر در این دوران گاهی هم نامرتبی ایجاد نمی‌شود. در هر صورت (چه با وجود نامرتبی چه بدون آن) درمان خاصی برای این دندان‌ها در این سن نیازی نیست و حتی نیازی به خارج کردن آن‌ها نیز نیست. نامرتبی دندان‌های شیری در این دوره، باعث ایجاد نامرتبی آینده در دندان‌های دایمی نخواهد شد و علت نامرتبی‌های بعدی را باید در عوامل دیگر جستجو کرد. گاهی ممکن است دندان شیری اضافی باعث اختلال در رویش دندان‌های دایمی شود که در این حالت باید در سیستم دندانی مختلط آن را پیگیری کرد و در این حالت در صورت بروز مشکل نسبت به خارج کردن آن دندان اقدام کرد.

دوران دندانی دایمی
در این دوره اگر دندانی اضافه بر ۳۲ دندان دایمی موجود باشد به دلیل فضای محدود‌تر دهان در این دوره به احتمال زیاد سبب نامرتبی دندان‌های دایمی دیگر خواهد شد. دندان اضافی ممکن است قبل از رویش دندان‌های آسیای بزرگ دوم و سوم، رویش بیابد و در این حالت تعداد دندان‌های ظاهر شده در دهان از ۳۲ بیشتر نشده است و حتی هنوز کمتر از این عدد است. پس چگونه می‌توان آن را تشخیص داد؟ واقعیت این است که سیستم دندان‌ها به صورت جزیی‌تر به چند گروه تقسیم می‌شوند، و تعداد دندان‌ها در هر گروه مشخص است. به‌عنوان مثال، دندان‌های پیش یگ گروه هستند و تعداد آن‌ها در هر نیم فک ۲ عدد است. دندان‌های نیش گروه دیگر را تشکیل می‌دهند و تعداد آن‌ها در هر نیم فک ۱ عدد است. دندان‌های آسیای کوچک یک گروه دیگر را تشکیل می‌دهند و تعداد آن‌ها در هر نیم فک ۲ عدد می‌باشد و در‌‌نهایت دندان‌های آسیای بزرگ، آخرین گروه هستند و تعداد آن‌ها در هر نیم فک ۳ عدد است (که دندان عقل را نیز شامل می‌شود).

راه تشخیص
بنابراین حتی در سیستم دندانی مختلط که بسیاری از دندان‌های دایمی هنوز رویش پیدا نکرده‌اند نیز می‌تواند اضافی بودن دندانی را تشخیص داد (که البته این تشخیص برای دندان‌پزشکان راحت‌تر از خود افراد است). راه دیگر تشخیص استفاده از رادیوگرافی‌های پانورامیک (که یک رادیوگرافی بزرگ، شامل همه‌ دندان‌های فک بالا و پایین در دو سمت است)، در سنین دندانی مختلط یا بعد از آن و قبل از رویش دندان‌های آسیای بزرگ است. از آنجا که در رادیوگرافی جوانه‌ دندان‌هایی که هنوز رویش نیافته‌اند دیده می‌شود، به‌راحتی دندان‌پزشک می‌تواند اضافی بودن دندان‌ها را تشخیص دهد. البته نباید این‌گونه تصور کرد که همه‌ افراد برای بررسی اینکه آیا دارای دندان اضافی هستند یا خیر، باید این نوع رادیوگرافی را تهیه کنند. خیر، این رادیوگرافی در صورت نیاز برای تشخیص سایر موارد مورد نیاز دندان‌پزشک ممکن است تجویز شود که در این صورت می‌توان آن را در این مورد نیز بررسی کرد. به‌عبارت دیگر اصولا نیازی به تهیه‌ این رادیوگرافی صرفا برای بررسی و تشخیص دندان اضافی در تمام افراد وجود ندارد. گاهی دندان‌های اضافی به صورت توده‌ بی‌شکل دندانی خود را نمایان می‌سازند. معمولا این نوع دندان‌های اضافی دچار اختلال در رویش هستند. وقتی این دندان‌ها نتوانند رویش کنند، مانع رویش سایر دندان‌های دایمی که در مسیر آن‌ها قرار گرفته‌اند می‌شوند. این حالت باید زود‌تر تشخیص داده شود، چرا که می‌تواند سبب ۳ نوع اختلال در دندان‌های دایمی شود:

• اول اینکه انسداد مسیر رویش دندان‌های دایمی، می‌تواند باعث عدم رویش آن‌ها حتی بعد از حذف دندان‌های اضافی شود. دندان‌های دایمی تقریبا فقط تا زمانی که انتهای ریشه‌ آن‌ها کامل نشده و بسته نشده است می‌توانند خودبه‌خود رویش پیدا کنند و حتی اگر این حالت زیاد طول بکشد ممکن است، آن دندان دایمی دچار اتصال به استخوان‌های اطراف خود شود (اصطلاحا فک‌جوش) شود و اصولا حتی نه تنها به خودی‌خود بلکه با نیروهای ارتودنسی هم نتواند رویش یابد.

• دوم اینکه می‌تواند به دلیل انسداد مسیر رویش باعث انحراف در محور طولی ریشه و خم شدن ریشه شود که این مساله خود می‌تواند به تنهایی مانع رویش دندان‌ دایمی شود یا در صورت رویش این دندان، در سال‌های آتی، در صورت نیاز این دندان به درمان‌های ریشه، انجام آن درمان‌ها را مشکل سازد.

• سوم اینکه می‌تواند باعث انحراف در مسیر رویش دندان‌های دایمی شود.

منبع:دندانه

 

رییس دوازدهمین کنگره بین المللی انجمن ارتودنتیست‌های ایران با انتقاد از ضعف عملکرد بیمه‌ها در زمینه خدمات دندانپزشکی گفت: هر چند هزینه‌های درمان ارتودنسی نسبت به سایر خدمات دندانپزشکی چندان بالا‌تر نیست، اما اکثر مردم در غیاب حمایت بیمه‌ها توان پرداخت همین هزینه هارا هم ندارند.
دکتر محمد صادق آخوندی افزود: بیمه‌های پایه و تکمیلی به خدمات ارتودنسی به عنوان خدماتی لوکس که صرفا جنبه زیبایی دارند، می‌نگرند؛ این در حالیست که تاخیر در درمان ارتودنسی، سبب افزایش پوسیدگی دندان‌ها و تحلیل استخوان فک می‌شود.

وی با اشاره به اینکه بحث اصلی در ارتودنسی سلامت بافت‌های دهان، عملکرد صحیح و باثبات فک بالا و پایین، دندان‌ها و در ‌‌نهایت افزایش زیبایی است، گفت: خدمات ارتودنسی سبب افزایش عمر دندان‌ها و کاهش هزینه‌های بعدی درمان می‌شود.
آخوندی یادآور شد: یکی از دلایل بالا بودن قیمت هزینه‌های درمان ارتودنسی، طولانی بودن مدت درمان (حدود دو سال) و استفاده از وسایلی است که تکنولوژی آن تماما متکی بر واردات است که این عوامل سبب شده، هزینه‌های درمان ارتودنسی بیش از توان مردم باشد.

وی گفت: هزینه‌های درمان ارتودنسی برحسب دولتی و خصوصی بودن مراکز درمانی متغیر بوده، هزینه‌های دریافتی با توجه به اینکه برای هر بیمار حداقل ۳۰ جلسه و در برخی مواقع تا ۵۰ جلسه زمان صرف می‌شود و با در نظر گرفتن میزان مواد مصرفی و گرانی آن‌ها حتی از خدمات معمول ترمیمی دندانپزشکی نیز ارزان‌تر است.

رییس دوازدهمین کنگره بین المللی انجمن ارتودنتیست‌های ایران با انتقاد از اینکه برخی اشخاص خصوصی و نهادهای غیر خصوصی در زمینه آموزش ارتودنسی به فعالیت مشغولند، اظهارکرد: آموزش ارتودنسی می‌بایست بر اساس کوریکولوم وزارت بهداشت و زیر نظر این وزارتخانه باشد، اما در جامعه برخی افراد که ارتودنتیست هم نیستند در مطب‌های خود نسبت به آموزش ارتودنسی اقدام می‌کنند.

وی ادامه داد: از طرف دیگر برخی ارگان‌ها مانند جهاد دانشگاهی نیز در زمینه آموزش ارتودنسی فعالند که کار آنان نیز خلاف مقررات و ضوابط وزارت بهداشت است و نکته جالب آن است که آموزش‌های تخصصی ارتودنسی در این ارگان‌ها توسط افرادی صورت می‌گیرد که خود فاقد مدرک تخصصی ارتودنسی هستند.

آخوندی گفت: بیشترین زیان در این زمینه متوجه مردم است که به کارگیری درمان‌های غلط، سبب ایجاد مشکلاتی در بافت‌های دهان و دندان‌ها، ضایعات استخوانی، لثه‌ای و ایجاد عوارض جسمی و روانی در آنان می‌شود.
وی بر ضرورت نظارت هر چه بیشتر وزارت بهداشت در زمینه آموزش‌های دندانپزشکی به ویژه ارتودنسی تاکید کرد.

منبع:دندانه

 

درمان‌های ارتودنسی باید توسط چه کسی انجام شوند؟

توضیح: این مطلب در سال ۸۹ در هفته‌نامه سپید و سایت ایردن منتشر شد و به دلیل تقارن موضوعی با مباحث اخیر درباره چالش میان متخصص و دندان‌پزشک عمومی بر سر درمان‌های ارتودنسی (+ و +) در سایت دندانه بازنشر می‌شود.
طبیعی است منصب علمی و صنفی برخی از افرادی که در این نوشتار از آنها نام‌برده می‌شود تغییر کرده است.

حکایت درمان‌های ارتودنسی در دندان‌پزشکی مشابه حکایت جراحی زیبایی بینی در پزشکی است. متولی اصلی درمان‌های ارتودنسی مشخص نیست. اینجا مدعیان دو دسته‌اند؛ ارتودنتیست‌ها و دندان‌پزشکان عمومی. متخصصان ارتودنسی انجام درمان‌های ارتودنسی را حق مسلم خود می‌دانند و اغلب اعتقاد دارند از انجا که دندان‌پزشکان عمومی در دوره تحصیل خود مباحث مربوط به درمان‌های ارتودنسی را بسیار محدود گذرانده‌اند، نباید وارد این حوزه تخصصی شوند، یا حداکثر حق دارند به درمان‌های ارتودنسی متحرک و پیش‌گیرانه دست بزنند. اما دندان‌پزشکان عمومی زیر بار این حرف نمی‌روند. آن‌ها معتقدند در درمان‌های دندان‌پزشکی هیچ حریمی میان دندان‌پزشکی عمومی و متخصص وجود ندارد و هر دندان‌پزشکی در صورت داشتن مهارت کافی می‌تواند در حوزه‌های مختلف دندان‌پزشکی وارد شود.

تعداد ارتودنتیست‌های کشور کافی نیست
رییس [سابق] انجمن ارتدودنتیست‌های ایران در مصاحبه با خبرگزاری ایرنا، با بیان جوان بودن جمعیت کشور و افزایش آگاهی جامعه نسبت به خدمات ارتدونسی تاکید کرده است: تعداد ارتودونتیست‌های کشور نسبت به جمعیت کشور ناکافی است.
دکتر محسن شیرازی پس از اشاره به تعداد محدود متخصصان ارتودنسی در سطح کشور از لروم انجام درمان‌های پیشگیرانه برای بسیاری از کودکان و نوجوانان گفته است تا در آینده به ناهنجاری فک یا بی‌نظمی دندان‌ها دچار نشوند و در ادامه اظهار امیدواری کرده است که با افزایش شمار دانشکده‌های دندان‌پزشکی که به آموزش ارتودنسی پرداخته‌اند، مشکل کمبود متخصص ارتودنسی برطرف شود.

در حال حاضر بین ۲۵۰ تا ۲۶۰ متخصص ارتودنتیست در کشور فعالیت می‌کنند. طی سه سال گذشته تعداد دانشکده‌هایی که مجاز به جذب دستیار تخصصی در رشتهٔ ارتودنسی بوده‌اند از پنج به نه دانشکده، افزایش یافته و شمار ورودی‌ تخصصی در این رشته از بیست به چهل نفر رسیده است. با این حال هنوز بسیاری از شهرهای کوچک و بزرگ کشور از وجود متخصص ارتودنسی محروم‌اند یا تعداد ارتودنتیست‌ها در آن‌ها کافی نیست.

مشکل کمبود متخصص ارتودنسی در سطح کشور البته یک راه حل دیگر هم دارد. راه‌حلی که معمولا ارتودنتیست‌ها به آن نمی‌اندیشند یا آن را قبول ندارند: آموزش دانش و مهارت‌های علم ارتودنسی به دندان‌پزشکان عمومی.
بیشتر متخصصان ارتودنسی مخالف ورود دندان‌پزشکان عمومی به حیطه ارتودنسی هستند و درمان‌های ارتودنسی را کاملا تخصصی و معمولا خارج از توانایی و دانش دندان‌پزشکان عمومی می‌دانند. اگر پای صحبت این دسته از متخصصان بنشینید برای اثبات ادعای خود شاهد و مثال فراوانی دارند. این ادعای ارتودنتیست‌ها البته سخن گزافی نیست. بسیاری از دندان‌پزشکان عمومی بدون داشتن دانش و مهارت کافی به درمان‌های ارتودنسی دست می‌زنند که نتیجه کار آن‌ها گاهی با خواسته و انتظار بیمار متفاوت است. ممکن است هزینه مادی و معنوی زیادی به بیمار وارد کند و حتی جبران خسارت آن ممکن نباشد.

چرا عمومی‌ها به سراغ ارتودنسی می‌روند؟
ارتودنسی از زمان تولد رشته‌های تخصصی در دندان‌پزشکی به عنوان رشته‌ای لوکس و پرطرفدار در میان دندان‌پزشکان مطرح بود. در نظر بسیاری از دندان‌پزشکان ارتودنسی رشته‌ای شیک و بدون دغدغه‌ است که تنها قشر مرفه جامعه طالب آن بودند و به‌سادگی چند برابر هزینه سایر درمان‌های دندان‌پزشکی را نصیب درمان‌گر می‌کرد.
بیشتر شاخه‌های دندان‌پزشکی در دوره عمومی به شکل کافی و حتی کاملی به دانشجویان دندان‌پزشکی آموزش داده می‌شود. اما آموزش مباحث ارتودنسی در دوره عمومی تنها شامل شناخت ناهنجاری‌ها و طرح درمان‌های پیش‌گیرانه است. همین طرح‌ درمان‌ها نیز معمولا در زمان محدودی که دانشجویان در بخش ارتودنسی می‌گذرانند به صورت عملی به آن‌ها آموخته نمی‌شود. به همین دلیل بسیاری از دندان‌پزشکان عمومی حتی قادر به تشخیص ناهنجاری‌ها در دهان کودکان و نوجوانان نیستند تا چه‌رسد به درمان آن‌ها.
دوره‌های بازاموزی رسمی و کلاس‌های تکمیلی نیز معمولا جواب‌گوی نیاز دندان‌پزشکان عمومی نیست و نمی‌تواند عطش آن‌ها را برای اموختن فوت و فن درمان‌های ارتودنسی رفع کند.
تشخیص‌ها و طرح درمان‌های غلط که رضایت بیمار را جلب نمی‌کند و‌ گاه به طرح شکایت از دندان‌پزشک در مراجع قضایی می‌انجامد نتیجه آموزش‌ ناکافی دندان‌پزشکان عمومی است که نمی‌خواهند انحصار درمان‌های ارتودنسی در دست متخصصان و تعداد محدود دندان‌پزشکان عمومی باقی بماند.

دندان‌پزشکان عمومی بیشتر محکوم می‌شوند
در سال ۸۶ دکتر محمدصادق احمدآخوندی و همکارانش در قالب یک طرح پژوهشی تعداد شکایت‌های طرح شده در سازمان نظام‌پزشکی را در رابطه با درمان‌های ارتودنسی را بررسی کردند.
این مطالعه به صورت مقطعی و به روش اسنادی و پرونده‌های سنواتی شکایت از دندانپزشکان عمومی و متخصص در ارتباط با درمانهای ارتودنسی از سال هفتاد و دو تا هشتاد و چهار شعب بدوی و تجدید نظر سازمان نظام پزشکی که مورد بررسی و صدور حکم قرار گرفته است انجام شد. از بین ۵۴ پرونده شکایت ثبت شده در شعب بدوی و تجدیدنظر سازمان، ۳۱ مورد مربوط به دندانپزشکان عمومی، ۱۶ مورد متخصصان ارتودنسی، سه مورد متخصصان اطفال و چهار مورد دندانپزشکان تجربی بودند. ۲۵ مورد از کل پرونده‌ها رای برائت و سه مورد توبیخ شفاهی، ۲۲ مورد توبیخ کتبی دریافت کرده و چهار پرونده دندانپزشکان تجربی به محاکم قضایی ارجاع شده بود. از بین ۳۱ دندانپزشک عمومی محاکم بدوی و عالی برای بیست نفر معادل ۶۴. ۵% توبیخ کتبی با درج در پرونده و برای دو نفر برابر ۶. ۵% توبیخ شفاهی و برای نه نفر حاکم برائت صادر شده بود.

پایان انحصار متخصص‌ها
انحصار درمان‌های ارتودنسی از چند سال پیش از دست متخصصان ارتودنسی خارج شد. یک دندان‌پزشک عمومی که روی علاقه شخصی خود، دوره تخصصی این رشته را در یک کشور خارجی گذرانده بود اقدام به برگزاری دوره‌های کوتاه مدت برای آموزش تکنیک خاصی از این رشته به دندان‌پزشکان عمومی کرد. این دوره‌های اموزشی اگرچه بدون مجوز وزارت بهداشت یا انجمن‌های رسمی دندان‌پزشکی برگزار می‌شد، مورد استقبال شدید دندان‌پزشکان عمومی قرار گرفتند. به‌طوریکه کلاس‌ها ابتدا در تهران و بعد‌ها در بسیاری از شهرهای بزرگ برگزار شدند و بسیاری از دندان‌پزشکان عمومی توانستند پس از گذراندن این دوره‌ها ناهنجاری‌های فکی و دندانی بیماران خود را درمان کنند.

جهاددانشگاهی دانشگاه‌های علوم‌پزشکی تهران و شهید بهشتی نیز به عنوان دو نهاد علمی و ارایه دهنده آموزش‌های تکمیلی به دندان‌پزشکان در شکستن انحصار درمان‌های ارتودنسی نقش ویژه‌ای بازی کردند. این دو نهاد طی سال‌های گذشته اقدام به برگزاری دوره‌های میان مدت و بلند مدت آموزش ارتودنسی به دندان‌پزشکان عمومی کردند و به این ترتیب تلاش نمودند عطش دندان‌پزشکان عمومی را برای فراگیری علم ارتودنسی سیراب کنند.

بر خلاف استقبال و خوشنودی دندان‌پزشکان عمومی، متخصصان ارتودنسی به هیچ وجه از برگزاری این کلاس‌ها خوشحال نشدند. توجیه آن‌ها این بود که آموزش کوتاه مدت و چند هفته‌ای ارتودنسی هیچ‌گاه نمی‌تواند جایگزین دوره تخصصی سه‌ساله این رشته در دانشکده‌های دندان‌پزشکی شود.

اما علی‌رغم اعتراض ارتودنتیست‌ها و پیگیری‌های حقوقی انجمن ارتودنتیست‌های ایران، هیچ وقفه‌ای در برگزاری این کلاس‌ها ایجاد نشد،

نقطه پایان اختلاف کجاست؟
در چشم دندان‌پزشکان عمومی انحصار طلبی ارتودنتیست‌ها چندان منصفانه نیست. دندان‌پزشکان عمومی همان‌طور که در سایر رشته‌های دندان‌پزشکی دست می‌برند، می‌خواهند از بازار گسترده و پول‌ساز ارتودنسی سهم داشته باشند. سهمی بیشتر از آنچه ارتودنتیست‌ها برای دندان‌پزشکان عمومی قائلند؛ یعنی درمان‌های پیش‌گیرانه با استفاده از پلاک‌های ارتودنسی متحرک. پس کاستی دانش خود را در رشته ارتودنسی از طریق کلاس‌های غیر رسمی و آزمون و خطا پر می‌کنند، اتفاقی که منجر به طرح درمان‌های غلط و وارد شدن هزینه مادی و معنوی به بیماران می‌شود. شاید متولیان علم دندان‌پزشکی باید در نگاه امروز خود به ارتودنسی تجدید نظر کنند و در تدوین منابع درسی، سهم بیشتری برای آموزش ارتودنسی ثابت به دندان‌پزشکان قائل شوند.

منبع:دندانه

 

پیرو مباحث اخیر میان تعدادی از همکاران در مورد درمان‌های ارتودنسی، بران شدم تا به سهم خود مطالعه‌ای، چه در مورد قوانین کشوری و چه قوانین و روال جهانی درباره این مسایل انجام دهم.

مبحث فوق همواره در تاریخ دندان‌پزشکی وجود داشته است. اولین بار ادوارد انگل به عنوان یک ارتودنتیست باب تخصص‌گرایی را با ارتودنسی در دندان‌پزشکی باز کرد و اولین متخصص ارتودنسی تارخ دندان‌پزشکی نام گرفت (۱، ۲). چند سال بعد، چارلز تووید با تلاش‌های خود سعی کرد اثبات کند که ارتودنسی کاری نیست که هر کسی بتواند انجام دهد و در سال ۱۹۲۹در آرکانزاس آمریکا قانونی گذرانده شد که ارتودنسی فقط توسط ارتودنیست‌ها مجاز باشد (۳، ۴) و البته ارتودنتیست‌ها هم حق مداخله در دندان‌پزشکی را نداشته باشند!
گرچه هنوز بسیاری از مراکز مهم درمانی دنیا به این تخصص‌گرایی احترام می‌گذارند (۵) و بسیاری از بیماران هم اگر بدانند و بتوانند دوست دارند حتی‌المقدور توسط ارتودنتیست (متخصص) درمان شوند ولی به شکل رسمی (قانونی) سال‌هاست چنین انحصاری جز در آرکانزاس (۶) جدی تلقی نمی‌شود! البته پس از آن دندان‌پزشکی دنیا دورانی از انحصار تخصص به متخصصین را گذراند و در این بین دندان‌پزشکان جنرال هم نه قدرت مبارزه با این انحصار طلبی را داشته‌اند و نه جرات آن را و نه تمایل به آن را (شاید از سر سیری)! اما سال‌ها است که دیوار این انحصار شکسته است! خصوصاً از زمانیکه تعداد زیادی از همکاران جنرال به این برداشت رسیده‌اند که «ارتودنسی کار خاصی نیست که ما نتوانیم»! اما آیا این برداشت درست است؟ می‌توان گفت هم آری و هم نه!

امروزه، چه از دید اخلاق و حقوق بشر و چه قوانین، اگر به این مساله نگاه کنیم؛ عملا به این نتیجه می‌رسیم که «انجام ارتودنسی توسط دندان‌پزشک جنرال هیچ ایرادی ندارد؛ به شرط اینکه بتواند به بیمار درمان ارتودنسی صحیح و مناسب را ارایه دهد» (همانطور که ایرادی ندارد اگر دندانساز تجربی بتواند به بیمار، درمان دندان‌پزشکی صحیح را ارایه دهد!) ولی آیا واقعا می‌تواند؟(۷) آیا از نظر علمی و عملی این توان وجود دارد؟ معیار این کفایت چیست؟

به همین دلیل دندان‌پزشکان از نظر قانونی از این کار عملا منع نمی‌شوند! و صرفا زمانی به مشکل می‌خورند که مشکلی از نظر پزشکی قانونی پیش بیاید! به عبارتی عملا در اکثر نقاط جهان و از جمله ایران، دندان‌پزشکان هر درمانی را که بتوانند انجام می‌دهند! مشکل زمانی پیش می‌آید که درمان دچار شکست شود یا بیمار از نتیجه درمان ناراضی باشد و اقدام به شکایت کند. در این حال بسته به عملکرد درمانگر، نحوه داوری کار‌شناسان و قضاوت هیات بدوی قانونی، ممکن است عملکرد درمانگر مناسب تشخیص داده شود یا نشود! در این بین علم و آگاهی و داوری صحیح هر کدام از این عوامل می‌تواند در صحت و سقم پروسه نظارت تاثیر گذار باشد!

در بحث انتخاب بین درمانگر جنرال یا متخصص همواره نظریات مختلف بیان شده است. در این بین از میان منابع مختلف که توان دسترسی و مطالعه آن‌ها را داشته‌ام، آدرسی ارایه می‌دهم که یکی از رسمی‌ترین و معتبر‌ترین و درعین حال منطقی‌ترین منابع موجود در این زمینه است که از نظر اخلاقی هم دقیق نگاشته شده است (۸) و همین جزوه را ملاک عمده ادامه صحبت قرار می‌دهم. خوانندگان عزیز می‌توانند مشروح مطلب را در‌‌ همان جزوه مطالعه کنند ولی درادامه نوشتار خودم، ترجیح می‌دهم خلاصه‌ای از متن جزوه را، البته با اضافه کردن نکاتی که به نظر من بیان آن کمک کننده است، ارایه دهم. شایان ذکر است که این جزوه به طور عمومی تهیه شده و در همه زمینه‌ها قابل استناد است ولی من برای بحث ارتودنسی آن را استفاده کرده و ضمن وفاداری به هدف و فحوی منبع اصلی، به نکات مورد نظر و ابهاماتی که در بین همکاران مشاهده کرده‌ام به شکل سوال (ترجیحا) اشاره می‌کنم و پاسخ را به علم و قضاوت خواننده واگذار می‌کنم:

– «در طرح ریزی درمان باید دید (و آگاهی) بیمار به خدمات دندان‌پزشکی، توان مالی وی و شرایط فعلی دندانی-پریودنتال وی مدنظر قرار گیرد و‌ گاه ارجاع به دندان‌پزشک متبحر‌تر یا متخصص بهترین راهکار برای ارایه بهترین خدمت به بیمار است.»

سوال: آیا از دید بیمار و صحت آن اطمینان حاصل می‌شود؟ آیا بیمار با آگاهی کامل از انتخاب‌هایی که دارد، درمانگر را انتخاب می‌کند؟ آیا همیشه درمان نزد درمانگر جنرال از نظر مادی برای بیمار به صرفه‌تر است؟ آیا درمانگر در بررسی شرایط دندان-پریودنتال علم و تجربه کافی دارد و از این علم به درستی استفاده می‌کند؟
فراموش نکنیم که علم نیز مانند عقل ابزاری است که استفاده یا عدم استفاده از آن انتخابی است، یعنی همیشه وجود دارد ولی همیشه استفاده نمی‌شود؛ چه عمدا و چه به علت سهل انگاری! اغلب ما در عرصه‌های مختلف زندگی می‌دانیم راه درست و بهتر چیست ولی به دلایل زیادی، به خصوص منفعت‌طلبی و سهل‌انگاری آن را انتخاب نمی‌کنیم!

– «انتظار می‌رود دندان‌پزشک بداند چه زمانی باید بیمار را به متخصص ارجاع داد.»
در این بین پروتکل‌ها و دستورالعمل‌هایی وجود دارد که یکی از معروف‌ترین و معتبر‌ترین آن‌ها در کتاب ارتودنسی نوین تالیف پروفیت و همکاران قابل مشاهده و اجرا است (۹) لازم به ذکر است که سال‌ها پیش واقعا دسترسی به این کتب مرجع سخت بود، امروزه همه دسترسی به متن اصلی و ترجمه این منابع دارند!
سوال: آیا درمانگر واقعا به این پروتکل به دید دقیق نگاه می‌کند؟ آیا آن را اجرا می‌کند؟

– «حداقل مواردی که برای ارجاع باید مورد توجه قرار گیرند: مهارت و راحتی دندان‌پزشک، پیچیده بودن کیس، اهداف طرح درمان، شرایط پزشکی بیمار، ابزار یا تست‌های تخصصی، سطح مهارت و آموزش پرسنل و خواست‌های بیمار»
سوال: ایا درمانگر از مهارت خود دید درستی دارد؟ آیا پیچیدگی‌های کیس را می‌تواند درست تشخیص دهد؟ آیا از خواست واقعی بیمار آگاه است؟ به عبارت دیگر آیا از آگاهی بیمار اطمینان دارد؟

– «درمانگرِ هدف ارجاع باید صرفا با هماهنگی ارجاع کننده درمان کند و صرفا مشکل مورد ارجاع را درمان کند و باید بیمار برای سایر خدمات به سمت ارجاع کننده باز گردانده شود. اگر هم درمانگر متخصص نسبت به درمان پیشنهادی درمانگر جنرال نظری متفاوت دارد یا قصد مشاوره گرفتن با متخصص دیگری را دارد، باید ابتدا با ارجاع کننده در این زمینه مشورت نماید.»
سوال: آیا مورد فوق را همکاران متخصص رعایت می‌کنند؟

– «درمانگر نباید کاری را که درمانگر ارجاع دهنده انجام داده دوباره با اخذ هزینه انجام دهد و یا کاری را انجام دهد که درمانگر ارجاع دهنده می‌توانست به حد کفایت و به درستی انجام داده باشد!»

– «درمانگر متخصص باید در طول زمان درمان دندان‌پزشک ارجاع دهنده را از روند درمان با خبر سازد و گزارش به وی ارایه دهد. حتی بعد از پایان درمان از روند درمان گزارش ارایه دهد. حتی اگر بیمار بدون هماهنگی دندان‌پزشک خود جهت فالو آپ درمان تخصصی مستقیما به وی مراجعه کرده باشد، مراتب باید به اطلاع درمانگرارجاع کننده اصلی رسانده شود تا وی همواره در طی و بعد از درمان هم دخیل و آگاه باشد و هم خود را دخیل و آگاه بداند و ببیند!»

– «دندان‌پزشک جنرال باید بداند که‌ گاه خدماتی لازم می‌شود که به نفع بیمار است و در این بین تشخیص متخصص باید مدنظر قرار گیرد زیرا در تمامی شرایط چه دندان‌پزشک جنرال و چه متخصص باید بدانند که منافع حداکثری بیمار در اولویت قرار دارند!»
سوال: چقدر همکاران متخصص و جنرال به این اصول وفادار هستند؟

خاطره: از استادی از بخش پریودنتیکس یکی از دانشگاه‌ها نقل شده بود که به دانشجو‌ها می‌گفت: «خوبه که دندانسازهای تجربی هم دست به ایمپلنت می‌برند؛ وگرنه شایع می‌کردند که سرطانزاست! اونوقت نون همه ما آجر می‌شد!!!»
حال این داستان را مقایسه کنید با اظهار نظری که برخی از همکاران (جنرال یا متخصص) به صورت عمدی و غیرعمدی از سوی نادانی یا غرض‌ورزی در مورد کار دیگر همکاران می‌کنند؛ آن هم در حضور بیمار و همراهان وی!

اگر کمی دقیق به تاریخچه قانون گذاری و برنامه سازی آموزشی دنیا و سپس کشور عزیزمان نگاه کنیم، خواهیم دید که حتی برنامه سازان ما هم از بسیاری از این اصول بی‌اطلاع هستند و گاه حتی این اصول را به ضرر خود تلقی می‌کنند! متاسفانه قدم‌های کمی در راه اصلاح این مشکل برداشته شده و اغلب کسانی هم که قدمی برداشته‌اند، به تدریج به سیستم قدیمی استحاله پیدا کرده‌اند (اکثرا به خاطر منفعت طلبی و‌گاه کم دانی)! تعدادی از کسانی که نامشان برده می‌شود، احتمالا به خاطر می‌آورند که چگونه من از کسانی که ظاهرا طلایه‌دار اصلاحاتی در این زمینه بوده‌اند، مستقیما تقاضای ارایه گزارشی را کرده بودم و ایشان نه تنها این گزارش را ارایه نکردند (حال اینکه یکی از وظایف مقامی که داشتند تهیه و ارایه همین گزارش بود)، بلکه پیگیری من برای دریافت این گزارش به مذاق و شاید مصلحت‌طلبی همکاران و همراهان خوش نیامد و باعث حذف بنده از گروه و قطع دسترسی بنده به روند اتفاقات بعدی شد!

اما حقیقت این است که تنها راه نجات در تحمل و واقع بینی است.
واقع بینی صرف: یعنی هم خوبی‌ها را، و هم کاستی‌ها را، درست، ببینیم و خوبی‌ها را تقویت کنیم و نقایص را هرچه زود‌تر و بیشتر برطرف کنیم! در این بین هر دو گروه ادله‌ای ارایه می‌دهند که اگر دقیق نگاه کنیم گزینشی است و جهت دار. ولی اگر توان این را داشته باشیم که منصفانه و واقع بینانه نظاره کنیم، مشکل در همه بخش‌ها هست و بالا‌تر از آن در بحث آموزش اجتماعی (چه آموزش بیماران، چه همکاران جنرال و چه متخصصین!) لذا در پایان نیازی به ارایه راه حل جدید نمی‌بینم چون با کمی دقت راه حل در متن اشاره شده: اصلاح روند‌های ناسالم علمی و اجتماعی!

سخنی با خوانندگان: عزیزان برای دسترسی به متن کامل مقاله که شامل لینک رفرنس‌ها نیز هست، می‌توانند به آدرس سایت اختصاصی نگارنده مراجعه نمایند، لینک آدرس مرتبط به زودی و با راه اندازی تارنمای رسمی زیر مطلب اضافه خواهدشد. همینطور با عضویت در گروه (Iranian orthodontists +) در فیس بوک، امکان اظهار نظر فعال و مباحثه بین عزیزان یا خواستن توضیح از نگارنده، زیر پست مربوط به نسخه‌ای از همین مطلب عملی خواهد بود!

منبع:دندانه

 

یکی از سوالاتی که ذهن خانم‌های مشتاق ارتودنسی را مشغول می‌کند، در این باره است که ارتودنسی و بارداری چه اثر متقابلی بر روی هم دارند. به عبارتی آیا در طی ارتودنسی می‌توان باردار شد و طی بارداری می‌توان ارتودنسی کرد یا نه!

به طور خلاصه ارتودنسی و بارداری هیچ اثر منفی مستقیم یا معکوسی روی هم ندارند. یعنی نه بارداری مستقیما به ارتودنسی صدمه می‌زند و نه ارتودنسی خطری برای بارداری محسوب می‌شود.
مزیتی هم از این نظر وجود ندارد!

اما باید توجه کرد که:
– طی بارداری تغییرات هورمونی‌ای ایجاد می‌شود که هم بافت لثه و بافت اطراف دندان را تحت تاثیر قرار می‌دهد و هم خلق و خو و شرایط روانی خانم باردار را، بنابراین، مشکلی که ممکن است به وجود بیاید، امکان این است که به خاطر افسردگی خفیف یا مشکلات دیگر حین بارداری (که‌گاه واقعا از کنترل بانوی باردار خارج است) فرد طی ارتودنسی نتواند دستورات بهداشتی (مسواک و…) را درست رعایت کند! یا نتواند در استفاده از کش‌ها یا رعایت سایر دستورات همکاری کافی داشته باشد،
در این بین ممکن است به علت تغییرات هورمونی و اثر آن روی لثه، با کوچک‌ترین بی‌دقتی در رعایت بهداشت، تورم و مشکلات زیادی در لثه‌ها ایجاد شود که این وضع سبب تاثیر بر ارتودنسی و وضعیت سلامت لثه می‌شود.
– نکته دیگر محدودیت مرتبط با تهیه رادیو گرافی در سه ماهه اول بارداری است!
– همین طور محدودیت‌های کشیدن دندان برای ارتودنسی در سه ماهه اول و آخر بارداری!

بنابراین، در مجموع اگر بیمار با برنامه ریزی اقدام کند و همکاری دقیق را داشته باشد، هیچ مشکلی از نظر «ارتودنسی در دوران بارداری» پیش نخواهد آمد! به این منظور بهتر است به یک متخصص ارتودنسی مراجعه کند که توان علمی و عملی رعایت نکات مهمی در مورد درمان ارتودنسی حین بارداری را داشته باشد!

اما اگر از نظر توان درمانگر یا بیمار تردیدی هست، بهتر است ارتودنسی به چند ماه بعد از وضع حمل موکول شود!

منبع:دندانه

 

ارتودنسی: نیاز یا تقاضا؟

-آیا من به ارتوندسی نیاز دارم؟ آیا فرزند من به ارتودنسی نیاز دارد؟
این‌ها سوالاتی هستند که زیاد پیش می‌آید شما یا اطرافیان به آن فکر کرده باشید!

اما بهتر است به خاط بسپاریم در ارتودنسی درمان‌ها تقریبا همگی انتخابی هستند و نه اجباری یا اورژانس! به عبارتی درمان ارتودنسی حیاتی نیست و چیزی نیست که عدم انجام آن باعث صدمه به جان شود (جز مواردی معدود).
آنچه در ارتودنسی مطرح است بیشتر تقاضا و انتظار (demand and expectation) است تا نیاز (need)!

اگر به یک متخصص ارتودنسی و یا حتی یک دندانپزشک خبره از این نظر مراجعه کنید، وی می‌تواند به شما بگوید که چه مشکلاتی دارید و ارتودنسی چقدر می‌تواند به شما کمک کند.‌گاه ممکن است به شما بگوید نیازی به ارتودنسی ندارید یا ارتودنسی نمی‌تواند به شما کمکی کند، البته شما هم باید به او در این راه کمک کنید!
سوالاتی که در زیر فهرست شده‌اند را اگر از خودتان بپرسید تا بتوانید نتیجه را به دکترتان درست منتقل کنید، به هر دو طرف کمک می‌کند که مشخص شود چقدر انگیزه (motivation) برای درمان دارید و انتظار (expectation) شما از درمان چیست:
١- آیا از فرم دندان‌های خود راضی هستید؟
٢- اگر مقدور باشد، چقدر به تغییر فرم دندان‌های خود بها می‌دهید؟
٣-آیا فکر می‌کنید دندان‌های شما باید صاف شوند؟
۴-چقدر مشتاق هستید (انگیزه دارید) تا با استفاده از براکت (نگین ارتودنسی) دندان‌های شما صاف شوند؟
۵-آیا فکر می‌کنید درمان ارتودنسی برای دندان‌های شما خوب ومفید باشد؟
۶-أیا درباره درمان ارتودنسی به اندازه کافی اطلاعات دارید و آگاه شده‌اید؟
٧-آیا خود شما هستید که تصمیم به ارتودنسی گرفته‌اید؟

با پاسخ به این سوالات، اینکه انگیزه واقعی شما چیست و چقدر خود شما مصمم به ارتودنسی هستید، قابل ارزیابی است، حال وقت آن است که انتظارتان از ارتودنسی بررسی شود:
٨-آیا فکر می‌کنید تحمل براکت‌ها و وسایل ارتودنسی برایتان سخت باشد؟
٩-آیا نگران از این هستید که درمان ارتودنسی انجام دهید؟
١٠-آیا نگران این هستین که طی درمان دندان‌ها و صورت شما چگونه خواهد بود؟
١١-آیا کسی تا کنون ظاهر دندان‌های شما را مسخره کرده است؟

پاسخ دقیق به این سوالات به شما و با آگاهی شما به دکترتان کمک می‌کند که بتوانید تشخیص دهید ارتودنسی چقدر به شما کمک می‌کند و آیا در برابر زمان و هزینه‌ای که صرف آن می‌کنید، آنچه به دست می‌آورید ارزشش را دارد یانه! در‌‌نهایت شما هستید که باید آگاهی و اراده شخصی تصمیم به درمان بگیرید و هزینه آن را بپردازید!

اگر فکر می‌کنید مشکل خاصی ندارید و یا مشکل شما ارزش تحمل زحمت ارتودنسی را ندارد، بهتر است ارتودنسی نکنید! چون در ‌‌نهایت ممکن است احساس خوبی به شما دست ندهد، به خصوص اگر با مشکلی هم طی درمان روبرو شوید!

اما اگر واقعا مشکلی احساس می‌کنید و فکر می‌کنید به زحمتش می‌ارزد، با قدرت درمان را شروع کنید و با کمک به خودتان و به دکترتان با طی صحیح مسیر، از نتیجه لذت ببرید! به خاطر بسپارید همه مسایلی که طی ارتودنسی می‌گذرانید و سختی‌هایی که در رعایت دستورات و رعایت بهداشت و… می‌کشید، با پایان خوش ارتودنسی، کم کم فراموشتان خواهد شد اما لذت لبخند زیبایی که به دست می‌آورید و بهبود جویدن و… برایتان خواهد ماند! بلی، نابرده رنج گنج مسیر نمی‌شود!

منبع:دندانه

 

بعد از دوران بلوغ فرد وارد بزرگسالی می‌شود، ابتدا بزرگسال جوان که اواخر نوجوانی و جوانی را شامل می‌شود و بعد بزرگسالان مسن‌تر که تا اواخر می‌انسالی را شامل می‌شود.

بعد از دوران بلوغ و خصوصا وقتی یکی دو سال از بلوغ گذشته باشد، سرعت رشد به حداقل می‌رسد و دیگر رشد زیادی در بافتها و به خصوص استخوان‌ها دیده نخواهد شد، این شرایط محدودیت‌هایی را از نظر ارتودنسی ایجاد می‌کند. در این بین کاهش تطابق‌پذیری در سطح سلولی بر این محدودیت‌ها می‌افزاید!
اما این محدودیت‌ها، مطلق نبوده و با توجه به پیشرفت‌های تکنولوژی ساخت و طراحی وسایل و مواد ارتودنسی، کمتر هم شده است!

امروزه امکان انجام درمان‌های ارتودنسی دیگر محدود به دوره نوجوانی نیست و حتی در سنین میانسالی و حتی دهه پنجم زندگی هم می‌توان ارتودنسی کرد! به ویژه با توجه به اینکه‌ گاه ارتودنسی می‌تواند کیفیت زندگی این افراد را بالا ببرد!
البته با شرایط خاص و در نظر گرفتن محدودیت‌های خاص این افراد!

محدودیت‌های ارتودنسی در میان‌سالی
– حساسیت بیشتر بافت لثه و استخوان به نیرو‌های ارتودنسی
– حساسیت‌های خاص بیمار از نظر اجتماعی
– نیاز‌های درمان‌های سریع‌تر و حساب شده‌تر

یک متخصص ارتودنسی (اگر توان علمی و عملی کافی داشته باشد) به بهترین شکل می‌تواند این مسایل را در نظر گیرد و با کمک گرفتن از تکنولوژی در تولید دستگاه‌های ارتودنسی (تولید دستگاه‌های شفاف یا سیستم‌های جدید مانند دیمون و…) بهترین خدمات را با کمترین بار روانی و با کنترل اثرات سوء احتمالی به بیمار ارایه دهد!

بنابراین اگر سنتان از نوجوانی گذشته و احساس می‌کنید ارتودنسی نیاز دارید، به یک متخصص مراجعه کنید تا نیاز شما به ارتودنسی را بررسی کند و اگر برای شما مناسب باشد، بهترین خدمات را ارایه دهد؛ خدماتی که اکر به درستی ارایه شوند، حتما کیفیت زندگی شما را در بلند مدت بالا خواهند برد!

منبع:دندانه

 

پریسا اصولی

امروزه ارتودنسی نه تنها یک درمان برای ناهنجاری هایی فک و صورت است، بلکه اقدامی برای زیبایی بیشتر افراد محسوب می شود. البته باورهای درست و غلطی در این باره وجود دارد؛ مثلااین که ارتودنسی مربوط به یک محدوده سنی خاص است و یا این که ارتودنسی فقط یک روش درمانی نیست.
دکتر مهرداد فتحیان، ارتودنتیست و عضو هیات علمی دانشگاه صحت و سقم این باورها را در گفت وگو با جام جم بررسی می کند. ارتودنسی در واقع درمان ناهنجاری هایی است که در رابطه با دندان ها و فک ها نسبت به قاعده جمجمه وجود دارد. درمان این ناهنجاری ها می تواند به صورت مجزا یا همزمان باشد. در درمان ارتودنسی دندان ها به مکان و نقطه ای حرکت داده می شود که از لحاظ زیبایی بهترین حالت ممکن را ایجاد کند.

بزرگسالان نمی توانند ارتودنسی انجام دهند
این که بزرگسالان نمی توانند ارتودنسی انجام دهند، باور نادرستی است. ارتودنسی سن خاصی ندارد. نوزادی که با کام شکری به دنیا آمده در همان ابتدا تحت درمان ارتودنسی قرار می گیرد. به دلیل برخی سندرم ها مانند سندرم کروزن نیز ارتودنسی زودتر انجام می شود که معمولابا جراحی همراه است. این درمان برای افراد بسیار مسن هم می تواند جوابگو باشد. البته ارتودنسی برای بچه ها در کشورهایی مثل آمریکا در سن شش سالگی انجام می گیرد.
این که گفته می شود ناهنجاری های دندانی بیشتر از گذشته شده است، یک باور درست است، در ۳۰۰ سال اخیر صورت ها در مقایسه با سال های قبل کشیده تر شده که این تغییر در شکل ظاهری صورت می تواند در افزایش ناهنجاری ها تاثیرگذار باشد، اما حقیقت این است که در سال های اخیر توجه به مباحث زیباشناسی هم بیشتر شده و زیبایی ظاهری به عنوان مقوله مهمی مورد توجه قرار گرفته است. جایگزینی دندان از دست رفته در گذشته چندان مهم و مورد توجه نبود، اما در سال های اخیر از نظر فرهنگی، بستر مناسبی برای توجه به ناهنجاری های دندانی و به طور کلی تغییراتی که می تواند در شکل ظاهری افراد تاثیرگذار باشد، ایجاد شده و از این رو مراجعه مردم برای درمان بیشتر شده است. به همین علت، تصور می شود از نظر آماری افراد بیشتری به ناهنجاری های دندانی و ارتوپدیک فک مبتلاهستند، اما حقیقت این است که توجه به مقوله زیبایی موجب افزایش آماری مراجعه افراد به ارتودنتیست ها شده است.

ارتودنسی، درمان همه ناهنجاری های دندانی است
برخی انحرافات و ناهنجاری ها در فک یا دندان می تواند به کمک ارتودنسی درمان شود. برخی ناهنجاری های فک بالاو پایین نیز بهتر است در سن خاصی نسبت به وضع رشدی بیمار درمان شود. به طور مثال برای درمان ناهنجاری های فک نسبت به جمجمه بهتر است در سنین رشد ارتودنسی انجام شود و ناهنجاری رفع شود تا در سال های بعد نیاز به جراحی به حداقل برسد، اما برخی از ناهنجاری ها از کنترل خارج است. برخی از ناهنجاری ها ممکن است آنقدر شدید باشد که درمان ارتودنسی به تنهایی نمی تواند آن را درمان کند. بنابراین ارتودنسی در هر سنی امکان پذیر است به این شرط که وضع استخوانی و دندان ها و نسوج اطراف دندان های بیمار از سلامت لازم برخوردار باشد و این اجازه را به پزشک بدهد. حتی بیمارانی هستند که درمان های ارتودنسی ناحیه ای دارند و متخصص ارتودنسی در همکاری با دیگر متخصصان برخی درمان ها را برای فرد انجام می دهد.

ارتودنسی فقط باعث زیبا شدن دندان ها می‌شود
این باور نادرستی است! ارتودنسی ناحیه پایینی صورت را به طور کامل تحت تاثیر قرار می دهد و نه تنها لبخند، بلکه فرم لب و ارتفاع بینی تا چانه را اصلاح می کند. به عبارت دیگر با ارتودنسی می توان چهره بیمار را بهتر کرد. می توان صورت خیلی گرد را کمی کشیده تر نشان داد و به عکس لب برجسته را کمی به سمت داخل یا لب های نازک را کمی به سمت بیرون متمایل کرد. در مواردی که ارتودنسی به تنهایی نتواند به نتیجه دلخواه برسد می توان از درمان های جراحی نیز برای زیبایی بیشتر فک و دندان استفاده کرد، اما در بسیاری موارد می توان قسمت تحتانی صورت بیمار را بدون جراحی تغییر داد. زمانی که ما وضع مطلوبی برای صورت بیمار در نظر بگیریم دندان ها و فک ها باید در موقعیتی باشد که نهایت زیبایی را فراهم کند و ارتودنسی می تواند این کار را انجام دهد.

روش‌های جدید ارتودنسی تبلیغاتی و بی معناست
البته روش‌های جدیدی به این درمان اضافه شده است و تبلیغات درست و البته غیرواقعی هم در این زمینه وجود دارد. یکی از اینها ارتودنسی نامرئی است که از ده تا ۱۲ سال پیش در دسترس مردم قرار گرفته است.
ارتودنسی نامرئی در واقع به طلق های شیشه ای گفته می شود که با توجه به ناهنجاری های دندانی تعداد آنها متفاوت است. این طلق ها تا چند سال پیش تنها برای برخی درمان های ویژه قابل استفاده بود، اما بسیاری از این مشکلات مرتفع شده است. البته هنوز هم درمان همه ناهنجاری ها با این وسیله مقدور نیست. این طلق های بیرنگ روی دندان ها قرار می گیرند و به زحمت می توان آنها را دید. بیمار هم هر دو هفته این طلق ها را تعویض می کند و ارتودنتیست طلق جدیدی را که با توجه به وضع دندان های بیمار به شرکت سازنده سفارش داده وارد دهان بیمار می کند. بنابراین حتی در صورت تغییر رنگ این طلق ها هم با توجه به این که زود تعویض می شوند، به چشم نمی آیند. این درمان فوق العاده راحت است و در طول درمان، کمتر کسی متوجه می شود که چیزی روی دندان های بیمار قرار دارد. البته همان طور که گفتم این طلق ها محدودیت هایی دارد و تنها ۱۵ تا ۲۰ درصد افرادی که نیاز به ارتودنسی دارند می توانند از اینها استفاده کنند. ضمن این که این درمان بسیار گران است. البته نوع دیگری از درمان ارتودنسی هم هست که در طول درمان مشخص نیست که سیم ها در سمت داخلی دندان های بیمار قرار دارند. در این روش سیم ها از داخل روی دندان ها نصب می شود. این درمان هم کاملاموثر است هرچند زمانگیرتر و گران تر از درمان های معمولی است، اما بسیار مطلوب است و از آنجا که نوع برکت ها با برکت های معمولی فرق دارد، زبان را اذیت نمی کند و به نسوج اطراف دندان هم صدمه نمی زند و تنها باید بهداشت دهان و دندان بخوبی رعایت شود. البته در این روش هم باید به گونه خاصی دندان ها را مسواک زد و بهداشت را بخوبی رعایت کرد. ضمن این که نوع برکت ها در این روش گردتر و مسطح تر است تا به زبان آسیب نزند و نتایج مطلوبی هم دارد. به همین دلیل بیشتر از ارتودنسی معمولی مورد توجه بیماران قرار می گیرد.

دندان ها بعد از ارتودنسی هم تغییر شکل می دهند
این موضوع تا حد زیادی به روش ارتودنسی بستگی دارد. اگر روش انتخاب شده برای درمان بیمار از ابتدا بر مبنای ثبات باشد، نتیجه ثابت تری به همراه خواهد داشت. البته بیمار نیز باید برای افزایش موفقیت درمان مواردی را مورد توجه قرار دهد. در اینجا سهم پزشک ۸۰ درصد و سهم بیمار ۲۰ درصد است و همکاری آنها با هم احتمال موفقیت در درمان را افزایش می دهد. اما امروزه بندرت پس از درمان بازگشت مجدد ناهنجاری را در بیمار مشاهده می کنیم.

پلاک ثابت بهتر از متحرک است
در گذشته در بسیاری از موارد از پلاک های متحرک استفاده می شد، اما اکنون این روش بندرت مورد استفاده قرار می گیرد و تقریبا کنار گذاشته شده است. پلاک های متحرک نمی تواند دندان ها را در یک فضای سه بعدی جابه جا کند اما در درمان ثابت، امکان جابه جایی دندان ها در یک فضای سه بعدی وجود دارد. در روش درمانی متحرک موفقیت تا حد زیادی به همکاری بیمار بستگی دارد. البته به این معنی نیست که پلاک های متحرک در آینده کنار گذاشته می شود، بلکه به مرور استفاده از آنها کمتر خواهد شد. در عین حال برخلاف آنچه تصور می شود، روش درمانی ثابت کمتر به دندان ها صدمه می زند؛ چراکه دندان ها در جهت کنترل شده حرکت می کنند. اگر از پلاک متحرک استفاده شود، ریشه دندان در جهت نامناسبی حرکت می کند که ممکن است به تحلیل ریشه منتهی شود، اما به طور کلی عوارض جانبی ناشی از درمان تا حد زیا دی به بهداشت فردی بیمار بستگی دارد.

ارتودنسی معایبی هم دارد
ارتودنسی یک درمان است و قرار نیست چیزی را خراب کند. اگر این درمان درست انجام شود و هم پزشک و هم بیمار کار خود را درست انجام دهند مشکلات و عوارض بعدی برای فرد ایجاد نخواهد شد. رعایت بهداشت در ارتودنسی حرف اول را می زند. بیمار باید تمام دستورات پزشک را بدرستی اجرا کند و نحوه درست مسواک زدن و نخ کشیدن دندان ها را رعایت کند. بی شک، گذاشتن برکت ها و سیم ها در دهان، گیر غذایی را بیشتر می کند و اگر بیمار در رعایت بهداشت کوتاهی کند دندان ها پوسیده می شوند. درمانگر هم در درمان ارتودنسی هم باید اصول را رعایت کند در غیر این صورت ممکن است ریشه دندان ها کوتاه شود. زمانی که جهت و فرم نیروهای وارده به دندان درست باشد و دندان به جای درست هدایت شود نه تنها نسوج دندان خراب نمی شود، بلکه بیماری های نسوج دهان هم رفع می شود و دندان ها سالم می مانند. معمولاکسانی که مشکلات فکی و دندانی دارند مشکلات لثه ای هم خواهند داشت. درمان ارتودنسی برای رفع این مشکلات هم بسیار کمک کننده است. دندانی که کج شده به لثه و نسوج اطراف خود صدمه می زند، اما زمانی که این دندان با ارتودنسی صاف شود، نیروی وارده به فک و جویدن نیز بهتر می شود. به این ترتیب نسوج اطراف دندان سالم تر می ماند.

روزنامه جام جم، شماره ۴۱۲۳ به تاریخ ۲۷/۸/۹۳، صفحه ۱۶ (سلامت)

منبع:دندانه

 

در مورد [درمان‌های] ارتودنسی مطالب و متون زیادی در اینترنت وجود دارند که می‌توانید برای داشتن اطلاعات بیشتر به آن‌ها مراجعه کنید. در این نوشته فرض ما این است که شما کلیات ارتودنسی را می‌دانید، پس اشاره‌ای کوتاه به آن‌ها خواهیم کرد. هدف اصلی بیان حقایقی بدون تعارف در مورد ارتودنسی است.

(این نوشته گرچه [درباره چالش‌های اساسی در درمان‌های] ارتودنسی نوشته شده ولی اصولی کلی را مبنی قرار داده که مطالعه آن به شما برای تصمیم‌گیری در درمان‌های دیگر نیز کمک می‌کند!)
ارتودنسی در تاریخ اولین تخصص رسمی دندان‌پزشکی به شمار می‌آید. ارتودنسی در ابتدا تنها با هدف مرتب کردن دندان‌ها انجام می‌شد اما امروزه چیزی فرا‌تر از مرتب کردن دندان‌ها را شامل می‌شود. با پیشرفت علم ارتودنسی، زمینه فعالیت تخصص ارتودنسی بسیار وسیع‌تر شده است؛ به شکلی که امروزه یک ارتودنتیست علاوه بر مرتب کردن دندان‌ها می‌تواند فرم صورت را نیز بهبود دهد و حتی بر تکلم و جویدن بیمار هم تاثیر بگذارد.
ارتودنسی امروزه فقط صاف کردن دندان‌ها نیست! نحوه جفت شدن دندان‌های جلو و عقب با هم، ارتباط بین دندان‌های مجاور و مقابل، برجستگی دندان‌ها، فرم لب‌ها، تناسب صورت و… همه مواردی است که در یک ارتودنسی ایده‌آل و کامل باید به آن‌ها توجه شده، در جهت رسیدن به حداکثر منافع برنامه ریزی و حرکت شود.

چه کسانی به ارتودنسی نیاز دارند؟
ارتودنسی در اغلب بیماران یک انتخاب است و نه یک اجبار یا اضطرار. به عبارت دیگر بیمار مجبور نیست ارتودنسی کند و ارتودنسی نکردن تهدیدی برای زندگی وی نخواهد بود. ولی اگر ارتودنسی به درستی انجام شود با اصلاح فرم دندان‌ها و صورت و اصلاح لبخند بیمار به بالا‌تر رفتن کیفیت زندگی وی کمک می‌کند.
دهان و دندان و فرم لبخند از اولین خصوصیات یک انسان است که انسان‌های دیگر در جامعه در ارزیابی ظاهر فرد به آن توجه می‌کنند. این موضوع در جوامع اسلامی که پوشش‌ها شرایط خاصی را ایجاب می‌کند، بیشتر هم نمود پیدا می‌کند. از نظر روان‌شناسی و جامعه‌شناسی، نازیبا بودن خصوصیتی است که مغز انسان در اغلب موارد به آن عادت نمی‌کند. به عبارتی اگر شما خصوصت نازیبایی داشته باشید، حتی با گذر زمان هنوز این خصوصیت در ذهن بیننده جلب توجه می‌کند و براحساس انسان‌هایی که با آن‌ها رابطه اجتماعی یا خصوصی دارید تاثیر می‌گذارد.
بنابراین ارتودنسی اگر درست انجام شود، گرچه زندگی فرد را متحول نمی‌کند ولی بر احساسی که فرد در خود دارد یا در دیگران ایجاد می‌کند تاثیر می‌گذارد و کیفیت آن را بالا می‌برد.

هزینه ارتودنسی زیاد نیست؟
از انجا که درمان ارتودنسی یک درمان نجات‌بخش و حیاتی نیست، ممکن است بسیاری به این بیاندیشند که این درمان، پر هزینه و لوکس است. این تصور تاحدودی درست است. ولی همیشه باید پرسید «در برابر آنچه از دست می‌دهیم، چه به دست می‌آوریم؟». پاسخ درست به این سوال کلید رهایی از این گرفتاری فکری است.
اگر شما فکر می‌کنید که نیاز به ارتودنسی دارید و یک ارتودنتیست حاذق این نیاز را تایید کند بهتر است به ارزش صرف کردن این هزینه بیاندیشید و سبک-سنگین کنید که اگر گزینه بهتری برای صرف این هزینه ندارید، به ارتودنسی جدی فکر کنید.
فراموش نکنید که معمولا ما در زندگی هزینه‌های زیادی برای زیبا‌تر به نظر رسیدن یا شاد‌تر شدن می‌کنیم ولی به ندرت پیش می‌آید چیزی را که با صرف هزینه به دست آورده‌ایم همیشه با خود داشته باشیم و همواره درمعرض دید باشد.
ولی دندان و لبخند را همیشه با خود داریم!
در انتخاب بین گستره هزینه‌ها هم چند مطلب را در نظر بگیرید:
– هر گرانتری الزاما بهتر نیست، هر ارزانتری باصرفه نیست و هیچ ارزانی بی‌دلیل نیست.
پس اول روش ارتودنسی و ارتودنتیست مناسب را پیدا کنید و بعد ببینید این انتخاب مناسب شما هست یا باید انتخاب دیگری در نظر گیرید.

ارتودنسی درست برای ما کدام است؟ کدام ارتودنتیست بهتر است؟
این سوالی است که پاسخ دادن به آن بسیار مشکل است. اغلب پاسخ‌های سلیقه‌ای به آن داده می‌شود.‌گاه بیماران به تجارب دوست و فامیل رجوع می‌کنند و‌ گاه درگیر چنبره تبلیغات در این مورد می‌شوند.
اما بهترین جواب این است: ارتودنسی درست آن است که توسط یک ارتودنتیست حاذق و پس از طی صحیح پروسهٔ «تشخیص و طرح ریزی درمان» پیشنهاد می‌شود و با همکاری درست بیمار و «اجرای درست درمان» به انجام می‌رسد.
در این بین برخی تکنیک‌ها گران‌تر هستند و برخی ارزان‌تر. اما همه اگر به درستی و با انتخاب درست انجام شوند و مناسب شما باشند، به جواب خواهید رسید. برخی تکنیک‌ها راحتی بیشتری در طی درمان برای شما ایجاد می‌کنند و حتی در برخی موارد طول دوره درمان ممکن است کم شود: مانند سیستم دیمون.
اما پاسخ به اینکه کدام ارتودنتیست بهتر است، پیچیده است. برای جواب به این سوال باید از خود بپرسید که از ارتودنسی چه می‌خواهید. ارتودنتیست خوب کسی هست که شما را بیشتر به هدفتان برساند! اگر کیفیت درمان برای شما مهم است، باید کیفیت درمان‌های ارایه شده توسط وی را ارزیابی کنید. در این بین آنچه از تعداد کل بیماران مهم‌تر است، تعداد بیمارانی است که درست درمان شده‌اند و کیفیت درمان بالایی دارند.
درمان خوب گاهی اتفاقی انجام می‌شود. ولی تداوم و تکرار ارایه درمان خوب است که تبحر ارتودنتیست را نشان می‌دهد و ثایت می‌کند که این کیفیت خوب اتفاقی نیست.
فرض کنید ارتودنتیستی ۱۰۰ بیمار را درمان کرده باشد و ۵۰ نفر به درمان مناسب رسیده باشند ولی ارتودنتیست دیگری ۱۰۰۰ بیمار را درمان کرده باشد و ۲۰۰ نفر به درمان مناسب رسیده باشند: درست است که دومی تعداد کلی بیمار «خوب درمان شده» بیشتری دارد ولی اولی تعداد نسبی بالاتری را خوب درمان کرده و ارتودنتیست بهتری است.
بنابراین اگر ارتودنتیستی را نمی‌شناسید، هرچه بیشتر نمونه‌های درمان شده از وی را ببینید بهتر است. ارایه کمیت بیشتر از درمان‌های باکیفیت انجام شده توسط یک ارتودنتیست، نشان دهنده شانس بالا‌تر شما برای دریافت درمان بهتر از آن ارتودنتیست خواهد بود. بنابراین بدون هیچ تعارفی از دکتر مورد نظر بخواهید که گالری یا آلبوم بیماران خود را نشان دهد. به تصاویر نگاه کنید و بررسی کنید تا ببینید افرادی که مشکل مشابه شما داشته‌اند به چه شکلی درمان شده‌اند. این تصاویر را حتما با بیماران ارتودنتیست‌های دیگر مقایسه کنید زیرا گرچه ممکن است شما قدرت تشخیص کاری که انجام شده را به شکل حرفه‌ای و تخصصی نداشته باشید، ولی با مقایسه می‌توانید متوجه شوید که کدام درمان دلنشین‌تر و اطمینان بخش‌تر است مشکلات بیشتری را برطرف کرده و نتایج بهتری ایجاد کرده است. فراموش نکنید: «شنیدن کی بود مانند دیدن؟»

چه نوع ارتودنسی انجام دهم؟ شفاف؟ پشت دندان؟ دیمون؟
سیستم ارتودنسی مناسب برای شما نوعی است که منافع بیشتر و ضر‌های کمتر داشته باشد. هر انتخابی فرا‌تر از ارتودنسی معمول هزینه شما را بالا‌تر خواهد برد. ارتودنسی با دیمون برای بعضی ارزش دارد چون کمک می‌کند از کشیدن دندان نجات پیدا کنند و در عین حال درمان با کیفیتی هم دریافت کنند. برخی دیمون را ترجیح می‌دهند چون شانس بیشتری برای درمان راحت‌تر یا کوتاه‌تر دارند. برخی براکت‌های همرنگ دندان را انتخاب می‌کنند چون به خاطر شرایط کار یا زندگی دوست دارند براکت‌هایشان کمتر دیده شود. برخی دوست دارند براکت اصلا دیده نشود به همین خاطر به سمت براکت لینگوال (ازپشت دندان‌ها و سمت زبان) رو می‌آورند که هم هزینه بالا‌تر دارد و هم مشکلات بیشتر برای بیمار و ارتودنتیست پیش می‌اورد و‌ گاه حتی دوره درمان را طولانی‌تر می‌کند. برخی هم به ارتودنسی با دستگاه‌های پلاستیکی شفاف رو می‌آورند. توجه کنید که بسیار اندک هستند ارتودنتیست‌هایی که سیستم اینویزالاین را در ایران ارایه می‌دهند و اغلب این کار را با دستگاه شفاف انجام می‌دهند. در اصل اینویزالاین هم همین دستگاه شفاف است ولی با جنس و تکنولوژی متفاوت و محدود به شرکت خاص.
پس با ارتودنتیست خود صحبت کنید و با همفکری وی بهترین انتخاب را برای خودتان انجام دهید.

آیا درمان ارتودنسی هیچ ناراحتی ندارد؟
درمان ارتودنسی بسیار کمتر از آنکه شما نگرانش هستید درد و ناراحتی دارد. در اغلب موارد ۲-۳ روز اول بعد از ویزیت دکترتان، دندان‌ها ممکن است حساس و‌ گاه حتی دردناک شوند ولی این ناراحتی به ندرت حتی نیاز به مصرف داروی مسکن پیدا می‌کند. ناراحتی در ارتودنسی اغلب محدود به ناراحتی‌های اندکی است که آن هم بعد از اتمام ارتودنسی فراموش خواهد شد. به خصوص اگر به مراد خود رسیده باشید!
این مشکلات در سیستم‌هایی مثل دیمون بسیار کمتر و در سطح حداقل است به خصوص اگر بیمار در رعایت بهداشت دهان دقت کافی داشته باشد.

درمان چقدر طول می‌کشد؟
برخی درمان‌ها در ۲-۳ ماه انجام می‌شوند ولی درمان‌های ارتودنسی جامع و کامل دو فک به طور متوسط یک تا دو سال طول می‌کشد و به ندرت بیشتر. این زمان در موارد نیازمند کشیدن دندان به حدود حداقل یک و نیم سال و در موارد بدون کشیدن دندان‌ گاه حتی زیر ۱ سال است.
در این بین دو مورد تاثیر زیادی دارد: عملکرد ارتودنتیست (توانایی و سلیقه و دقت و تکنیک وی) و بیمار (همکاری و…) و پیچیدگی مشکل قبل و حین درمان.
گاه بیمار خوشحال است که درمان وی بدون دندان کشیدن انجام شده و زمان کوتاهی برای این کار صرف کرده در حالی که بهتر بود برای وی دندان کشیده می‌شد. و‌ گاه برای بیماری می‌شد با سیستم‌های نوین مانند دیمون درمان بدون کشیدن دندان درمان را در زمان کوتاه‌تر و با مشکلات کمتر انجام داد.
در ‌‌نهایت مهم این این است که درمان بهتر و کاملتری انجام شود و ثبات درمان بالا‌تر باشد. حال اگر برای این کار کشیدن لازم است، بهتر است این زمان اضافی صرف شود و نه اینکه به خاطر عجله بیمار یا ارتودنتیست و به بهانه زمان کمتر، درمان کمتر مناسب انجام شود.

آیا ارتودنسی مختص نوجوانان است؟
بهتر است اولین ویزیت ارتودنسی حدود ۷-۸ سالگی انجام شود. به ندرت در بیمارانی که شکاف لب و کام دارند یا نقص شدید فک دارند حتی مداخله زود‌تر و نزدیک تولد لازم می‌شود.‌گاه درمان‌های نظارتی یا هدایت رشد فک و صورت و یا رویش دندان‌ها قبل از درمان ارتودنسی ثابت انجام می‌شود. به هر حال ارتودنسی امروزه محدود به سن نیست. حتی در دهد ۵۰ زندگی می‌توان ارتودنسی کرد و از مزایای آن بهره برد. ارتودنسی حتی در بارداری هم قابل انجام است.
البته در سنین بالا‌تر و در شرایطی مانند بارداری محدودیت‌هایی وجود دارد و تبحر بیشتری برای درمان لازم است.

اینکه کجا ارتودنسی بکنم مهم است؟
ارتودنسی را ارتودنتیست انجام می‌دهد و اینکه چگونه انجام می‌دهد مهم‌تر است از اینکه کجا انجام می‌دهد. ممکن است ارتودنتیستی در یک درمان‌گاه خیریه درمانی را انجام دهد که فرد دیگر در مجلل‌ترین مطب انجام نمی‌دهد.
اما به هر حال در این بین مسایلی مهم است. طراحی مطب ریزه کاری‌هایی دارد که در مطب‌های خصوصی، به ویژه اگر طراحی علمی و حرفه‌ای داشته باشند این ریزه کاری‌ها بیشتر رعایت می‌شوند و این در راحتی و کیفیت روحی بیمار حین انتظار و درمان تاثیر می‌گذارد. یونیت (صندلی)‌های جدید‌تر نه تنها ازنظر ارگانومی راحت ترند، بلکه از نظر امنیتی و استریلیزاسیون هم امکانات بهتری ارایه می‌کنند. مطب‌های جدید‌تر به سیستم‌هایی مانند ساکشن (بزاق کش)‌های قوی و مرکزی مجهز هستند که همه بخارات موجود در دهان و اطراف را با مکندگی قوی از محیط دهان خارج می‌کنند. در مجموع جلسات راحت‌تر و ایمن تری خواهید داشت خصوصا در جلسات طولانی‌تر چسباندن یا جابجا و جدا کردن اتصالات که زمان طولانی باید کار روی دهان شما انجام شود.
در ‌‌نهایت تکنولوژی مطب در کیفیت نهایی ممکن است تعیین کننده نباشد ولی در طی مسیر درمان موثر است.

آیا من می‌توانم اطمینان داشته باشم که درمان عالی دریافت می‌کنم؟
چرا که نه؟ اگر ارتودنتیست شما تبحر کافی داشته باشد و شما هم به درستی دستورات را رعایت کنید این اطمینان را داشته باشید. موراد بسیار معدودی وجود دارند که کنترل شرایط از دست متبحر‌ترین ارتودنتیست هم خارج شود و بیمار هم با همکاری عالی باز به نتیجه نرسد (مثلا وقتی دندان نهفته‌ای به فک جوش خورده باشد و…)
از کجا بدانم درمان من با ثبات باقی می‌ماند و اصطلاحا نتیجه درمان برگشت نخواهد داشت؟
هیچ ارتودنتیستی نمی‌تواند به شما قول دهد که دندان‌های شما بعد از درمان جابجا نمی‌شوند، چون در واقع دندان‌های همه انسان‌ها در همه عمرجابجا می‌شوند. اینجابجایی در برخی باعث می‌شود که دندان‌ها با مرور زمان کج شوند ولی در برخی جابجایی در حدی نیست که این اتفاق بیوفتد.
بنابراین بعد از درمان ارتودنسی باید بیماران از ریتینر یا نگهدارنده استفاده کنند تا خیالشان راحت باشد که دندان‌ها تکان نمی‌خورند. البته در این بین ارتودنتیست با درمان درست و مناسب و انتخاب‌های به جا شانس تکان خوردن دندان‌ها را به حداقل و‌گاه صفر می‌رساند. بیمار هم باید همکاری کافی در استفاده از ریتینر داشته باشد.

حرف آخر:
انتخاب کردن همیشه چالش برانگیز و زمان‌بر است. برخی این کار را برای خود راحت می‌کنند و به حرف دوستان و آشنایان بسنده می‌کنند. برخی علاوه بر توصیه دیگران دقت بیشتری کرده دست به تحقیق هم می‌زنند. به هر حال در هر تصمیم‌گیری‌ای بهتر است قبل از انتخاب تحقیق کنید و آنچه را با شرایط احساسی و مالی و زمانی شما مناسب است انتخاب کنید و بعد از انتخاب به ارتودنتیست خود اعتماد داشته باشید و با کمال همکاری با وی، در راه رسیدن به بهترین نتیجه قدم بردارید!

منبع:دندانه

 

گزارش نیویورک تایمز از تلاش‌های کارخانه Smile Direct club برای پوشاندن نظرات مخالف مشتریانش

مشتریان کارخانه آمریکایی Smile Direct club آرام‌آرام پرده از رازی برمی دارند که منافع آن را به خطر می‌اندازد.

نیویورک‌تایمز، به‌تازگی در گزارشی اعلام کرده تعدادی از آنان در تماس‌هایی با این روزنامه، گفته‌اند این کارخانه که سازنده کیت‌های حاوی پلاک‌های ارتودنسی است که بدون نظارت دندانپزشک مراحل این درمان پیچیده را انجام می‌دهد، آن‌طور که مدعی است رضایت‌بخش کار نمی‌کند و هزینه مشتریان ناراضی‌اش را به شرط سکوت کردن پس می‌دهد!

یکی از مشتریان به نام تیلور ویکلی، اظهار کرده با دیدن تبلیغ‌های Smile Direct club و به این دلیل که هزینه ارتودنسی از طریق استفاده از کیت‌های آن کمتر بوده و در ضمن نیازی به مراجعه به دندانپزشک نداشته، یک بسته از محصولات این کارخانه را به قیمت هزار و هشتصد و پنجاه دلار خریداری کرده است. اما وقتی از آن‌ها نتیجه‌ای نگرفته، بعد از رفت‌ و آمدهای زیاد برای پس گرفتن پولش، در نهایت به او گفته‌اند فقط در صورتی که تعهد کتبی بدهد نارضایتی‌اش را افشا نمی‌کند می‌تواند آن را پس بگیرد.

نیویورک‌تایمز در گزارش خود، ادعا کرده ۶ نفر دیگر تجربیات مشابه خانم ویکلی را با این روزنامه در میان گذاشته‌اند. آنان گفته‌اند Smile Direct club به این شرط پولشان را پس داده که نظرات منفی خود درباره محصولاتشان را از شبکه‌های اجتماعی پاک کنند.

تلاش برای جا باز کردن در بازار با سیاست‌های منفی

Smile Direct club سال ۲۰۱۴ با سرمایه‌گذاری ۴۴۰ میلیون دلاری سرمایه‌گذاران و ایده دو جوان آمریکایی کار خود را آغاز و به سرعت و به کمک تبلیغات، اینفلوئنسرها و سلبریتی‌ها رشد کرد. تا جایی که جوردن کتزمن و الکس فنکل، ایده‌پردازان ارتودنسی از راه دور و بنیان‌گذاران Smile Direct club، سال ۲۰۱۹ و در سن ۳۰ سالگی، با کسب ثروتی افزون بر ۱ میلیارد دلار در کنار مارک زاکربرگ در فهرست جوانان میلیاردر آمریکایی جای گرفتند.

آنان در این سال‌ها با مخالفت‌های زیادی از جمله اعلانیه‌های بوردهای دندانپزشکی ایالات مختلف آمریکا و مقالات پایگاه‌های خبری دست و پنجه نرم کردند و حتی علیه آن‌ها شکایت کردند که گاهی مغبون شدند.

سوزان رَمِلت، کارشناس ارشد حقوقی این شرکت، در مصاحبه‌های خود گفته است بخش اعظم مشتریان آن‌ها از نتیجه درمانشان راضی هستند و محصولات Smile Direct club با توجه به ۱۰۰ هزار نظری که در وبسایت گذاشته شده، از ۵، نمره رضایت ۴ و ۹ دهم می‌گیرند. او در بخش دیگری از سخنان خود ادعا کرده است کمتر از ۵ درصد مشتریانشان به دلیل نارضایتی پول خود را پس گرفته‌اند.

این در حالی است که آن‌ها برای بازپس دادن هزینه‌ای که از مشتریان دریافت کرده‌اند، فرصت ۱ ماهه‌ای را در نظر گرفته‌اند که برای دیدن نتیجه کار کافی نیست. در ضمن از سال ۲۰۱۴ تا کنون، هزار و ششصد و هفتاد شکایت در اداره کسب و کار بهتر (Better Business Bureau) که نهادی برای نظارت بر تعهد و صداقت در کسب و کار است، علیه این کارخانه ثبت شده است.

منبع:دندانه

 

– بهترین زمان برای شروع درمان ارتودنسی چیست؟
برای گرفتن پاسخ صحیح به این سوال نیاز است که سوال با دقت بیشتری مطرح شود و به این شکل عوض شود که: درهر سنی ارایه چه نوع خدمت ارتودنسی‌ای برای بیمار مناسب یا مقدوراست؟
طی این مقاله امیدواریم پاسخ کاملی به سوالات پیرامون زمان مناسب ارتودنسی داده باشیم.

قبل از هر سخنی: همه می‌دانیم که پیشگیری بهتر از درمان است . بنابراین بهتر است طوری برنامه ریزی کنیم که نیاز به درمان خاصی نباشد یعنی در هر مرحله‌ای باید تلاش کرد جلوی ایجاد مشکلات را گرفت یا حل کردن آن‌ها را درآینده راحت‌تر کرد!
پس برای اولین قدم ابتدا ملاحظات لازم در دوران جنین و حتی قبل از آن را مرور می‌کنیم: در درجه اول لازم است والدین اطلاعات اولیه در مورد مکانیزم تکامل جنین داشته باشند تا با تغذیه درست، مواد مورد نیاز برای رشد و تکامل صحیح در اختیار جنین قرار گیرد. در مورد مسایل مرتبط به ارتودنسی مشکلات اندکی هستند که به صورت صرفا ژنتیکی (یا کاملا ژنتیکی) منتقل می‌شوند. برخی بیماری‌ها به قدری آزار دهنده هستند که حتی ممکن است برای پیشگیری از آن پزشکان بچه دارنشدن را به زوجین پیشنهاد کنند! در مورد مسایل مرتبط با ارتودنسی و ارتوپدی فک و صورت این نوع ممانعت‌ها بسیار نادر هستند. بنابراین اغلب پیشگیری خاصی از دید ژنتیک در این مرحله معنی ندارد!
در دوران جنینی برخی مراقبت‌ها به شکل روتین انجام می‌شود تا ریسک مشکلات کم باشد: مثلا با نکشیدن سیگار ریسک ایجاد شکاف لب و کام کم شود. ولی اگر با وجود این مراقبت‌ها در بررسی‌های سونو گرافی مشکلی دیده شد، بهترین کار آماده کردن والدین از نظر آگاهی و روحی برای تدابیر لازم در زمان‌های مورد نظر است. پس اغلب موارد در دوران جنینی کافی است تغذیه و مراقبت‌های بارداری روتین انجام شود و نیاز به تدبیر خاصی از سوی ارتودنتیست نخواهد بود.
بعد از تولد موارد معدودی هستند که نیاز به مداخله ارتودنتیست خواهد بود. به عنوان مثال تدابیر خاص برای نوزادان دچار شکاف لب/کام یا نوزادانی که فک پایین بیش از حد کوچکی دارند.

در دوران کودکی و زمانیکه درآمدن دندان‌های دندان‌های شیری روبه کامل شدن هست، هیچ ضرری ندارد اگر یک ارتودنتیست آگاه و یا یک متخصص اطفال آشنا با مباحث ارتودنسی کودک را معاینه کند. این کار را حتی یک دندانپزشک آگاه می‌تواند به درستی انجام دهد.

گاه با یک نگاه به دندان‌های شیری اطفال و در سنین بالا‌تر (حول و حوش ۶ سالگی) با بررسی رادیوگرافی دندان‌ها، می‌توان پیش بینی‌هایی را انجام داد و رویش دندان‌ها و رشد فکین را با راهنمایی‌هایی یا با ارایه دستگاه‌هایی هدایت کرد تا کودک در آینده از نیاز به ارتودنسی‌های پیچیده نجات پیدا کند. یا مشکلات کوچک را با دستگاه‌های متحرک یا ثابت کوتاه مدت حل کرد.

اگر در مراحل قبلی هیچ معاینه حرفه‌ای روی کودک انجام نشده، هنوز دیر نیست.
در اغلب کودکان بهترین سن اولین معاینه حدود ۷-۸ سالگی است. ممکن است حتی هیچ دستگاهی به کودک ارایه نشود ولی با دستوراتی خاص یا با کشیدن برنامه ریزی شده دندان‌ها می‌توان به کودک کمک کرد که از مشکلات پیچیده تری مانند نهفتگی دندان‌ها و… نجات یابد و یا مشکلات کوچک وی با دستگاه‌های متحرک و کوتاه مدت حل شود. این کار را حتی یک دندانپزشک آگاه می‌تواند انجام دهد.

گاه کودک نیاز به هدایت رشد فکین (ارتوپدی فک وصورت) دارد. در این صورت بهترین زمان حول و حوش بلوغ فرد است: یعنی اوایل نوجوانی. این سن برای دختر خانم‌ها کمتر است و آقا پسر‌ها وقت بیشتری از این نظر دارند. این کار اغلب با دستگاه‌های متحرک یا ثابت کوتاه مدت انجام می‌شود.
و اما وقتی صحبت از ارتودنسی ثابت و کامل می‌شود، بهترین سن زمانی است که دندان‌های آسیای بزرگ دوم در حال رویش هستند. یعنی اواسط نوجوانی.

اما‌گاه برخی مشکلات فک وجود دارد که درمان را بایست به تاخیر انداخت تا بتوان دقیق‌تر تصمیم گرفت. به عبارتی برای برخی بهتر است تا حدود ۱۸ سالگی و حتی بیشتر صبر کرد!

چه زمانی برای شروع درمان ارتودنسی مناسب است؟
چه زمانی برای شروع درمان ارتودنسی مناسب است؟

جمع بندی: اگر هدف پیشگیری است زود‌تر باید اقدام کرد تا جلوی ایجاد یا پیچیده‌تر شدن مشکلات گرفته شود. ارتودنسی‌های متحرک بهتر است در سنین پایین‌تر انجام شود. در سنین بالا‌تر بهتر است ارتودنسی ثابت انجام شود تا کنترل بهتری روی دندان‌های ممکن باشد و نتایج زیبا‌تر و مطمن تری به دست آیند. با این حال هرگز برای ارتودنسی دیر نیست. حتی بعد از ۵۰ سالگی هم می‌توان ارتودنسی کردولی با افزایش سن محدودیت‌های درمان بیشتر می‌شود و عوارض احتمالی افزایش می‌یابد.
همه این‌ها بهتر است زیر نظر یک ارتودنتیست آگاه و خبره انجام شود تا حداکثر مصالح و منافع فرد مدنظر قرار گیرد، البته ممکن است دندانپزشک شما به اندازه کافی اطلاعات در مورد ارتودنسی داشته باشد و بتواند از این جهت به شما کمک کند: بنابراین فقط اگر مشکل شما زیاد پیچیده باشد نیاز به مراجعه به متخصص خواهید داشت! ‌گاه عجله برای درمان به ضرر بیمار است ولی در بیشتر مواقع تاخیر در مراجعه به ارتودنتیست باعث می‌شود ارتودنتیست امکانات کمتری برای ارایه درمان داشته باشد و کیفیت درمان‌های ارایه شده کمتر شود: مثلا بیماری که با مراجعه قبل از ۱۱ سالگی می‌شد برای وی درمان ارتوپدی فک و صورت انجام داد، اگر در ۱۶-۱۷ سالگی مراجعه کند ممکن است حتی ارتودنسی به تنهایی برای وی کافی نبوده نیاز به جراحی فک برای رسیدن به صورت متناسب داشته باشد!

منبع:دندانه

 

وقتی بناست یک اتفاق مهم در زندگی شما رخ دهد، زیبایی ظاهری شما اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کند؛ خواه این اتفاق شرکت در یک مراسم رسمی یا مصاحبه کاری باشد یا مراسم عقد و نامزدی خودتان. دراین موقعیت‌ها باید لبخند بزنید و این لبخند‌ها به روش‌های گوناگون بر ظاهر شما تاثیر خواهد گذاشت و شاید حتی بر آینده شغلی شما یا زندگیتان! یکی از مهم‌ترین شاخصه‌های یک لبخند زیبا داشتن دندان‌های سالم و زیبا و سفید است.
بسیاری از افراد به شکل خدادادی از این موهبت برخوردارند اما اگر شما در زمره این افراد نیستید باید برای زیباتر شدن دندان‌ها و به طبع آن، لبخندتان فکری بکنید.

حال سوال این است که چه باید کرد!
برای پاسخ به این سوال باید اول بدانید که به چه اقدامی نیاز دارید و دوم اینکه چقدر زمان دارید. پیشنهاد من به عنوان یک دندان‌پزشک متخصص این است که با در نظر گرفتن این دو نکته، مطالب زیر را مطالعه کنید و بهترین انتخابتان را انجام دهید:

راهکار اول: جرم‌گیری
اگر مشکلی از نظر تناسب و نظم دندان‌ها ندارید، حداقل اقدامات برای شما کافی است. مثلا می‌توانید به جرم‌گیری و برساژ دندان‌ها فکر کنید. این اقدام جرم‌ها و لکه‌های سطحی دندان‌ها را پاک می‌کرده و دندان‌ها را سفید‌تر می‌کند.
اگر جرم گیری درست انجام شود هیچ صدمه‌ای به بافت دندان‌ها نمی‌خورد، پس از این بابت نگران نباشید. ولی در برخی افراد بعد از جرم گیری حساسیت دندانی رخ می‌دهد لذا بهتر است حداقل یک هفته قبل از مراسم اقدام به جرمگیری نمایید.

راهکار دوم: بلیچینگ یا سفید کردن دندان‌ها
اگر فکر می‌کنید جرم‌گیری برای شما کافی نیست باید به بلیچینگ هم فکر کنید. بلیچینگ درمانی است که اگر درست انجام شود صدمه‌ای به دندان‌ها نخواهد خورد، تنها مشکل احتمال حساسیت است که حتی اگر ایجاد شود دایمی نیست ولی باید برای آن آماده باشید تا روز مراسم آزارتان ندهد.

راهکار سوم: تمرین لبخند زدن
کار دیگری که باید انجام دهید تمرین لبخند زدن است! اگر فکر می‌کنید لبخندتان زیبا نیست شاید عضلات لبخند را خوب به کار نمی‌گیرید! جلوی آیینه بایستید و لبخند بزنید! بگویید: «چیز» یا «سیب» یا «شلیل»! سعی کنید لب‌ها را متقارن و به اندازه کافی بالا ببرید و تمرین کنید که درست اجرا کرده باشید!

سریع‌ترین راه رسیدن به لبخند زیبا چیست؟
سریع‌ترین راه رسیدن به لبخند زیبا چیست؟

برخی از افراد موقع لبخند لثه‌شان دیده می‌شود: اگر این دیده شدن در حد ۱-۲ میلی‌متر باشد نه تنها زشت نیست بلکه علامت جوانی محسوب می‌شود ولی اگر بیش از این باشد ممکن است نازیبا به نظر بیاید!
اگر نمایان شدن لثه‌های شما با لبخند زیاد است بهتر است یک متخصص ارتودنسی شما را معاینه نماید: علت می‌تواند مشکل در اندازه دندان- لثه، نیاز به ارتودنسی، و یا نیاز به جراحی فک یا لثه باشد.
به تصویر زیر که با جراحی لثه و بلیچینگ (احتمالا) درمان شده توجه کنید:

سریع‌ترین راه رسیدن به لبخند زیبا چیست؟
سریع‌ترین راه رسیدن به لبخند زیبا چیست؟

اگر تا رسیدن «روز بزرگ» زندگی‌تان زمان کافی ندارید احتمالا انجام برخی از این پیشنهادها عملی نیستند؛ زیرا روند درمان طولانی است (مثلا باید ابتدا با ارتودنسی آماده جراحی شوید و بعد جراحی فک بالا را انجام دهید و بعد ارتودنسی را ادامه دهید)! ولی برخی از اقدامات را می‌توانید نزدیک به مراسم انجام دهید: مثلا می‌توانید زیر نظر یک پزشک حاذق تزریق بوتاکس به روش خاصی را انجام دهید که موقع خندیدن فقط گوشه لب بالا رود و بالای لب تکان نخورد و بنابراین لثه‌ها زیاد دیده نشوند!

سریع‌ترین راه رسیدن به لبخند زیبا چیست؟
سریع‌ترین راه رسیدن به لبخند زیبا چیست؟

راهکار چهارم: درمان‌های ارتودنسی
اگر شکل دندان‌های شما مشکلی ندارد و فقط به هم ریخته است، هیچ درمانی کم عوارض‌تر از ارتودنسی نیست! به خصوص اگر درست انجام شود لبخندی اصیل و پایدار برای شما به ارمغان خواهد آورد و نیازی به تکرار درمان نخواهید داشت!

این بیمار با ارتودنسی به نتیجه‌ای زیبا رسیده بدون اینکه برای زیبایی ماده‌ای روی دندان‌ها اضافه کند:

سریع‌ترین راه رسیدن به لبخند زیبا چیست؟
سریع‌ترین راه رسیدن به لبخند زیبا چیست؟

* گاه ممکن است متخصص ارتودنسی بتواند پروسه‌های کوتاه مدت ارتودنسی انجام دهد و دندانهای جلو را مرتب کند و موقتا لبخند را زیبا کند و بعد از مراسم ارتودنسی کامل‌تر را ادامه دهد!

راهکار پنجم: پروسه‌های ترمیمی زیبایی:
پروسه‌های ترمیمی سریع‌تر انجام می‌شوند و در برخی افراد انتخاب بهتری هستند: مثلا وقتی تنها مشکل فرد بدشکلی ذاتی یک یا چند دندان است، یا فاصله اندکی بین دندان‌ها وجود دارد. در این موارد فرد می‌تواند صرفا اقدام به ترمیم زیبایی (مثلا ونیر و لامینیت) نماید.
اما لامینیت کردن دندان‌ها علی‌رغم این حسن، نقطه ضعف بزرگی هم دارد. یکی از مشکلات ترمیم‌های ونیر و لامینیت احتمال نیاز به تکرار این ترمیم‌ها است. برخی از این ترمیم‌ها به ضربه یا رژیم غذایی سفت حساسیت‌هایی دارند و مثلا اگر موقع گاز گرفتن، جسم سختی زیر دندان شما برود، احتمال شکستن و حتی‌ گاه کنده شدن آن‌ها وجود دارد!‌
گاه ممکن است دندان‌های شما از نظر شکل و ساختار بسیار ضعیف یا آسیب دیده باشند که در اینصورت روکش کردن کامل دندان توصیه خواهد شد!

سریع‌ترین راه رسیدن به لبخند زیبا چیست؟
سریع‌ترین راه رسیدن به لبخند زیبا چیست؟
سریع‌ترین راه رسیدن به لبخند زیبا چیست؟
سریع‌ترین راه رسیدن به لبخند زیبا چیست؟

راهکار ششم: درمان‌های ترکیبی ارتودنسی-زیبایی
گاه برای رفع مشکلات دندانی و حصول زیبایی، انجام ترکیبی درمان ارتودنسی و درمان‌های زیبایی لازم می‌شود. مثلا این بیمار یک درمان کوتاه مدت برای مرتب کردن دندان‌ها و تنظیم و تقارن فضا-دندان‌ها انجام داده و بعد ترمیم زیبایی برای اصلاح فاصله بین دندان‌ها انجام شده است:

– توجه کنید که اگر درمان درستی انتخاب نکنید، ممکن است نیاز پیدا کنید که مسیر را برگردید و کاری را که از اول باید انجام می‌دادید، اینبار با هزینه و دردسر بیشتر و عوراض بیشتر انجام دهید!
– بیمار زیر قبلا سعی کرده بود با ترمیم فاصله‌ها را ببندد، نتیجه ایجاد دندان‌هایی با ظاهر نازیبا بود که بعد هم ماده ترمیمی رنگ گرفته و زشت‌تر هم شده بود! وی مجبور شد برای ارتودنسی مراجعه کند و همینطور مجبور شد ترمیم‌ها را حذف کند. پروتز نامناسبی که به وی تجویز شده بود مسبب صدمه به بافت لثته اطراف دندان‌های شده بود.

سریع‌ترین راه رسیدن به لبخند زیبا چیست؟
سریع‌ترین راه رسیدن به لبخند زیبا چیست؟

(نقطه‌چین‌ها: مواد اضافه شده- دایره: دندان مصنوعی متحرک – فلش‌ها: بهداشت ضعیف سبب مشکلات لثه بوده است)

در بین روشهای گفته شده، ارتودنسی اصیل (اوریجینال)‌ ترین خدمت را ارایه می‌دهد!

سریع‌ترین راه رسیدن به لبخند زیبا چیست؟
سریع‌ترین راه رسیدن به لبخند زیبا چیست؟

ولی ارتودنسی اگر درست انجام نشود عوارضی خواهد داشت که شاید ارزش انجام آن را زیر سوال ببرد! به خصوص که زمانبر هم هست و مثلا اگر شما زیر یک ماه وقت دارید، به هیچ وجه ارتودنسی نمی‌تواند به شماکمک خاصی بکند!
ولی اگر درست و کمی زود‌تر برنامه ریزی کنید، شانس این را می‌توانید داشته باشید که دندان‌های خود را ارتودنسی کرده به شکل مرتب شده در قالب لبخندی زیبا برای خود داشته باشید:
با امید اوقاتی خوش نه فقط طی مراسمی که برای آن برنامه ریزی می‌کنید، بلکه در طول زندگی؛

منبع:دندانه